ते तु तस्मिन् महावृक्ष उषित्वा रजनीं शिवाम् । (१।१)

विमले ऽभ्युदिते सूर्ये तस्माद् देशात् प्रतस्थिरे ॥ (१।२)

यत्र भागीरथी गङ्गा यमुनाम् अभिवर्तते । (२।१)

जग्मुस् तं देशम् उद्दिश्य विगाह्य सुमहद् वनम् ॥ (२।२)

ते भूमिम् आगान् विविधान् देशांश् चापि मनोरमान् । (३।१)

अदृष्टपूर्वान् पश्यन्तस् तत्र तत्र यशस्विनः ॥ (३।२)

यथाक्षेमेण गच्छन् स पश्यंश् च विविधान् द्रुमान् । (४।१)

निवृत्तमात्रे दिवसे रामः सौमित्रिम् अब्रवीत् ॥ (४।२)

प्रयागम् अभितः पश्य सौमित्रे धूमम् उन्नतम् । (५।१)

अग्नेर् भगवतः केतुं मन्ये संनिहितो मुनिः ॥ (५।२)

नूनं प्राप्ताः स्म सम्भेदं गङ्गायमुनयोर् वयम् । (६।१)

तथा हि श्रूयते शब्दो वारिणो वारिघट्टितः ॥ (६।२)

दारूणि परिभिन्नानि वनजैर् उपजीविभिः । (७।१)

भरद्वाजाश्रमे चैते दृश्यन्ते विविधा द्रुमाः ॥ (७।२)

धन्विनौ तौ सुखं गत्वा लम्बमाने दिवाकरे । (८।१)

गङ्गायमुनयोः संधौ प्रापतुर् निलयं मुनेः ॥ (८।२)

रामस् त्व् आश्रमम् आसाद्य त्रासयन् मृगपक्षिणः । (९।१)

गत्वा मुहूर्तम् अध्वानं भरद्वाजम् उपागमत् ॥ (९।२)

ततस् त्व् आश्रमम् आसाद्य मुनेर् दर्शनकाङ्क्षिणौ । (१०।१)

सीतयानुगतौ वीरौ दूराद् एवावतस्थतुः ॥ (१०।२)

हुताग्निहोत्रं दृष्ट्वैव महाभागं कृताञ्जलिः । (११।१)

रामः सौमित्रिणा सार्धं सीतया चाभ्यवादयत् ॥ (११।२)

न्यवेदयत चात्मानं तस्मै लक्ष्मणपूर्वजः । (१२।१)

पुत्रौ दशरथस्यावां भगवन् रामलक्ष्मणौ ॥ (१२।२)

भार्या ममेयं वैदेही कल्याणी जनकात्मजा । (१३।१)

मां चानुयाता विजनं तपोवनम् अनिन्दिता ॥ (१३।२)

पित्रा प्रव्राज्यमानं मां सौमित्रिर् अनुजः प्रियः । (१४।१)

अयम् अन्वगमद् भ्राता वनम् एव दृढव्रतः ॥ (१४।२)

पित्रा नियुक्ता भगवन् प्रवेक्ष्यामस् तपोवनम् । (१५।१)

धर्मम् एवाचरिष्यामस् तत्र मूलफलाशनाः ॥ (१५।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजपुत्रस्य धीमतः । (१६।१)

उपानयत धर्मात्मा गाम् अर्घ्यम् उदकं ततः ॥ (१६।२)

मृगपक्षिभिर् आसीनो मुनिभिश् च समन्ततः । (१७।१)

रामम् आगतम् अभ्यर्च्य स्वागतेनाह तं मुनिः ॥ (१७।२)

प्रतिगृह्य च ताम् अर्चाम् उपविष्टं सराघवम् । (१८।१)

भरद्वाजो ऽब्रवीद् वाक्यं धर्मयुक्तम् इदं तदा ॥ (१८।२)

चिरस्य खलु काकुत्स्थ पश्यामि त्वाम् इहागतम् । (१९।१)

श्रुतं तव मया चेदं विवासनम् अकारणम् ॥ (१९।२)

अवकाशो विविक्तो ऽयं महानद्योः समागमे । (२०।१)

पुण्यश् च रमणीयश् च वसत्व् इह भवान् सुखम् ॥ (२०।२)

एवम् उक्तस् तु वचनं भरद्वाजेन राघवः । (२१।१)

प्रत्युवाच शुभं वाक्यं रामः सर्वहिते रतः ॥ (२१।२)

भगवन्न् इत आसन्नः पौरजानपदो जनः । (२२।१)

आगमिष्यति वैदेहीं मां चापि प्रेक्षको जनः । (२२।२)

अनेन कारणेनाहम् इह वासं न रोचये ॥ (२२।३)

एकान्ते पश्य भगवन्न् आश्रमस्थानम् उत्तमम् । (२३।१)

रमते यत्र वैदेही सुखार्हा जनकात्मजा ॥ (२३।२)

एतच् छ्रुत्वा शुभं वाक्यं भरद्वाजो महामुनिः । (२४।१)

राघवस्य ततो वाक्यम् अर्थग्राहकम् अब्रवीत् ॥ (२४।२)

दशक्रोश इतस् तात गिरिर् यस्मिन् निवत्स्यसि । (२५।१)

महर्षिसेवितः पुण्यः सर्वतः सुखदर्शनः ॥ (२५।२)

गोलाङ्गूलानुचरितो वानरर्क्षनिषेवितः । (२६।१)

चित्रकूट इति ख्यातो गन्धमादनसंनिभः ॥ (२६।२)

यावता चित्रकूटस्य नरः शृङ्गाण्य् अवेक्षते । (२७।१)

कल्याणानि समाधत्ते न पापे कुरुते मनः ॥ (२७।२)

ऋषयस् तत्र बहवो विहृत्य शरदां शतम् । (२८।१)

तपसा दिवम् आरूढाः कपालशिरसा सह ॥ (२८।२)

प्रविविक्तम् अहं मन्ये तं वासं भवतः सुखम् । (२९।१)

इह वा वनवासाय वस राम मया सह ॥ (२९।२)

स रामं सर्वकामैस् तं भरद्वाजः प्रियातिथिम् । (३०।१)

सभार्यं सह च भ्रात्रा प्रतिजग्राह धर्मवित् ॥ (३०।२)

तस्य प्रयागे रामस्य तं महर्षिम् उपेयुषः । (३१।१)

प्रपन्ना रजनी पुण्या चित्राः कथयतः कथाः ॥ (३१।२)

प्रभातायां रजन्यां तु भरद्वाजम् उपागमत् । (३२।१)

उवाच नरशार्दूलो मुनिं ज्वलिततेजसम् ॥ (३२।२)

शर्वरीं भवन्न् अद्य सत्यशील तवाश्रमे । (३३।१)

उषिताः स्मेह वसतिम् अनुजानातु नो भवान् ॥ (३३।२)

रात्र्यां तु तस्यां व्युष्टायां भरद्वाजो ऽब्रवीद् इदम् । (३४।१)

मधुमूलफलोपेतं चित्रकूटं व्रजेति ह ॥ (३४।२)

तत्र कुञ्जरयूथानि मृगयूथानि चाभितः । (३५।१)

विचरन्ति वनान्तेषु तानि द्रक्ष्यसि राघव ॥ (३५।२)

प्रहृष्टकोयष्टिककोकिलस्वनैर् विनादितं तं वसुधाधरं शिवम् । (३६।१)

मृगैश् च मत्तैर् बहुभिश् च कुञ्जरैः सुरम्यम् आसाद्य समावसाश्रमम् ॥ (३६।२)