संदिश्य राक्षसान् घोरान् रावणो ऽष्टौ महाबलान् । (१।१)

आत्मानं बुद्धिवैक्लव्यात् कृतकृत्यम् अमन्यत ॥ (१।२)

स चिन्तयानो वैदेहीं कामबाणसमर्पितः । (२।१)

प्रविवेश गृहं रम्यं सीतां द्रष्टुम् अभित्वरन् ॥ (२।२)

स प्रविश्य तु तद्वेश्म रावणो राक्षसाधिपः । (३।१)

अपश्यद् राक्षसीमध्ये सीतां शोकपरायणाम् ॥ (३।२)

अश्रुपूर्णमुखीं दीनां शोकभारावपीडिताम् । (४।१)

वायुवेगैर् इवाक्रान्तां मज्जन्तीं नावम् अर्णवे ॥ (४।२)

मृगयूथपरिभ्रष्टां मृगीं श्वभिर् इवावृताम् । (५।१)

अधोमुखमुखीं दीनाम् अभ्येत्य च निशाचरः ॥ (५।२)

तां तु शोकवशां दीनाम् अवशां राक्षसाधिपः । (६।१)

स बलाद् दर्शयामास गृहं देवगृहोपमम् ॥ (६।२)

हर्म्यप्रासादसम्बाधं स्त्रीसहस्रनिषेवितम् । (७।१)

नानापक्षिगणैर् जुष्टं नानारत्नसमन्वितम् ॥ (७।२)

काञ्चनैस् तापनीयैश् च स्फाटिकै राजतैस् तथा । (८।१)

वज्रवैडूर्यचित्रैश् च स्तम्भैर् दृष्टिमनोहरैः ॥ (८।२)

दिव्यदुन्दुभिनिर्ह्रादं तप्तकाञ्चनतोरणम् । (९।१)

सोपानं काञ्चनं चित्रम् आरुरोह तया सह ॥ (९।२)

दान्तका राजताश् चैव गवाक्षाः प्रियदर्शनाः । (१०।१)

हेमजालावृताश् चासंस् तत्र प्रासादपङ्क्तयः ॥ (१०।२)

सुधामणिविचित्राणि भूमिभागानि सर्वशः । (११।१)

दशग्रीवः स्वभवने प्रादर्शयत मैथिलीम् ॥ (११।२)

दीर्घिकाः पुष्करिण्यश् च नानापुष्पसमावृताः । (१२।१)

रावणो दर्शयामास सीतां शोकपरायणाम् ॥ (१२।२)

दर्शयित्वा तु वैदेहीं कृत्स्नं तद् भवनोत्तमम् । (१३।१)

उवाच वाक्यं पापात्मा रावणो जनकात्मजाम् ॥ (१३।२)

दशराक्षसकोट्यश् च द्वाविंशतिर् अथापराः । (१४।१)

वर्जयित्वा जरावृद्धान् बालांश् च रजनीचरान् ॥ (१४।२)

तेषां प्रभुर् अहं सीते सर्वेषां भीमकर्मणाम् । (१५।१)

सहस्रम् एकम् एकस्य मम कार्यपुरःसरम् ॥ (१५।२)

यद् इदं राज्यतन्त्रं मे त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । (१६।१)

जीवितं च विशालाक्षि त्वं मे प्राणैर् गरीयसी ॥ (१६।२)

बहूनां स्त्रीसहस्राणां मम यो ऽसौ परिग्रहः । (१७।१)

तासां त्वम् ईश्वरी सीते मम भार्या भव प्रिये ॥ (१७।२)

साधु किं ते ऽन्यया बुद्ध्या रोचयस्व वचो मम । (१८।१)

भजस्व माभितप्तस्य प्रसादं कर्तुम् अर्हसि ॥ (१८।२)

परिक्षिप्ता समुद्रेण लङ्केयं शतयोजना । (१९।१)

नेयं धर्षयितुं शक्या सेन्द्रैर् अपि सुरासुरैः ॥ (१९।२)

न देवेषु न यक्षेषु न गन्धर्वेषु नर्षिषु । (२०।१)

अहं पश्यामि लोकेषु यो मे वीर्यसमो भवेत् ॥ (२०।२)

राज्यभ्रष्टेन दीनेन तापसेन गतायुषा । (२१।१)

किं करिष्यसि रामेण मानुषेणाल्पतेजसा ॥ (२१।२)

भजस्व सीते माम् एव भर्ताहं सदृशस् तव । (२२।१)

यौवनं ह्य् अध्रुवं भीरु रमस्वेह मया सह ॥ (२२।२)

दर्शने मा कृथा बुद्धिं राघवस्य वरानने । (२३।१)

कास्य शक्तिर् इहागन्तुम् अपि सीते मनोरथैः ॥ (२३।२)

न शक्यो वायुर् आकाशे पाशैर् बद्धं महाजवः । (२४।१)

दीप्यमानस्य वाप्य् अग्नेर् ग्रहीतुं विमलां शिखाम् ॥ (२४।२)

त्रयाणाम् अपि लोकानां न तं पश्यामि शोभने । (२५।१)

विक्रमेण नयेद् यस् त्वां मद्बाहुपरिपालिताम् ॥ (२५।२)

लङ्कायां सुमहद् राज्यम् इदं त्वम् अनुपालय । (२६।१)

अभिषेकोदकक्लिन्ना तुष्टा च रमयस्व माम् ॥ (२६।२)

दुष्कृतं यत् पुरा कर्म वनवासेन तद् गतम् । (२७।१)

यश् च ते सुकृतो धर्मस् तस्येह फलम् आप्नुहि ॥ (२७।२)

इह सर्वाणि माल्यानि दिव्यगन्धानि मैथिलि । (२८।१)

भूषणानि च मुख्यानि तानि सेव मया सह ॥ (२८।२)

पुष्पकं नाम सुश्रोणि भ्रातुर् वैश्रवणस्य मे । (२९।१)

विमानं रमणीयं च तद् विमानं मनोजवम् ॥ (२९।२)

तत्र सीते मया सार्धं विहरस्व यथासुखम् । (३०।१)

वदनं पद्मसंकाशं विमलं चारुदर्शनम् ॥ (३०।२)

शोकार्तं तु वरारोहे न भ्राजति वरानने । (३१।१)

अलं व्रीडेन वैदेहि धर्मलोपकृतेन ते ॥ (३१।२)

आर्षो ऽयं दैवनिस्यन्दो यस् त्वाम् अभिगमिष्यति । (३२।१)

एतौ पादौ मया स्निग्धौ शिरोभिः परिपीडितौ ॥ (३२।२)

प्रसादं कुरु मे क्षिप्रं वश्यो दासो ऽहम् अस्मि ते । (३३।१)

नेमाः शून्या मया वाचः शुष्यमाणेन भाषिताः ॥ (३३।२)

न चापि रावणः कांचिन् मूर्ध्ना स्त्रीं प्रणमेत ह । (३४।१)

एवम् उक्त्वा दशग्रीवो मैथिलीं जनकात्मजाम् ॥ (३४।२)

कृतान्तवशम् आपन्नो ममेयम् इति मन्यते । (३५।१)