आश्रमं प्रतियाते तु खरे खरपराक्रमे । (१।१)

तान् एवौत्पातिकान् रामः सह भ्रात्रा ददर्श ह ॥ (१।२)

तान् उत्पातान् महाघोरान् उत्थितान् रोमहर्षणान् । (२।१)

प्रजानाम् अहितान् दृष्ट्वा वाक्यं लक्ष्मणम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

इमान् पश्य महाबाहो सर्वभूतापहारिणः । (३।१)

समुत्थितान् महोत्पातान् संहर्तुं सर्वराक्षसान् ॥ (३।२)

अमी रुधिरधारास् तु विसृजन्तः खरस्वनान् । (४।१)

व्योम्नि मेघा विवर्तन्ते परुषा गर्दभारुणाः ॥ (४।२)

सधूमाश् च शराः सर्वे मम युद्धाभिनन्दिनः । (५।१)

रुक्मपृष्ठानि चापानि विवेष्टन्ते च लक्ष्मण ॥ (५।२)

यादृशा इह कूजन्ति पक्षिणो वनचारिणः । (६।१)

अग्रतो नो भयं प्राप्तं संशयो जीवितस्य च ॥ (६।२)

सम्प्रहारस् तु सुमहान् भविष्यति न संशयः । (७।१)

अयम् आख्याति मे बाहुः स्फुरमाणो मुहुर् मुहुः ॥ (७।२)

संनिकर्षे तु नः शूर जयं शत्रोः पराजयम् । (८।१)

सुप्रभं च प्रसन्नं च तव वक्त्रं हि लक्ष्यते ॥ (८।२)

उद्यतानां हि युद्धार्थं येषां भवति लक्ष्मणः । (९।१)

निष्प्रभं वदनं तेषां भवत्य् आयुःपरिक्षयः ॥ (९।२)

अनागतविधानं तु कर्तव्यं शुभम् इच्छता । (१०।१)

आपदं शङ्कमानेन पुरुषेण विपश्चिता ॥ (१०।२)

तस्माद् गृहीत्वा वैदेहीं शरपाणिर् धनुर्धरः । (११।१)

गुहाम् आश्रय शैलस्य दुर्गां पादपसंकुलाम् ॥ (११।२)

प्रतिकूलितुम् इच्छामि न हि वाक्यम् इदं त्वया । (१२।१)

शापितो मम पादाभ्यां गम्यतां वत्स माचिरम् ॥ (१२।२)

एवम् उक्तस् तु रामेण लक्ष्मणः सह सीतया । (१३।१)

शरान् आदाय चापं च गुहां दुर्गां समाश्रयत् ॥ (१३।२)

तस्मिन् प्रविष्टे तु गुहां लक्ष्मणे सह सीतया । (१४।१)

हन्त निर्युक्तम् इत्य् उक्त्वा रामः कवचम् आविशत् ॥ (१४।२)

स तेनाग्निनिकाशेन कवचेन विभूषितः । (१५।१)

बभूव रामस् तिमिरे विधूमो ऽग्निर् इवोत्थितः ॥ (१५।२)

स चापम् उद्यम्य महच् छरान् आदाय वीर्यवान् । (१६।१)

बभूवावस्थितस् तत्र ज्यास्वनैः पूरयन् दिशः ॥ (१६।२)

ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश् च सह चारणैः । (१७।१)

ऊचुः परमसंत्रस्ता गुह्यकाश् च परस्परम् ॥ (१७।२)

चतुर्दश सहस्राणि रक्षसां भीमकर्मणाम् । (१८।१)

एकश् च रामो धर्मात्मा कथं युद्धं भविष्यति ॥ (१८।२)

ततो गम्भीरनिर्ह्रादं घोरवर्मायुधध्वजम् । (१९।१)

अनीकं यातुधानानां समन्तात् प्रत्यदृश्यत ॥ (१९।२)

सिंहनादं विसृजताम् अन्योन्यम् अभिगर्जताम् । (२०।१)

चापानि विस्फारयतां जृम्भतां चाप्य् अभीक्ष्णशः ॥ (२०।२)

विप्रघुष्टस्वनानां च दुन्दुभींश् चापि निघ्नताम् । (२१।१)

तेषां सुतुमुलः शब्दः पूरयामास तद् वनम् ॥ (२१।२)

तेन शब्देन वित्रस्ताः श्वापदा वनचारिणः । (२२।१)

दुद्रुवुर् यत्र निःशब्दं पृष्ठतो नावलोकयन् ॥ (२२।२)

तत् त्व् अनीकं महावेगं रामं समुपसर्पत । (२३।१)

धृतनानाप्रहरणं गम्भीरं सागरोपमम् ॥ (२३।२)

रामो ऽपि चारयंश् चक्षुः सर्वतो रणपण्डितः । (२४।१)

ददर्श खरसैन्यं तद् युद्धाभिमुखम् उद्यतम् ॥ (२४।२)

वितत्य च धनुर् भीमं तूण्याश् चोद्धृत्य सायकान् । (२५।१)

क्रोधम् आहारयत् तीव्रं वधार्थं सर्वरक्षसाम् ॥ (२५।२)

दुष्प्रेक्ष्यः सो ऽभवत् क्रुद्धो युगान्ताग्निर् इव ज्वलन् । (२६।१)

तं दृष्ट्वा तेजसाविष्टं प्राव्यथन् वनदेवताः ॥ (२६।२)

तस्य क्रुद्धस्य रूपं तु रामस्य ददृशे तदा । (२७।१)

दक्षस्येव क्रतुं हन्तुम् उद्यतस्य पिनाकिनः ॥ (२७।२)