तस्य त्व् एवंप्रभावस्य धर्मज्ञस्य महात्मनः । (१।१)

सुतार्थं तप्यमानस्य नासीद् वंशकरः सुतः ॥ (१।२)

चिन्तयानस्य तस्यैवं बुद्धिर् आसीन् महात्मनः । (२।१)

सुतार्थं वाजिमेधेन किमर्थं न यजाम्य् अहम् ॥ (२।२)

स निश्चितां मतिं कृत्वा यष्टव्यम् इति बुद्धिमान् । (३।१)

मन्त्रिभिः सह धर्मात्मा सर्वैर् एव कृतात्मभिः ॥ (३।२)

ततो ऽब्रवीद् इदं राजा सुमन्त्रं मन्त्रिसत्तमम् । (४।१)

शीघ्रम् आनय मे सर्वान् गुरूंस् तान् सपुरोहितान् ॥ (४।२)

एतच् छ्रुत्वा रहः सूतो राजानम् इदम् अब्रवीत् । (५।१)

ऋत्विग्भिर् उपदिष्टो ऽयं पुरावृत्तो मया श्रुतः ॥ (५।२)

सनत्कुमारो भगवान् पूर्वं कथितवान् कथाम् । (६।१)

ऋषीणां संनिधौ राजंस् तव पुत्रागमं प्रति ॥ (६।२)

काश्यपस्य तु पुत्रो ऽस्ति विभाण्डक इति श्रुतः । (७।१)

ऋष्यशृङ्ग इति ख्यातस् तस्य पुत्रो भविष्यति ॥ (७।२)

स वने नित्यसंवृद्धो मुनिर् वनचरः सदा । (८।१)

नान्यं जानाति विप्रेन्द्रो नित्यं पित्रनुवर्तनात् ॥ (८।२)

द्वैविध्यं ब्रह्मचर्यस्य भविष्यति महात्मनः । (९।१)

लोकेषु प्रथितं राजन् विप्रैश् च कथितं सदा ॥ (९।२)

तस्यैवं वर्तमानस्य कालः समभिवर्तत । (१०।१)

अग्निं शुश्रूषमाणस्य पितरं च यशस्विनम् ॥ (१०।२)

एतस्मिन्न् एव काले तु रोमपादः प्रतापवान् । (११।१)

अङ्गेषु प्रथितो राजा भविष्यति महाबलः ॥ (११।२)

तस्य व्यतिक्रमाद् राज्ञो भविष्यति सुदारुणा । (१२।१)

अनावृष्टिः सुघोरा वै सर्वभूतभयावहा ॥ (१२।२)

अनावृष्ट्यां तु वृत्तायां राजा दुःखसमन्वितः । (१३।१)

ब्राह्मणाञ् श्रुतवृद्धांश् च समानीय प्रवक्ष्यति ॥ (१३।२)

भवन्तः श्रुतधर्माणो लोके चारित्रवेदिनः । (१४।१)

समादिशन्तु नियमं प्रायश्चित्तं यथा भवेत् ॥ (१४।२)

वक्ष्यन्ति ते महीपालं ब्राह्मणा वेदपारगाः । (१५।१)

विभाण्डकसुतं राजन् सर्वोपायैर् इहानय ॥ (१५।२)

आनाय्य च महीपाल ऋष्यशृङ्गं सुसत्कृतम् । (१६।१)

प्रयच्छ कन्यां शान्तां वै विधिना सुसमाहितः ॥ (१६।२)

तेषां तु वचनं श्रुत्वा राजा चिन्तां प्रपत्स्यते । (१७।१)

केनोपायेन वै शक्यम् इहानेतुं स वीर्यवान् ॥ (१७।२)

ततो राजा विनिश्चित्य सह मन्त्रिभिर् आत्मवान् । (१८।१)

पुरोहितम् अमात्यांश् च प्रेषयिष्यति सत्कृतान् ॥ (१८।२)

ते तु राज्ञो वचः श्रुत्वा व्यथितावनताननाः । (१९।१)

न गच्छेम ऋषेर् भीता अनुनेष्यन्ति तं नृपम् ॥ (१९।२)

वक्ष्यन्ति चिन्तयित्वा ते तस्योपायांश् च तान् क्षमान् । (२०।१)

आनेष्यामो वयं विप्रं न च दोषो भविष्यति ॥ (२०।२)

एवम् अङ्गाधिपेनैव गणिकाभिर् ऋषेः सुतः । (२१।१)

आनीतो ऽवर्षयद् देवः शान्ता चास्मै प्रदीयते ॥ (२१।२)

ऋष्यशृङ्गस् तु जामाता पुत्रांस् तव विधास्यति । (२२।१)

सनत्कुमारकथितम् एतावद् व्याहृतं मया ॥ (२२।२)

अथ हृष्टो दशरथः सुमन्त्रं प्रत्यभाषत । (२३।१)

यथर्ष्यशृङ्गस् त्व् आनीतो विस्तरेण त्वयोच्यताम् ॥ (२३।२)