ततः परिषदं सर्वाम् आमन्त्र्य वसुधाधिपः । (१।१)

हितम् उद्धर्षणं चेदम् उवाचाप्रतिमं वचः ॥ (१।२)

दुन्दुभिस्वनकल्पेन गम्भीरेणानुनादिना । (२।१)

स्वरेण महता राजा जीमूत इव नादयन् ॥ (२।२)

सो ऽहम् इक्ष्वाकुभिः पूर्वैर् नरेन्द्रैः परिपालितम् । (३।१)

श्रेयसा योक्तुकामो ऽस्मि सुखार्हम् अखिलं जगत् ॥ (३।२)

मयाप्य् आचरितं पूर्वैः पन्थानम् अनुगच्छता । (४।१)

प्रजा नित्यम् अतन्द्रेण यथाशक्त्य् अभिरक्षता ॥ (४।२)

इदं शरीरं कृत्स्नस्य लोकस्य चरता हितम् । (५।१)

पाण्डुर् अस्यातपत्रस्य छायायां जरितं मया ॥ (५।२)

प्राप्य वर्षसहस्राणि बहून्य् आयूंषि जीवितः । (६।१)

जीर्णस्यास्य शरीरस्य विश्रान्तिम् अभिरोचये ॥ (६।२)

राजप्रभावजुष्टां हि दुर्वहाम् अजितेन्द्रियैः । (७।१)

परिश्रान्तो ऽस्मि लोकस्य गुर्वीं धर्मधुरं वहन् ॥ (७।२)

सो ऽहं विश्रमम् इच्छामि पुत्रं कृत्वा प्रजाहिते । (८।१)

संनिकृष्टान् इमान् सर्वान् अनुमान्य द्विजर्षभान् ॥ (८।२)

अनुजातो हि मे सर्वैर् गुणैर् ज्येष्ठो ममात्मजः । (९।१)

पुरंदरसमो वीर्ये रामः परपुरंजयः ॥ (९।२)

तं चन्द्रम् इव पुष्येण युक्तं धर्मभृतां वरम् । (१०।१)

यौवराज्येन योक्तास्मि प्रीतः पुरुषपुंगवम् ॥ (१०।२)

अनुरूपः स वो नाथो लक्ष्मीवांल् लक्ष्मणाग्रजः । (११।१)

त्रैलोक्यम् अपि नाथेन येन स्यान् नाथवत्तरम् ॥ (११।२)

अनेन श्रेयसा सद्यः संयोज्याहम् इमां महीम् । (१२।१)

गतक्लेशो भविष्यामि सुते तस्मिन् निवेश्य वै ॥ (१२।२)

इति ब्रुवन्तं मुदिताः प्रत्यनन्दन् नृपा नृपम् । (१३।१)

वृष्टिमन्तं महामेघं नर्दन्तम् इव बर्हिणः ॥ (१३।२)

तस्य धर्मार्थविदुषो भावम् आज्ञाय सर्वशः । (१४।१)

ऊचुश् च मनसा ज्ञात्वा वृद्धं दशरथं नृपम् ॥ (१४।२)

अनेकवर्षसाहस्रो वृद्धस् त्वम् असि पार्थिव । (१५।१)

स रामं युवराजानम् अभिषिञ्चस्व पार्थिवम् ॥ (१५।२)

इति तद्वचनं श्रुत्वा राजा तेषां मनःप्रियम् । (१६।१)

अजानन्न् इव जिज्ञासुर् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१६।२)

कथं नु मयि धर्मेण पृथिवीम् अनुशासति । (१७।१)

भवन्तो द्रष्टुम् इच्छन्ति युवराजं ममात्मजम् ॥ (१७।२)

ते तम् ऊचुर् महात्मानं पौरजानपदैः सह । (१८।१)

बहवो नृप कल्याणा गुणाः पुत्रस्य सन्ति ते ॥ (१८।२)

दिव्यैर् गुणैः शक्रसमो रामः सत्यपराक्रमः । (१९।१)

इक्ष्वाकुभ्यो हि सर्वेभ्यो ऽप्य् अतिरक्तो विशां पते ॥ (१९।२)

रामः सत्पुरुषो लोके सत्यधर्मपरायणः । (२०।१)

धर्मज्ञः सत्यसंधश् च शीलवान् अनसूयकः ॥ (२०।२)

क्षान्तः सान्त्वयिता श्लक्ष्णः कृतज्ञो विजितेन्द्रियः । (२१।१)

मृदुश् च स्थिरचित्तश् च सदा भव्यो ऽनसूयकः ॥ (२१।२)

प्रियवादी च भूतानां सत्यवादी च राघवः । (२२।१)

बहुश्रुतानां वृद्धानां ब्राह्मणानाम् उपासिता ॥ (२२।२)

तेनास्येहातुला कीर्तिर् यशस् तेजश् च वर्धते । (२३।१)

देवासुरमनुष्याणां सर्वास्त्रेषु विशारदः ॥ (२३।२)

यदा व्रजति संग्रामं ग्रामार्थे नगरस्य वा । (२४।१)

गत्वा सौमित्रिसहितो नाविजित्य निवर्तते ॥ (२४।२)

संग्रामात् पुनर् आगम्य कुञ्जरेण रथेन वा । (२५।१)

पौरान् स्वजनवन् नित्यं कुशलं परिपृच्छति ॥ (२५।२)

पुत्रेष्व् अग्निषु दारेषु प्रेष्यशिष्यगणेषु च । (२६।१)

निखिलेनानुपूर्व्या च पिता पुत्रान् इवौरसान् ॥ (२६।२)

शुश्रूषन्ते च वः शिष्याः कच्चित् कर्मसु दंशिताः । (२७।१)

इति नः पुरुषव्याघ्रः सदा रामो ऽभिभाषते ॥ (२७।२)

व्यसनेषु मनुष्याणां भृशं भवति दुःखितः । (२८।१)

उत्सवेषु च सर्वेषु पितेव परितुष्यति ॥ (२८।२)

सत्यवादी महेष्वासो वृद्धसेवी जितेन्द्रियः । (२९।१)

वत्सः श्रेयसि जातस् ते दिष्ट्यासौ तव राघवः । (२९।२)

दिष्ट्या पुत्रगुणैर् युक्तो मारीच इव कश्यपः ॥ (२९।३)

बलम् आरोग्यम् आयुश् च रामस्य विदितात्मनः । (३०।१)

आशंसते जनः सर्वो राष्ट्रे पुरवरे तथा ॥ (३०।२)

अभ्यन्तरश् च बाह्यश् च पौरजानपदो जनः । (३१।१)

स्त्रियो वृद्धास् तरुण्यश् च सायम्प्रातः समाहिताः ॥ (३१।२)

सर्वान् देवान् नमस्यन्ति रामस्यार्थे यशस्विनः । (३२।१)

तेषाम् आयाचितं देव त्वत्प्रसादात् समृध्यताम् ॥ (३२।२)

रामम् इन्दीवरश्यामं सर्वशत्रुनिबर्हणम् । (३३।१)

पश्यामो यौवराज्यस्थं तव राजोत्तमात्मजम् ॥ (३३।२)

तं देवदेवोपमम् आत्मजं ते सर्वस्य लोकस्य हिते निविष्टम् । (३४।१)

हिताय नः क्षिप्रम् उदारजुष्टं मुदाभिषेक्तुं वरद त्वम् अर्हसि ॥ (३४।२)