ततस्तद् अमृतास्वादं गृध्रराजेन भाषितम् । (१।१)

निशम्य वदतो हृष्टास्ते वचः प्लवगर्षभाः ॥ (१।२)

जाम्बवान् वै हरिश्रेष्ठः सह सर्वैः प्लवंगमैः । (२।१)

भूतलात् सहसोत्थाय गृध्रराजानम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

क्व सीता केन वा दृष्टा को वा हरति मैथिलीम् । (३।१)

तद् आख्यातु भवान् सर्वं गतिर् भव वनौकसाम् ॥ (३।२)

को दाशरथिबाणानां वज्रवेगनिपातिनाम् । (४।१)

स्वयं लक्ष्मणम् उक्तानां न चिन्तयति विक्रमम् ॥ (४।२)

स हरीन् प्रीतिसंयुक्तान् सीताश्रुतिसमाहितान् । (५।१)

पुनर् आश्वासयन् प्रीत इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (५।२)

श्रूयताम् इह वैदेह्या यथा मे हरणं श्रुतम् । (६।१)

येन चापि ममाख्यातं यत्र चायतलोचना ॥ (६।२)

अहम् अस्मिन् गिरौ दुर्गे बहुयोजनम् आयते । (७।१)

चिरान्निपतितो वृद्धः क्षीणप्राणपराक्रमः ॥ (७।२)

तं माम् एवंगतं पुत्रः सुपार्श्वो नाम नामतः । (८।१)

आहारेण यथाकालं बिभर्ति पततां वरः ॥ (८।२)

तीक्ष्णकामास्तु गन्धर्वास्तीक्ष्णकोपा भुजंगमाः । (९।१)

मृगाणां तु भयं तीक्ष्णं ततस्तीक्ष्णक्षुधा वयम् ॥ (९।२)

स कदाचित् क्षुधार्तस्य मम चाहारकाङ्क्षिणः । (१०।१)

गतसूर्यो ऽहनि प्राप्तो मम पुत्रो ह्यनामिषः ॥ (१०।२)

स मया वृद्धभावाच्च कोपाच्च परिभर्त्सितः । (११।१)

क्षुत्पिपासापरीतेन कुमारः पततां वरः ॥ (११।२)

स ममाहारसंरोधात् पीडितः प्रीतिवर्धनः । (१२।१)

अनुमान्य यथातत्त्वम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१२।२)

अहं तात यथाकालम् आमिषार्थी खम् आप्लुतः । (१३।१)

महेन्द्रस्य गिरेर् द्वारम् आवृत्य च समास्थितः ॥ (१३।२)

तत्र सत्त्वसहस्राणां सागरान्तरचारिणाम् । (१४।१)

पन्थानम् एको ऽध्यवसं संनिरोद्धुम् अवाङ्मुखः ॥ (१४।२)

तत्र कश्चिन्मया दृष्टः सूर्योदयसमप्रभाम् । (१५।१)

स्त्रियम् आदाय गच्छन् वै भिन्नाञ्जनचयोपमः ॥ (१५।२)

सो ऽहम् अभ्यवहारार्थी तौ दृष्ट्वा कृतनिश्चयः । (१६।१)

तेन साम्ना विनीतेन पन्थानम् अभियाचितः ॥ (१६।२)

न हि सामोपपन्नानां प्रहर्ता विद्यते क्वचित् । (१७।१)

नीचेष्वपि जनः कश्चित् किम् अङ्ग बत मद्विधः ॥ (१७।२)

स यातस्तेजसा व्योम संक्षिपन्न् इव वेगतः । (१८।१)

अथाहं खेचरैर् भूतैर् अभिगम्य सभाजितः ॥ (१८।२)

दिष्ट्या जीवसि तातेति अब्रुवन्मां महर्षयः । (१९।१)

कथंचित् सकलत्रो ऽसौ गतस्ते स्वस्त्यसंशयम् ॥ (१९।२)

एवम् उक्तस्ततो ऽहं तैः सिद्धैः परमशोभनैः । (२०।१)

स च मे रावणो राजा रक्षसां प्रतिवेदितः ॥ (२०।२)

हरन् दाशरथेर् भार्यां रामस्य जनकात्मजाम् । (२१।१)

भ्रष्टाभरणकौशेयां शोकवेगपराजिताम् ॥ (२१।२)

रामलक्ष्मणयोर् नाम क्रोशन्तीं मुक्तमूर्धजाम् । (२२।१)

एष कालात्ययस्तावद् इति वाक्यविदां वरः ॥ (२२।२)

एतम् अर्थं समग्रं मे सुपार्श्वः प्रत्यवेदयत् । (२३।१)

तच्छ्रुत्वापि हि मे बुद्धिर् नासीत् काचित् पराक्रमे ॥ (२३।२)

अपक्षो हि कथं पक्षी कर्म किंचिद् उपक्रमेत् । (२४।१)

यत् तु शक्यं मया कर्तुं वाग्बुद्धिगुणवर्तिना ॥ (२४।२)

श्रूयतां तत् प्रवक्ष्यामि भवतां पौरुषाश्रयम् । (२५।१)

वाङ्मतिभ्यां हि सर्वेषां करिष्यामि प्रियं हि वः । (२५।२)

यद्धि दाशरथेः कार्यं मम तन्नात्र संशयः ॥ (२५।३)

ते भवन्तो मतिश्रेष्ठा बलवन्तो मनस्विनः । (२६।१)

सहिताः कपिराजेन देवैर् अपि दुरासदाः ॥ (२६।२)

रामलक्ष्मणबाणाश्च निशिताः कङ्कपत्त्रिणः । (२७।१)

त्रयाणाम् अपि लोकानां पर्याप्तास्त्राणनिग्रहे ॥ (२७।२)

कामं खलु दशग्रीवस्तेजोबलसमन्वितः । (२८।१)

भवतां तु समर्थानां न किंचिद् अपि दुष्करम् ॥ (२८।२)

तद् अलं कालसङ्गेन क्रियतां बुद्धिनिश्चयः । (२९।१)

न हि कर्मसु सज्जन्ते बुद्धिमन्तो भवद्विधाः ॥ (२९।२)