एतद् आख्यानं तत् सर्वं हनूमान्मारुतात्मजः । (१।१)

भूयः समुपचक्राम वचनं वक्तुम् उत्तरम् ॥ (१।२)

सफलो राघवोद्योगः सुग्रीवस्य च संभ्रमः । (२।१)

शीलम् आसाद्य सीताया मम च प्लवनं महत् ॥ (२।२)

आर्यायाः सदृशं शीलं सीतायाः प्लवगर्षभाः । (३।१)

तपसा धारयेल् लोकान् क्रुद्धा वा निर्दहेद् अपि ॥ (३।२)

सर्वथातिप्रवृद्धो ऽसौ रावणो राक्षसाधिपः । (४।१)

यस्य तां स्पृशतो गात्रं तपसा न विनाशितम् ॥ (४।२)

न तद् अग्निशिखा कुर्यात् संस्पृष्टा पाणिना सती । (५।१)

जनकस्यात्मजा कुर्याद् उत्क्रोधकलुषीकृता ॥ (५।२)

अशोकवनिकामध्ये रावणस्य दुरात्मनः । (६।१)

अधस्ताच्छिंशपावृक्षे साध्वी करुणम् आस्थिता ॥ (६।२)

राक्षसीभिः परिवृता शोकसंतापकर्शिता । (७।१)

मेघलेखापरिवृता चन्द्रलेखेव निष्प्रभा ॥ (७।२)

अचिन्तयन्ती वैदेही रावणं बलदर्पितम् । (८।१)

पतिव्रता च सुश्रोणी अवष्टब्धा च जानकी ॥ (८।२)

अनुरक्ता हि वैदेही रामं सर्वात्मना शुभा । (९।१)

अनन्यचित्ता रामे च पौलोमीव पुरंदरे ॥ (९।२)

तदेकवासःसंवीता रजोध्वस्ता तथैव च । (१०।१)

शोकसंतापदीनाङ्गी सीता भर्तृहिते रता ॥ (१०।२)

सा मया राक्षसीमध्ये तर्ज्यमाना मुहुर् मुहुः । (११।१)

राक्षसीभिर् विरूपाभिर् दृष्टा हि प्रमदा वने ॥ (११।२)

एकवेणीधरा दीना भर्तृचिन्तापरायणा । (१२।१)

अधःशय्या विवर्णाङ्गी पद्मिनीव हिमागमे ॥ (१२।२)

रावणाद् विनिवृत्तार्था मर्तव्यकृतनिश्चया । (१३।१)

कथंचिन् मृगशावाक्षी विश्वासम् उपपादिता ॥ (१३।२)

ततः संभाषिता चैव सर्वम् अर्थं च दर्शिता । (१४।१)

रामसुग्रीवसख्यं च श्रुत्वा प्रीतिम् उपागता ॥ (१४।२)

नियतः समुदाचारो भक्तिर् भर्तरि चोत्तमा ॥ (१५।१)

यन्न हन्ति दशग्रीवं स महात्मा दशाननः । (१६।१)

निमित्तमात्रं रामस्तु वधे तस्य भविष्यति ॥ (१६।२)

एवम् आस्ते महाभागा सीता शोकपरायणा । (१७।१)

यद् अत्र प्रतिकर्तव्यं तत् सर्वम् उपपाद्यताम् ॥ (१७।२)