मणिं दत्त्वा ततः सीता हनूमन्तम् अथाब्रवीत् । (१।१)

अभिज्ञानम् अभिज्ञातम् एतद् रामस्य तत्त्वतः ॥ (१।२)

मणिं तु दृष्ट्वा रामो वै त्रयाणां संस्मरिष्यति । (२।१)

वीरो जनन्या मम च राज्ञो दशरथस्य च ॥ (२।२)

स भूयस्त्वं समुत्साहे चोदितो हरिसत्तम । (३।१)

अस्मिन् कार्यसमारम्भे प्रचिन्तय यदुत्तरम् ॥ (३।२)

त्वम् अस्मिन् कार्यनिर्योगे प्रमाणं हरिसत्तम । (४।१)

तस्य चिन्तय यो यत्नो दुःखक्षयकरो भवेत् ॥ (४।२)

स तथेति प्रतिज्ञाय मारुतिर् भीमविक्रमः । (५।१)

शिरसावन्द्य वैदेहीं गमनायोपचक्रमे ॥ (५।२)

ज्ञात्वा सम्प्रस्थितं देवी वानरं मारुतात्मजम् । (६।१)

बाष्पगद्गदया वाचा मैथिली वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (६।२)

कुशलं हनुमन् ब्रूयाः सहितौ रामलक्ष्मणौ । (७।१)

सुग्रीवं च सहामात्यं वृद्धान् सर्वांश्च वानरान् ॥ (७।२)

यथा च स महाबाहुर् मां तारयति राघवः । (८।१)

अस्माद् दुःखाम्बुसंरोधात् त्वं समाधातुम् अर्हसि ॥ (८।२)

जीवन्तीं मां यथा रामः संभावयति कीर्तिमान् । (९।१)

तत् त्वया हनुमन् वाच्यं वाचा धर्मम् अवाप्नुहि ॥ (९।२)

नित्यम् उत्साहयुक्ताश्च वाचः श्रुत्वा मयेरिताः । (१०।१)

वर्धिष्यते दाशरथेः पौरुषं मदवाप्तये ॥ (१०।२)

मत्संदेशयुता वाचस्त्वत्तः श्रुत्वैव राघवः । (११।१)

पराक्रमविधिं वीरो विधिवत् संविधास्यति ॥ (११।२)

सीतायास्तद् वचः श्रुत्वा हनुमान्मारुतात्मजः । (१२।१)

शिरस्यञ्जलिम् आधाय वाक्यम् उत्तरम् अब्रवीत् ॥ (१२।२)

क्षिप्रम् एष्यति काकुत्स्थो हर्यृक्षप्रवरैर् वृतः । (१३।१)

यस्ते युधि विजित्यारीञ् शोकं व्यपनयिष्यति ॥ (१३।२)

न हि पश्यामि मर्त्येषु नामरेष्वसुरेषु वा । (१४।१)

यस्तस्य वमतो बाणान् स्थातुम् उत्सहते ऽग्रतः ॥ (१४।२)

अप्यर्कम् अपि पर्जन्यम् अपि वैवस्वतं यमम् । (१५।१)

स हि सोढुं रणे शक्तस् तव हेतोर् विशेषतः ॥ (१५।२)

स हि सागरपर्यन्तां महीं शासितुम् ईहते । (१६।१)

त्वन्निमित्तो हि रामस्य जयो जनकनन्दिनि ॥ (१६।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सम्यक् सत्यं सुभाषितम् । (१७।१)

जानकी बहु मेने ऽथ वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (१७।२)

ततस्तं प्रस्थितं सीता वीक्षमाणा पुनः पुनः । (१८।१)

भर्तुः स्नेहान्वितं वाक्यं सौहार्दाद् अनुमानयत् ॥ (१८।२)

यदि वा मन्यसे वीर वसैकाहम् अरिंदम । (१९।१)

कस्मिंश्चित् संवृते देशे विश्रान्तः श्वो गमिष्यसि ॥ (१९।२)

मम चेद् अल्पभाग्यायाः सांनिध्यात् तव वीर्यवान् । (२०।१)

अस्य शोकस्य महतो मुहूर्तं मोक्षणं भवेत् ॥ (२०।२)

गते हि हरिशार्दूल पुनरागमनाय तु । (२१।१)

प्राणानाम् अपि संदेहो मम स्यान्नात्र संशयः ॥ (२१।२)

तवादर्शनजः शोको भूयो मां परितापयेत् । (२२।१)

दुःखाद् दुःखपरामृष्टां दीपयन्न् इव वानर ॥ (२२।२)

अयं च वीर संदेहस्तिष्ठतीव ममाग्रतः । (२३।१)

सुमहांस् त्वत्सहायेषु हर्यृक्षेषु हरीश्वर ॥ (२३।२)

कथं नु खलु दुष्पारं तरिष्यन्ति महोदधिम् । (२४।१)

तानि हर्यृक्षसैन्यानि तौ वा नरवरात्मजौ ॥ (२४।२)

त्रयाणाम् एव भूतानां सागरस्येह लङ्घने । (२५।१)

शक्तिः स्याद् वैनतेयस्य तव वा मारुतस्य वा ॥ (२५।२)

तद् अस्मिन् कार्यनिर्योगे वीरैवं दुरतिक्रमे । (२६।१)

किं पश्यसि समाधानं त्वं हि कार्यविदां वरः ॥ (२६।२)

कामम् अस्य त्वम् एवैकः कार्यस्य परिसाधने । (२७।१)

पर्याप्तः परवीरघ्न यशस्यस्ते बलोदयः ॥ (२७।२)

बलैः समग्रैर् यदि मां रावणं जित्य संयुगे । (२८।१)

विजयी स्वपुरं यायात् तत् तु मे स्याद् यशस्करम् ॥ (२८।२)

बलैस्तु संकुलां कृत्वा लङ्कां परबलार्दनः । (२९।१)

मां नयेद् यदि काकुत्स्थस्तत् तस्य सदृशं भवेत् ॥ (२९।२)

तद् यथा तस्य विक्रान्तम् अनुरूपं महात्मनः । (३०।१)

भवेद् आहवशूरस्य तथा त्वम् उपपादय ॥ (३०।२)

तद् अर्थोपहितं वाक्यं सहितं हेतुसंहितम् । (३१।१)

निशम्य हनुमाञ् शेषं वाक्यम् उत्तरम् अब्रवीत् ॥ (३१।२)

देवि हर्यृक्षसैन्यानाम् ईश्वरः प्लवतां वरः । (३२।१)

सुग्रीवः सत्त्वसम्पन्नस्तवार्थे कृतनिश्चयः ॥ (३२।२)

स वानरसहस्राणां कोटीभिर् अभिसंवृतः । (३३।१)

क्षिप्रम् एष्यति वैदेहि राक्षसानां निबर्हणः ॥ (३३।२)

तस्य विक्रमसम्पन्नाः सत्त्ववन्तो महाबलाः । (३४।१)

मनःसंकल्पसंपाता निदेशे हरयः स्थिताः ॥ (३४।२)

येषां नोपरि नाधस्तान्न तिर्यक् सज्जते गतिः । (३५।१)

न च कर्मसु सीदन्ति महत्स्वमिततेजसः ॥ (३५।२)

असकृत् तैर् महोत्साहैः ससागरधराधरा । (३६।१)

प्रदक्षिणीकृता भूमिर् वायुमार्गानुसारिभिः ॥ (३६।२)

मद्विशिष्टाश्च तुल्याश्च सन्ति तत्र वनौकसः । (३७।१)

मत्तः प्रत्यवरः कश्चिन् नास्ति सुग्रीवसंनिधौ ॥ (३७।२)

अहं तावद् इह प्राप्तः किं पुनस्ते महाबलाः । (३८।१)

न हि प्रकृष्टाः प्रेष्यन्ते प्रेष्यन्ते हीतरे जनाः ॥ (३८।२)

तद् अलं परितापेन देवि शोको व्यपैतु ते । (३९।१)

एकोत्पातेन ते लङ्काम् एष्यन्ति हरियूथपाः ॥ (३९।२)

मम पृष्ठगतौ तौ च चन्द्रसूर्याविवोदितौ । (४०।१)

त्वत्सकाशं महासत्त्वौ नृसिंहावागमिष्यतः ॥ (४०।२)

तौ हि वीरौ नरवरौ सहितौ रामलक्ष्मणौ । (४१।१)

आगम्य नगरीं लङ्कां सायकैर् विधमिष्यतः ॥ (४१।२)

सगणं रावणं हत्वा राघवो रघुनन्दनः । (४२।१)

त्वाम् आदाय वरारोहे स्वपुरं प्रतियास्यति ॥ (४२।२)

तद् आश्वसिहि भद्रं ते भव त्वं कालकाङ्क्षिणी । (४३।१)

नचिराद् द्रक्ष्यसे रामं प्रज्वलन्तम् इवानिलम् ॥ (४३।२)

निहते राक्षसेन्द्रे च सपुत्रामात्यबान्धवे । (४४।१)

त्वं समेष्यसि रामेण शशाङ्केनेव रोहिणी ॥ (४४।२)

क्षिप्रं त्वं देवि शोकस्य पारं यास्यसि मैथिलि । (४५।१)

रावणं चैव रामेण निहतं द्रक्ष्यसे ऽचिरात् ॥ (४५।२)

एवम् आश्वास्य वैदेहीं हनूमान्मारुतात्मजः । (४६।१)

गमनाय मतिं कृत्वा वैदेहीं पुनर् अब्रवीत् ॥ (४६।२)

तम् अरिघ्नं कृतात्मानं क्षिप्रं द्रक्ष्यसि राघवम् । (४७।१)

लक्ष्मणं च धनुष्पाणिं लङ्काद्वारम् उपस्थितम् ॥ (४७।२)

नखदंष्ट्रायुधान् वीरान् सिंहशार्दूलविक्रमान् । (४८।१)

वानरान् वारणेन्द्राभान् क्षिप्रं द्रक्ष्यसि संगतान् ॥ (४८।२)

शैलाम्बुदनिकाशानां लङ्कामलयसानुषु । (४९।१)

नर्दतां कपिमुख्यानाम् आर्ये यूथान्यनेकशः ॥ (४९।२)

स तु मर्मणि घोरेण ताडितो मन्मथेषुणा । (५०।१)

न शर्म लभते रामः सिंहार्दित इव द्विपः ॥ (५०।२)

मा रुदो देवि शोकेन मा भूत् ते मनसो ऽप्रियम् । (५१।१)

शचीव पथ्या शक्रेण भर्त्रा नाथवती ह्यसि ॥ (५१।२)

रामाद् विशिष्टः को ऽन्यो ऽस्ति कश्चित् सौमित्रिणा समः । (५२।१)

अग्निमारुतकल्पौ तौ भ्रातरौ तव संश्रयौ ॥ (५२।२)

नास्मिंश्चिरं वत्स्यसि देवि देशे रक्षोगणैर् अध्युषिते ऽतिरौद्रे । (५३।१)

न ते चिराद् आगमनं प्रियस्य क्षमस्व मत्संगमकालमात्रम् ॥ (५३।२)