ततः प्रभाते विमले कृताह्निकम् अरिंदमौ । (१।१)

विश्वामित्रं पुरस्कृत्य नद्यास् तीरम् उपागतौ ॥ (१।२)

ते च सर्वे महात्मानो मुनयः संशितव्रताः । (२।१)

उपस्थाप्य शुभां नावं विश्वामित्रम् अथाब्रुवन् ॥ (२।२)

आरोहतु भवान् नावं राजपुत्रपुरस्कृतः । (३।१)

अरिष्टं गच्छ पन्थानं मा भूत् कालस्य पर्ययः ॥ (३।२)

विश्वामित्रस् तथेत्य् उक्त्वा तान् ऋषीन् अभिपूज्य च । (४।१)

ततार सहितस् ताभ्यां सरितं सागरं गमाम् ॥ (४।२)

अथ रामः सरिन्मध्ये पप्रच्छ मुनिपुंगवम् । (५।१)

वारिणो भिद्यमानस्य किम् अयं तुमुलो ध्वनिः ॥ (५।२)

राघवस्य वचः श्रुत्वा कौतूहलसमन्वितम् । (६।१)

कथयामास धर्मात्मा तस्य शब्दस्य निश्चयम् ॥ (६।२)

कैलासपर्वते राम मनसा निर्मितं सरः । (७।१)

ब्रह्मणा नरशार्दूल तेनेदं मानसं सरः ॥ (७।२)

तस्मात् सुस्राव सरसः सायोध्याम् उपगूहते । (८।१)

सरःप्रवृत्ता सरयूः पुण्या ब्रह्मसरश्च्युता ॥ (८।२)

तस्यायम् अतुलः शब्दो जाह्नवीम् अभिवर्तते । (९।१)

वारिसंक्षोभजो राम प्रणामं नियतः कुरु ॥ (९।२)

ताभ्यां तु ताव् उभौ कृत्वा प्रणामम् अतिधार्मिकौ । (१०।१)

तीरं दक्षिणम् आसाद्य जग्मतुर् लघुविक्रमौ ॥ (१०।२)

स वनं घोरसंकाशं दृष्ट्वा नृपवरात्मजः । (११।१)

अविप्रहतम् ऐक्ष्वाकः पप्रच्छ मुनिपुंगवम् ॥ (११।२)

अहो वनम् इदं दुर्गं झिल्लिकागणनादितम् । (१२।१)

भैरवैः श्वापदैः कीर्णं शकुन्तैर् दारुणारवैः ॥ (१२।२)

नानाप्रकारैः शकुनैर् वाश्यद्भिर् भैरवस्वनैः । (१३।१)

सिंहव्याघ्रवराहैश् च वारणैश् चापि शोभितम् ॥ (१३।२)

धवाश्वकर्णककुभैर् बिल्वतिन्दुकपाटलैः । (१४।१)

संकीर्णं बदरीभिश् च किं न्व् इदं दारुणं वनम् ॥ (१४।२)

तम् उवाच महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः । (१५।१)

श्रूयतां वत्स काकुत्स्थ यस्यैतद् दारुणं वनम् ॥ (१५।२)

एतौ जनपदौ स्फीतौ पूर्वम् आस्तां नरोत्तम । (१६।१)

मलदाश् च करूषाश् च देवनिर्माणनिर्मितौ ॥ (१६।२)

पुरा वृत्रवधे राम मलेन समभिप्लुतम् । (१७।१)

क्षुधा चैव सहस्राक्षं ब्रह्महत्या यदाविशत् ॥ (१७।२)

तम् इन्द्रं स्नापयन् देवा ऋषयश् च तपोधनाः । (१८।१)

कलशैः स्नापयामासुर् मलं चास्य प्रमोचयन् ॥ (१८।२)

इह भूम्यां मलं दत्त्वा दत्त्वा कारुषम् एव च । (१९।१)

शरीरजं महेन्द्रस्य ततो हर्षं प्रपेदिरे ॥ (१९।२)

निर्मलो निष्करूषश् च शुचिर् इन्द्रो यदाभवत् । (२०।१)

ददौ देशस्य सुप्रीतो वरं प्रभुर् अनुत्तमम् ॥ (२०।२)

इमौ जनपदौ स्फीतौ ख्यातिं लोके गमिष्यतः । (२१।१)

मलदाश् च करूषाश् च ममाङ्गमलधारिणौ ॥ (२१।२)

साधु साध्व् इति तं देवाः पाकशासनम् अब्रुवन् । (२२।१)

देशस्य पूजां तां दृष्ट्वा कृतां शक्रेण धीमता ॥ (२२।२)

एतौ जनपदौ स्फीतौ दीर्घकालम् अरिंदम । (२३।१)

मलदाश् च करूषाश् च मुदितौ धनधान्यतः ॥ (२३।२)

कस्यचित् त्व् अथ कालस्य यक्षी वै कामरूपिणी । (२४।१)

बलं नागसहस्रस्य धारयन्ती तदा ह्य् अभूत् ॥ (२४।२)

ताटका नाम भद्रं ते भार्या सुन्दस्य धीमतः । (२५।१)

मारीचो राक्षसः पुत्रो यस्याः शक्रपराक्रमः ॥ (२५।२)

इमौ जनपदौ नित्यं विनाशयति राघव । (२६।१)

मलदांश् च करूषांश् च ताटका दुष्टचारिणी ॥ (२६।२)

सेयं पन्थानम् आवार्य वसत्य् अत्यर्धयोजने । (२७।१)

अत एव च गन्तव्यं ताटकाया वनं यतः ॥ (२७।२)

स्वबाहुबलम् आश्रित्य जहीमां दुष्टचारिणीम् । (२८।१)

मन्नियोगाद् इमं देशं कुरु निष्कण्टकं पुनः ॥ (२८।२)

न हि कश्चिद् इमं देशं शक्नोत्य् आगन्तुम् ईदृशम् । (२९।१)

यक्षिण्या घोरया राम उत्सादितम् असह्यया ॥ (२९।२)

एतत् ते सर्वम् आख्यातं यथैतद् दारुणं वनम् । (३०।१)

यक्ष्या चोत्सादितं सर्वम् अद्यापि न निवर्तते ॥ (३०।२)