ततस्तु रक्षोऽधिपतिर् महात्मा हनूमताक्षे निहते कुमारे । (१।१)

मनः समाधाय तदेन्द्रकल्पं समादिदेशेन्द्रजितं स रोषात् ॥ (१।२)

त्वम् अस्त्रविच्छस्त्रभृतां वरिष्ठः सुरासुराणाम् अपि शोकदाता । (२।१)

सुरेषु सेन्द्रेषु च दृष्टकर्मा पितामहाराधनसंचितास्त्रः ॥ (२।२)

तवास्त्रबलम् आसाद्य नासुरा न मरुद्गणाः । (३।१)

न कश्चित् त्रिषु लोकेषु संयुगे न गतश्रमः ॥ (३।२)

भुजवीर्याभिगुप्तश्च तपसा चाभिरक्षितः । (४।१)

देशकालविभागज्ञस्त्वम् एव मतिसत्तमः ॥ (४।२)

न ते ऽस्त्यशक्यं समरेषु कर्मणा न ते ऽस्त्यकार्यं मतिपूर्वमन्त्रणे । (५।१)

न सो ऽस्ति कश्चित् त्रिषु संग्रहेषु वै न वेद यस्ते ऽस्त्रबलं बलं च ते ॥ (५।२)

ममानुरूपं तपसो बलं च ते पराक्रमश्चास्त्रबलं च संयुगे । (६।१)

न त्वां समासाद्य रणावमर्दे मनः श्रमं गच्छति निश्चितार्थम् ॥ (६।२)

निहताः किंकराः सर्वे जम्बुमाली च राक्षसः । (७।१)

अमात्यपुत्रा वीराश्च पञ्च सेनाग्रयायिनः ॥ (७।२)

सहोदरस्ते दयितः कुमारो ऽक्षश्च सूदितः । (८।१)

न तु तेष्वेव मे सारो यस्त्वय्यरिनिषूदन ॥ (८।२)

इदं हि दृष्ट्वा मतिमन्महद् बलं कपेः प्रभावं च पराक्रमं च । (९।१)

त्वम् आत्मनश्चापि समीक्ष्य सारं कुरुष्व वेगं स्वबलानुरूपम् ॥ (९।२)

बलावमर्दस्त्वयि संनिकृष्टे यथा गते शाम्यति शान्तशत्रौ । (१०।१)

तथा समीक्ष्यात्मबलं परं च समारभस्वास्त्रविदां वरिष्ठ ॥ (१०।२)

न खल्वियं मतिः श्रेष्ठा यत् त्वां संप्रेषयाम्यहम् । (११।१)

इयं च राजधर्माणां क्षत्रस्य च मतिर् मता ॥ (११।२)

नानाशस्त्रैश्च संग्रामे वैशारद्यम् अरिंदम । (१२।१)

अवश्यम् एव बोद्धव्यं काम्यश्च विजयो रणे ॥ (१२।२)

ततः पितुस्तद् वचनं निशम्य प्रदक्षिणं दक्षसुतप्रभावः । (१३।१)

चकार भर्तारम् अदीनसत्त्वो रणाय वीरः प्रतिपन्नबुद्धिः ॥ (१३।२)

ततस्तैः स्वगणैर् इष्टैर् इन्द्रजित् प्रतिपूजितः । (१४।१)

युद्धोद्धतकृतोत्साहः संग्रामं प्रतिपद्यत ॥ (१४।२)

श्रीमान् पद्मपलाशाक्षो राक्षसाधिपतेः सुतः । (१५।१)

निर्जगाम महातेजाः समुद्र इव पर्वसु ॥ (१५।२)

स पक्षिराजोपमतुल्यवेगैर् व्यालैश्चतुर्भिः सिततीक्ष्णदंष्ट्रैः । (१६।१)

रथं समायुक्तम् असंगवेगं समारुरोहेन्द्रजिद् इन्द्रकल्पः ॥ (१६।२)

स रथी धन्विनां श्रेष्ठः शस्त्रज्ञो ऽस्त्रविदां वरः । (१७।१)

रथेनाभिययौ क्षिप्रं हनूमान् यत्र सो ऽभवत् ॥ (१७।२)

स तस्य रथनिर्घोषं ज्यास्वनं कार्मुकस्य च । (१८।१)

निशम्य हरिवीरो ऽसौ सम्प्रहृष्टतरो ऽभवत् ॥ (१८।२)

सुमहच्चापम् आदाय शितशल्यांश्च सायकान् । (१९।१)

हनूमन्तम् अभिप्रेत्य जगाम रणपण्डितः ॥ (१९।२)

तस्मिंस्ततः संयति जातहर्षे रणाय निर्गच्छति बाणपाणौ । (२०।१)

दिशश्च सर्वाः कलुषा बभूवुर् मृगाश्च रौद्रा बहुधा विनेदुः ॥ (२०।२)

समागतास्तत्र तु नागयक्षा महर्षयश्चक्रचराश्च सिद्धाः । (२१।१)

नभः समावृत्य च पक्षिसंघा विनेदुर् उच्चैः परमप्रहृष्टाः ॥ (२१।२)

आयन्तं सरथं दृष्ट्वा तूर्णम् इन्द्रजितं कपिः । (२२।१)

विननाद महानादं व्यवर्धत च वेगवान् ॥ (२२।२)

इन्द्रजित् तु रथं दिव्यम् आस्थितश्चित्रकार्मुकः । (२३।१)

धनुर् विस्फारयामास तडिदूर्जितनिःस्वनम् ॥ (२३।२)

ततः समेतावतितीक्ष्णवेगौ महाबलौ तौ रणनिर्विशङ्कौ । (२४।१)

कपिश्च रक्षोऽधिपतेश्च पुत्रः सुरासुरेन्द्राविव बद्धवैरौ ॥ (२४।२)

स तस्य वीरस्य महारथस्य धनुष्मतः संयति संमतस्य । (२५।१)

शरप्रवेगं व्यहनत् प्रवृद्धश् चचार मार्गे पितुर् अप्रमेयः ॥ (२५।२)

ततः शरान् आयततीक्ष्णशल्यान् सुपत्रिणः काञ्चनचित्रपुङ्खान् । (२६।१)

मुमोच वीरः परवीरहन्ता सुसंततान् वज्रनिपातवेगान् ॥ (२६।२)

स तस्य तत् स्यन्दननिःस्वनं च मृदङ्गभेरीपटहस्वनं च । (२७।१)

विकृष्यमाणस्य च कार्मुकस्य निशम्य घोषं पुनर् उत्पपात ॥ (२७।२)

शराणाम् अन्तरेष्वाशु व्यवर्तत महाकपिः । (२८।१)

हरिस्तस्याभिलक्षस्य मोक्षयंल् लक्ष्यसंग्रहम् ॥ (२८।२)

शराणाम् अग्रतस्तस्य पुनः समभिवर्तत । (२९।१)

प्रसार्य हस्तौ हनुमान् उत्पपातानिलात्मजः ॥ (२९।२)

तावुभौ वेगसम्पन्नौ रणकर्मविशारदौ । (३०।१)

सर्वभूतमनोग्राहि चक्रतुर् युद्धम् उत्तमम् ॥ (३०।२)

हनूमतो वेद न राक्षसो ऽन्तरं न मारुतिस्तस्य महात्मनो ऽन्तरम् । (३१।१)

परस्परं निर्विषहौ बभूवतुः समेत्य तौ देवसमानविक्रमौ ॥ (३१।२)

ततस्तु लक्ष्ये स विहन्यमाने शरेषु मोघेषु च संपतत्सु । (३२।१)

जगाम चिन्तां महतीं महात्मा समाधिसंयोगसमाहितात्मा ॥ (३२।२)

ततो मतिं राक्षसराजसूनुश् चकार तस्मिन् हरिवीरमुख्ये । (३३।१)

अवध्यतां तस्य कपेः समीक्ष्य कथं निगच्छेद् इति निग्रहार्थम् ॥ (३३।२)

ततः पैतामहं वीरः सो ऽस्त्रम् अस्त्रविदां वरः । (३४।१)

संदधे सुमहातेजास्तं हरिप्रवरं प्रति ॥ (३४।२)

अवध्यो ऽयम् इति ज्ञात्वा तम् अस्त्रेणास्त्रतत्त्ववित् । (३५।१)

निजग्राह महाबाहुर् मारुतात्मजम् इन्द्रजित् ॥ (३५।२)

तेन बद्धस्ततो ऽस्त्रेण राक्षसेन स वानरः । (३६।१)

अभवन्निर्विचेष्टश्च पपात च महीतले ॥ (३६।२)

ततो ऽथ बुद्ध्वा स तदास्त्रबन्धं प्रभोः प्रभावाद् विगताल्पवेगः । (३७।१)

पितामहानुग्रहम् आत्मनश्च विचिन्तयामास हरिप्रवीरः ॥ (३७।२)

ततः स्वायम्भुवैर् मन्त्रैर् ब्रह्मास्त्रम् अभिमन्त्रितम् । (३८।१)

हनूमांश्चिन्तयामास वरदानं पितामहात् ॥ (३८।२)

न मे ऽस्त्रबन्धस्य च शक्तिर् अस्ति विमोक्षणे लोकगुरोः प्रभावात् । (३९।१)

इत्येवम् एवंविहितो ऽस्त्रबन्धो मयात्मयोनेर् अनुवर्तितव्यः ॥ (३९।२)

स वीर्यम् अस्त्रस्य कपिर् विचार्य पितामहानुग्रहम् आत्मनश्च । (४०।१)

विमोक्षशक्तिं परिचिन्तयित्वा पितामहाज्ञाम् अनुवर्तते स्म ॥ (४०।२)

अस्त्रेणापि हि बद्धस्य भयं मम न जायते । (४१।१)

पितामहमहेन्द्राभ्यां रक्षितस्यानिलेन च ॥ (४१।२)

ग्रहणे चापि रक्षोभिर् महन्मे गुणदर्शनम् । (४२।१)

राक्षसेन्द्रेण संवादस्तस्माद् गृह्णन्तु मां परे ॥ (४२।२)

स निश्चितार्थः परवीरहन्ता समीक्ष्यकारी विनिवृत्तचेष्टः । (४३।१)

परैः प्रसह्याभिगतैर् निगृह्य ननाद तैस्तैः परिभर्त्स्यमानः ॥ (४३।२)

ततस्तं राक्षसा दृष्ट्वा निर्विचेष्टम् अरिंदमम् । (४४।१)

बबन्धुः शणवल्कैश्च द्रुमचीरैश्च संहतैः ॥ (४४।२)

स रोचयामास परैश्च बन्धनं प्रसह्य वीरैर् अभिनिग्रहं च । (४५।१)

कौतूहलान्मां यदि राक्षसेन्द्रो द्रष्टुं व्यवस्येद् इति निश्चितार्थः ॥ (४५।२)

स बद्धस्तेन वल्केन विमुक्तो ऽस्त्रेण वीर्यवान् । (४६।१)

अस्त्रबन्धः स चान्यं हि न बन्धम् अनुवर्तते ॥ (४६।२)

अथेन्द्रजित् तं द्रुमचीरबन्धं विचार्य वीरः कपिसत्तमं तम् । (४७।१)

विमुक्तम् अस्त्रेण जगाम चिन्ताम् अन्येन बद्धो ह्यनुवर्तते ऽस्त्रम् ॥ (४७।२)

अहो महत् कर्म कृतं निरर्थकं न राक्षसैर् मन्त्रगतिर् विमृष्टा । (४८।१)

पुनश्च नास्त्रे विहते ऽस्त्रम् अन्यत् प्रवर्तते संशयिताः स्म सर्वे ॥ (४८।२)

अस्त्रेण हनुमान्मुक्तो नात्मानम् अवबुध्यते । (४९।१)

कृष्यमाणस्तु रक्षोभिस्तैश्च बन्धैर् निपीडितः ॥ (४९।२)

हन्यमानस्ततः क्रूरै राक्षसैः काष्ठमुष्टिभिः । (५०।१)

समीपं राक्षसेन्द्रस्य प्राकृष्यत स वानरः ॥ (५०।२)

अथेन्द्रजित् तं प्रसमीक्ष्य मुक्तम् अस्त्रेण बद्धं द्रुमचीरसूत्रैः । (५१।१)

व्यदर्शयत् तत्र महाबलं तं हरिप्रवीरं सगणाय राज्ञे ॥ (५१।२)

तं मत्तम् इव मातङ्गं बद्धं कपिवरोत्तमम् । (५२।१)

राक्षसा राक्षसेन्द्राय रावणाय न्यवेदयन् ॥ (५२।२)

को ऽयं कस्य कुतो वापि किं कार्यं को व्यपाश्रयः । (५३।१)

इति राक्षसवीराणां तत्र संजज्ञिरे कथाः ॥ (५३।२)

हन्यतां दह्यतां वापि भक्ष्यताम् इति चापरे । (५४।१)

राक्षसास्तत्र संक्रुद्धाः परस्परम् अथाब्रुवन् ॥ (५४।२)

अतीत्य मार्गं सहसा महात्मा स तत्र रक्षोऽधिपपादमूले । (५५।१)

ददर्श राज्ञः परिचारवृद्धान् गृहं महारत्नविभूषितं च ॥ (५५।२)

स ददर्श महातेजा रावणः कपिसत्तमम् । (५६।१)

रक्षोभिर् विकृताकारैः कृष्यमाणम् इतस्ततः ॥ (५६।२)

राक्षसाधिपतिं चापि ददर्श कपिसत्तमः । (५७।१)

तेजोबलसमायुक्तं तपन्तम् इव भास्करम् ॥ (५७।२)

स रोषसंवर्तितताम्रदृष्टिर् दशाननस्तं कपिम् अन्ववेक्ष्य । (५८।१)

अथोपविष्टान् कुलशीलवृद्धान् समादिशत् तं प्रति मन्त्रमुख्यान् ॥ (५८।२)

यथाक्रमं तैः स कपिश्च पृष्टः कार्यार्थम् अर्थस्य च मूलम् आदौ । (५९।१)

निवेदयामास हरीश्वरस्य दूतः सकाशाद् अहम् आगतो ऽस्मि ॥ (५९।२)