तम् अग्निम् इव संशान्तम् अम्बुहीनम् इवार्णवम् । (१।१)

हतप्रभम् इवादित्यं स्वर्गस्थं प्रेक्ष्य भूमिपम् ॥ (१।२)

कौसल्या बाष्पपूर्णाक्षी विविधं शोककर्शिता । (२।१)

उपगृह्य शिरो राज्ञः कैकेयीं प्रत्यभाषत ॥ (२।२)

सकामा भव कैकेयि भुङ्क्ष्व राज्यम् अकण्टकम् । (३।१)

त्यक्त्वा राजानम् एकाग्रा नृशंसे दुष्टचारिणि ॥ (३।२)

विहाय मां गतो रामो भर्ता च स्वर्गतो मम । (४।१)

विपथे सार्थहीनेव नाहं जीवितुम् उत्सहे ॥ (४।२)

भर्तारं तं परित्यज्य का स्त्री दैवतम् आत्मनः । (५।१)

इच्छेज् जीवितुम् अन्यत्र कैकेय्यास् त्यक्तधर्मणः ॥ (५।२)

न लुब्धो बुध्यते दोषान् किं पाकम् इव भक्षयन् । (६।१)

कुब्जानिमित्तं कैकेय्या राघवाणां कुलं हतम् ॥ (६।२)

अनियोगे नियुक्तेन राज्ञा रामं विवासितम् । (७।१)

सभार्यं जनकः श्रुत्वा परितप्स्यत्य् अहं यथा ॥ (७।२)

रामः कमलपत्त्राक्षो जीवनाशम् इतो गतः । (८।१)

विदेहराजस्य सुता तथा सीता तपस्विनी । (८।२)

दुःखस्यानुचिता दुःखं वने पर्युद्विजिष्यति ॥ (८।३)

नदतां भीमघोषाणां निशासु मृगपक्षिणाम् । (९।१)

निशम्य नूनं संत्रस्ता राघवं संश्रयिष्यति ॥ (९।२)

वृद्धश् चैवाल्पपुत्रश् च वैदेहीम् अनुचिन्तयन् । (१०।१)

सो ऽपि शोकसमाविष्टो ननु त्यक्ष्यति जीवितम् ॥ (१०।२)

तां ततः सम्परिष्वज्य विलपन्तीं तपस्विनीम् । (११।१)

व्यपनिन्युः सुदुःखार्तां कौसल्यां व्यावहारिकाः ॥ (११।२)

तैलद्रोण्याम् अथामात्याः संवेश्य जगतीपतिम् । (१२।१)

राज्ञः सर्वाण्य् अथादिष्टाश् चक्रुः कर्माण्य् अनन्तरम् ॥ (१२।२)

न तु संकालनं राज्ञो विना पुत्रेण मन्त्रिणः । (१३।१)

सर्वज्ञाः कर्तुम् ईषुस् ते ततो रक्षन्ति भूमिपम् ॥ (१३।२)

तैलद्रोण्यां तु सचिवैः शायितं तं नराधिपम् । (१४।१)

हा मृतो ऽयम् इति ज्ञात्वा स्त्रियस् ताः पर्यदेवयन् ॥ (१४।२)

बाहून् उद्यम्य कृपणा नेत्रप्रस्रवणैर् मुखैः । (१५।१)

रुदन्त्यः शोकसंतप्ताः कृपणं पर्यदेवयन् ॥ (१५।२)

निशा नक्षत्रहीनेव स्त्रीव भर्तृविवर्जिता । (१६।१)

पुरी नाराजतायोध्या हीना राज्ञा महात्मना ॥ (१६।२)

बाष्पपर्याकुलजना हाहाभूतकुलाङ्गना । (१७।१)

शून्यचत्वरवेश्मान्ता न बभ्राज यथापुरम् ॥ (१७।२)

गतप्रभा द्यौर् इव भास्करं विना व्यपेतनक्षत्रगणेव शर्वरी । (१८।१)

पुरी बभासे रहिता महात्मना न चास्रकण्ठाकुलमार्गचत्वरा ॥ (१८।२)

नराश् च नार्यश् च समेत्य संघशो विगर्हमाणा भरतस्य मातरम् । (१९।१)

तदा नगर्यां नरदेवसंक्षये बभूवुर् आर्ता न च शर्म लेभिरे ॥ (१९।२)