श्रुत्वा तु भाषितं वाक्यं मम राम शुभाक्षरम् । (१।१)

प्राञ्जलिः प्रत्युवाचेदं स स्वर्गी रघुनन्दन ॥ (१।२)

शृणु ब्रह्मन् यथावृत्तं ममैतत् सुखदुःखयोः । (२।१)

दुरतिक्रमणीयं हि यथा पृच्छसि मां द्विज ॥ (२।२)

पुरा वैदर्भको राजा पिता मम महायशाः । (३।१)

सुदेव इति विख्यातस्त्रिषु लोकेषु वीर्यवान् ॥ (३।२)

तस्य पुत्रद्वयं ब्रह्मन् द्वाभ्यां स्त्रीभ्याम् अजायत । (४।१)

अहं श्वेत इति ख्यातो यवीयान् सुरथो ऽभवत् ॥ (४।२)

ततः पितरि स्वर्याते पौरा माम् अभ्यषेचयन् । (५।१)

तत्राहं कृतवान् राज्यं धर्मेण सुसमाहितः ॥ (५।२)

एवं वर्षसहस्राणि समतीतानि सुव्रत । (६।१)

राज्यं कारयतो ब्रह्मन् प्रजा धर्मेण रक्षतः ॥ (६।२)

सो ऽहं निमित्ते कस्मिंश्चिद् विज्ञातायुर् द्विजोत्तम । (७।१)

कालधर्मं हृदि न्यस्य ततो वनम् उपागमम् ॥ (७।२)

सो ऽहं वनम् इदं दुर्गं मृगपक्षिविवर्जितम् । (८।१)

तपश्चर्तुं प्रविष्टो ऽस्मि समीपे सरसः शुभे ॥ (८।२)

भ्रातरं सुरथं राज्ये अभिषिच्य नराधिपम् । (९।१)

इदं सरः समासाद्य तपस्तप्तं मया चिरम् ॥ (९।२)

सो ऽहं वर्षसहस्राणि तपस्त्रीणि महामुने । (१०।१)

तप्त्वा सुदुष्करं प्राप्तो ब्रह्मलोकम् अनुत्तमम् ॥ (१०।२)

ततो मां स्वर्गसंस्थं वै क्षुत्पिपासे द्विजोत्तम । (११।१)

बाधेते परमोदार ततो ऽहं व्यथितेन्द्रियः ॥ (११।२)

गत्वा त्रिभुवनश्रेष्ठं पितामहम् उवाच ह । (१२।१)

भगवन् ब्रह्मलोको ऽयं क्षुत्पिपासाविवर्जितः ॥ (१२।२)

कस्येयं कर्मणः प्राप्तिः क्षुत्पिपासावशो ऽस्मि यत् । (१३।१)

आहारः कश्च मे देव तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ (१३।२)

पितामहस्तु माम् आह तवाहारः सुदेवज । (१४।१)

स्वादूनि स्वानि मांसानि तानि भक्षय नित्यशः ॥ (१४।२)

स्वशरीरं त्वया पुष्टं कुर्वता तप उत्तमम् । (१५।१)

अनुप्तं रोहते श्वेत न कदाचिन्महामते ॥ (१५।२)

दत्तं न ते ऽस्ति सूक्ष्मो ऽपि वने सत्त्वनिषेविते । (१६।१)

तेन स्वर्गगतो वत्स बाध्यसे क्षुत्पिपासया ॥ (१६।२)

स त्वं सुपुष्टम् आहारैः स्वशरीरम् अनुत्तमम् । (१७।१)

भक्षयस्वामृतरसं सा ते तृप्तिर् भविष्यति ॥ (१७।२)

यदा तु तद् वनं श्वेत अगस्त्यः सुमहान् ऋषिः । (१८।१)

आक्रमिष्यति दुर्धर्षस्तदा कृच्छ्राद् विमोक्ष्यसे ॥ (१८।२)

स हि तारयितुं सौम्य शक्तः सुरगणान् अपि । (१९।१)

किं पुनस्त्वां महाबाहो क्षुत्पिपासावशं गतम् ॥ (१९।२)

सो ऽहं भगवतः श्रुत्वा देवदेवस्य निश्चयम् । (२०।१)

आहारं गर्हितं कुर्मि स्वशरीरं द्विजोत्तम ॥ (२०।२)

बहून् वर्षगणान् ब्रह्मन् भुज्यमानम् इदं मया । (२१।१)

क्षयं नाभ्येति ब्रह्मर्षे तृप्तिश्चापि ममोत्तमा ॥ (२१।२)

तस्य मे कृच्छ्रभूतस्य कृच्छ्राद् अस्माद् विमोक्षय । (२२।१)

अन्येषाम् अगतिर् ह्यत्र कुम्भयोनिम् ऋते द्विजम् ॥ (२२।२)

इदम् आभरणं सौम्य तारणार्थं द्विजोत्तम । (२३।१)

प्रतिगृह्णीष्व ब्रह्मर्षे प्रसादं कर्तुम् अर्हसि ॥ (२३।२)

तस्याहं स्वर्गिणो वाक्यं श्रुत्वा दुःखसमन्वितम् । (२४।१)

तारणायोपजग्राह तद् आभरणम् उत्तमम् ॥ (२४।२)

मया प्रतिगृहीते तु तस्मिन्न् आभरणे शुभे । (२५।१)

मानुषः पूर्वको देहो राजर्षेः स ननाश ह ॥ (२५।२)

प्रनष्टे तु शरीरे ऽसौ राजर्षिः परया मुदा । (२६।१)

तृप्तः प्रमुदितो राजा जगाम त्रिदिवं पुनः ॥ (२६।२)

तेनेदं शक्रतुल्येन दिव्यम् आभरणं मम । (२७।१)

तस्मिन्निमित्ते काकुत्स्थ दत्तम् अद्भुतदर्शनम् ॥ (२७।२)