एतैर् अन्यैश्च बहुभिर् वाक्यैर् वाक्यविशारदः । (१।१)

मां प्रशस्याभ्यनुज्ञाप्य प्रविष्टः स स्वम् आश्रमम् ॥ (१।२)

कन्दरात् तु विसर्पित्वा पर्वतस्य शनैः शनैः । (२।१)

अहं विन्ध्यं समारुह्य भवतः प्रतिपालये ॥ (२।२)

अद्य त्वेतस्य कालस्य साग्रं वर्षशतं गतम् । (३।१)

देशकालप्रतीक्षो ऽस्मि हृदि कृत्वा मुनेर् वचः ॥ (३।२)

महाप्रस्थानम् आसाद्य स्वर्गते तु निशाकरे । (४।१)

मां निर्दहति संतापो वितर्कैर् बहुभिर् वृतम् ॥ (४।२)

उत्थितां मरणे बुद्धिं मुनिवाक्यैर् निवर्तये । (५।१)

बुद्धिर् या तेन मे दत्ता प्राणसंरक्षणाय तु । (५।२)

सा मे ऽपनयते दुःखं दीप्तेवाग्निशिखा तमः ॥ (५।३)

बुध्यता च मया वीर्यं रावणस्य दुरात्मनः । (६।१)

पुत्रः संतर्जितो वाग्भिर् न त्राता मैथिली कथम् ॥ (६।२)

तस्या विलपितं श्रुत्वा तौ च सीताविनाकृतौ । (७।१)

न मे दशरथस्नेहात् पुत्रेणोत्पादितं प्रियम् ॥ (७।२)

तस्य त्वेवं ब्रुवाणस्य संपातेर् वानरैः सह । (८।१)

उत्पेततुस्तदा पक्षौ समक्षं वनचारिणाम् ॥ (८।२)

स दृष्ट्वा स्वां तनुं पक्षैर् उद्गतैर् अरुणच्छदैः । (९।१)

प्रहर्षम् अतुलं लेभे वानरांश्चेदम् अब्रवीत् ॥ (९।२)

निशाकरस्य महर्षेः प्रभावाद् अमितात्मनः । (१०।१)

आदित्यरश्मिनिर्दग्धौ पक्षौ मे पुनर् उत्थितौ ॥ (१०।२)

यौवने वर्तमानस्य ममासीद् यः पराक्रमः । (११।१)

तम् एवाद्यावगच्छामि बलं पौरुषम् एव च ॥ (११।२)

सर्वथा क्रियतां यत्नः सीताम् अधिगमिष्यथ । (१२।१)

पक्षलाभो ममायं वः सिद्धिप्रत्ययकारकः ॥ (१२।२)

इत्युक्त्वा तान् हरीन् सर्वान् संपातिः पततां वरः । (१३।१)

उत्पपात गिरेः शृङ्गाज्जिज्ञासुः खगमो गतिम् ॥ (१३।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रीतिसंहृष्टमानसाः । (१४।१)

बभूवुर् हरिशार्दूला विक्रमाभ्युदयोन्मुखाः ॥ (१४।२)

अथ पवनसमानविक्रमाः प्लवगवराः प्रतिलब्धपौरुषाः । (१५।१)

अभिजिदभिमुखां दिशं ययुर् जनकसुतापरिमार्गणोन्मुखाः ॥ (१५।२)