सुमन्त्रश् चोदितो राज्ञा प्रोवाचेदं वचस् तदा । (१।१)

यथर्ष्यशृङ्गस् त्व् आनीतः शृणु मे मन्त्रिभिः सह ॥ (१।२)

रोमपादम् उवाचेदं सहामात्यः पुरोहितः । (२।१)

उपायो निरपायो ऽयम् अस्माभिर् अभिचिन्तितः ॥ (२।२)

ऋष्यशृङ्गो वनचरस् तपःस्वाध्यायने रतः । (३।१)

अनभिज्ञः स नारीणां विषयाणां सुखस्य च ॥ (३।२)

इन्द्रियार्थैर् अभिमतैर् नरचित्तप्रमाथिभिः । (४।१)

पुरम् आनाययिष्यामः क्षिप्रं चाध्यवसीयताम् ॥ (४।२)

गणिकास् तत्र गच्छन्तु रूपवत्यः स्वलंकृताः । (५।१)

प्रलोभ्य विविधोपायैर् आनेष्यन्तीह सत्कृताः ॥ (५।२)

श्रुत्वा तथेति राजा च प्रत्युवाच पुरोहितम् । (६।१)

पुरोहितो मन्त्रिणश् च तथा चक्रुश् च ते तदा ॥ (६।२)

वारमुख्यास् तु तच् छ्रुत्वा वनं प्रविविशुर् महत् । (७।१)

आश्रमस्याविदूरे ऽस्मिन् यत्नं कुर्वन्ति दर्शने ॥ (७।२)

ऋषिपुत्रस्य घोरस्य नित्यम् आश्रमवासिनः । (८।१)

पितुः स नित्यसंतुष्टो नातिचक्राम चाश्रमात् ॥ (८।२)

न तेन जन्मप्रभृति दृष्टपूर्वं तपस्विना । (९।१)

स्त्री वा पुमान् वा यच् चान्यत् सत्त्वं नगरराष्ट्रजम् ॥ (९।२)

ततः कदाचित् तं देशम् आजगाम यदृच्छया । (१०।१)

विभाण्डकसुतस् तत्र ताश् चापश्यद् वराङ्गनाः ॥ (१०।२)

ताश् चित्रवेषाः प्रमदा गायन्त्यो मधुरस्वरैः । (११।१)

ऋषिपुत्रम् उपागम्य सर्वा वचनम् अब्रुवन् ॥ (११।२)

कस् त्वं किं वर्तसे ब्रह्मञ् ज्ञातुम् इच्छामहे वयम् । (१२।१)

एकस् त्वं विजने घोरे वने चरसि शंस नः ॥ (१२।२)

अदृष्टरूपास् तास् तेन काम्यरूपा वने स्त्रियः । (१३।१)

हार्दात् तस्य मतिर् जाता आख्यातुं पितरं स्वकम् ॥ (१३।२)

पिता विभाण्डको ऽस्माकं तस्याहं सुत औरसः । (१४।१)

ऋष्यशृङ्ग इति ख्यातं नाम कर्म च मे भुवि ॥ (१४।२)

इहाश्रमपदो ऽस्माकं समीपे शुभदर्शनाः । (१५।१)

करिष्ये वो ऽत्र पूजां वै सर्वेषां विधिपूर्वकम् ॥ (१५।२)

ऋषिपुत्रवचः श्रुत्वा सर्वासां मतिर् आस वै । (१६।१)

तद् आश्रमपदं द्रष्टुं जग्मुः सर्वाश् च तेन ह ॥ (१६।२)

गतानां तु ततः पूजाम् ऋषिपुत्रश् चकार ह । (१७।१)

इदम् अर्घ्यम् इदं पाद्यम् इदं मूलं फलं च नः ॥ (१७।२)

प्रतिगृह्य तु तां पूजां सर्वा एव समुत्सुकाः । (१८।१)

ऋषेर् भीताश् च शीघ्रं तु गमनाय मतिं दधुः ॥ (१८।२)

अस्माकम् अपि मुख्यानि फलानीमानि वै द्विज । (१९।१)

गृहाण प्रति भद्रं ते भक्षयस्व च माचिरम् ॥ (१९।२)

ततस् तास् तं समालिङ्ग्य सर्वा हर्षसमन्विताः । (२०।१)

मोदकान् प्रददुस् तस्मै भक्ष्यांश् च विविधाञ् शुभान् ॥ (२०।२)

तानि चास्वाद्य तेजस्वी फलानीति स्म मन्यते । (२१।१)

अनास्वादितपूर्वाणि वने नित्यनिवासिनाम् ॥ (२१।२)

आपृच्छ्य च तदा विप्रं व्रतचर्यां निवेद्य च । (२२।१)

गच्छन्ति स्मापदेशात् ता भीतास् तस्य पितुः स्त्रियः ॥ (२२।२)

गतासु तासु सर्वासु काश्यपस्यात्मजो द्विजः । (२३।१)

अस्वस्थहृदयश् चासीद् दुःखं स्म परिवर्तते ॥ (२३।२)

ततो ऽपरेद्युस् तं देशम् आजगाम स वीर्यवान् । (२४।१)

मनोज्ञा यत्र ता दृष्टा वारमुख्याः स्वलंकृताः ॥ (२४।२)

दृष्ट्वैव च तदा विप्रम् आयान्तं हृष्टमानसाः । (२५।१)

उपसृत्य ततः सर्वास् तास् तम् ऊचुर् इदं वचः ॥ (२५।२)

एह्य् आश्रमपदं सौम्य अस्माकम् इति चाब्रुवन् । (२६।१)

तत्राप्य् एष विधिः श्रीमान् विशेषेण भविष्यति ॥ (२६।२)

श्रुत्वा तु वचनं तासां सर्वासां हृदयंगमम् । (२७।१)

गमनाय मतिं चक्रे तं च निन्युस् तदा स्त्रियः ॥ (२७।२)

तत्र चानीयमाने तु विप्रे तस्मिन् महात्मनि । (२८।१)

ववर्ष सहसा देवो जगत् प्रह्लादयंस् तदा ॥ (२८।२)

वर्षेणैवागतं विप्रं विषयं स्वं नराधिपः । (२९।१)

प्रत्युद्गम्य मुनिं प्रह्वः शिरसा च महीं गतः ॥ (२९।२)

अर्घ्यं च प्रददौ तस्मै न्यायतः सुसमाहितः । (३०।१)

वव्रे प्रसादं विप्रेन्द्रान् मा विप्रं मन्युर् आविशेत् ॥ (३०।२)

अन्तःपुरं प्रविश्यास्मै कन्यां दत्त्वा यथाविधि । (३१।१)

शान्तां शान्तेन मनसा राजा हर्षम् अवाप सः ॥ (३१।२)

एवं स न्यवसत् तत्र सर्वकामैः सुपूजितः । (३२।१)

ऋष्यशृङ्गो महातेजाः शान्तया सह भार्यया ॥ (३२।२)