अथ तस्याप्रमेयस्य तद् वनं परिपृच्छतः । (१।१)

विश्वामित्रो महातेजा व्याख्यातुम् उपचक्रमे ॥ (१।२)

एष पूर्वाश्रमो राम वामनस्य महात्मनः । (२।१)

सिद्धाश्रम इति ख्यातः सिद्धो ह्य् अत्र महातपाः ॥ (२।२)

एतस्मिन्न् एव काले तु राजा वैरोचनिर् बलिः । (३।१)

निर्जित्य दैवतगणान् सेन्द्रांश् च समरुद्गणान् । (३।२)

कारयामास तद् राज्यं त्रिषु लोकेषु विश्रुतः ॥ (३।३)

बलेस् तु यजमानस्य देवाः साग्निपुरोगमाः । (४।१)

समागम्य स्वयं चैव विष्णुम् ऊचुर् इहाश्रमे ॥ (४।२)

बलिर् वैरोचनिर् विष्णो यजते यज्ञम् उत्तमम् । (५।१)

असमाप्ते क्रतौ तस्मिन् स्वकार्यम् अभिपद्यताम् ॥ (५।२)

ये चैनम् अभिवर्तन्ते याचितार इतस् ततः । (६।१)

यच् च यत्र यथावच् च सर्वं तेभ्यः प्रयच्छति ॥ (६।२)

स त्वं सुरहितार्थाय मायायोगम् उपाश्रितः । (७।१)

वामनत्वं गतो विष्णो कुरु कल्याणम् उत्तमम् ॥ (७।२)

अयं सिद्धाश्रमो नाम प्रसादात् ते भविष्यति । (८।१)

सिद्धे कर्मणि देवेश उत्तिष्ठ भगवन्न् इतः ॥ (८।२)

अथ विष्णुर् महातेजा अदित्यां समजायत । (९।१)

वामनं रूपम् आस्थाय वैरोचनिम् उपागमत् ॥ (९।२)

त्रीन् क्रमान् अथ भिक्षित्वा प्रतिगृह्य च मानतः । (१०।१)

आक्रम्य लोकांल् लोकात्मा सर्वभूतहिते रतः ॥ (१०।२)

महेन्द्राय पुनः प्रादान् नियम्य बलिम् ओजसा । (११।१)

त्रैलोक्यं स महातेजाश् चक्रे शक्रवशं पुनः ॥ (११।२)

तेनैष पूर्वम् आक्रान्त आश्रमः श्रमनाशनः । (१२।१)

मयापि भक्त्या तस्यैष वामनस्योपभुज्यते ॥ (१२।२)

एतम् आश्रमम् आयान्ति राक्षसा विघ्नकारिणः । (१३।१)

अत्र ते पुरुषव्याघ्र हन्तव्या दुष्टचारिणः ॥ (१३।२)

अद्य गच्छामहे राम सिद्धाश्रमम् अनुत्तमम् । (१४।१)

तद् आश्रमपदं तात तवाप्य् एतद् यथा मम ॥ (१४।२)

तं दृष्ट्वा मुनयः सर्वे सिद्धाश्रमनिवासिनः । (१५।१)

उत्पत्योत्पत्य सहसा विश्वामित्रम् अपूजयन् ॥ (१५।२)

यथार्हं चक्रिरे पूजां विश्वामित्राय धीमते । (१६।१)

तथैव राजपुत्राभ्याम् अकुर्वन्न् अतिथिक्रियाम् ॥ (१६।२)

मुहूर्तम् अथ विश्रान्तौ राजपुत्राव् अरिंदमौ । (१७।१)

प्राञ्जली मुनिशार्दूलम् ऊचतू रघुनन्दनौ ॥ (१७।२)

अद्यैव दीक्षां प्रविश भद्रं ते मुनिपुंगव । (१८।१)

सिद्धाश्रमो ऽयं सिद्धः स्यात् सत्यम् अस्तु वचस् तव ॥ (१८।२)

एवम् उक्तो महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः । (१९।१)

प्रविवेश तदा दीक्षां नियतो नियतेन्द्रियः ॥ (१९।२)

कुमाराव् अपि तां रात्रिम् उषित्वा सुसमाहितौ । (२०।१)

प्रभातकाले चोत्थाय विश्वामित्रम् अवन्दताम् ॥ (२०।२)