एतच् च वचनं श्रुत्वा सुग्रीवेण सुभाषितम् । (१।१)

प्रत्ययार्थं महातेजा रामो जग्राह कार्मुकम् ॥ (१।२)

स गृहीत्वा धनुर् घोरं शरम् एकं च मानदः । (२।१)

सालान् उद्दिश्य चिक्षेप ज्यास्वनैः पूरयन् दिशः ॥ (२।२)

स विसृष्टो बलवता बाणः स्वर्णपरिष्कृतः । (३।१)

भित्त्वा सालान् गिरिप्रस्थे सप्त भूमिं विवेश ह ॥ (३।२)

प्रविष्टस् तु मुहूर्तेन रसां भित्त्वा महाजवः । (४।१)

निष्पत्य च पुनस् तूर्णं स्वतूणीं प्रविवेश ह ॥ (४।२)

तान् दृष्ट्वा सप्त निर्भिन्नान् सालान् वानरपुंगवः । (५।१)

रामस्य शरवेगेन विस्मयं परमं गतः ॥ (५।२)

स मूर्ध्ना न्यपतद् भूमौ प्रलम्बीकृतभूषणः । (६।१)

सुग्रीवः परमप्रीतो राघवाय कृताञ्जलिः ॥ (६।२)

इदं चोवाच धर्मज्ञं कर्मणा तेन हर्षितः । (७।१)

रामं सर्वास्त्रविदुषां श्रेष्ठं शूरम् अवस्थितम् ॥ (७।२)

सेन्द्रान् अपि सुरान् सर्वांस् त्वं बाणैः पुरुषर्षभ । (८।१)

समर्थः समरे हन्तुं किं पुनर् वालिनं प्रभो ॥ (८।२)

येन सप्त महासाला गिरिर् भूमिश् च दारिताः । (९।१)

बाणेनैकेन काकुत्स्थ स्थाता ते को रणाग्रतः ॥ (९।२)

अद्य मे विगतः शोकः प्रीतिर् अद्य परा मम । (१०।१)

सुहृदं त्वां समासाद्य महेन्द्रवरुणोपमम् ॥ (१०।२)

तम् अद्यैव प्रियार्थं मे वैरिणं भ्रातृरूपिणम् । (११।१)

वालिनं जहि काकुत्स्थ मया बद्धो ऽयम् अञ्जलिः ॥ (११।२)

ततो रामः परिष्वज्य सुग्रीवं प्रियदर्शनम् । (१२।१)

प्रत्युवाच महाप्राज्ञो लक्ष्मणानुमतं वचः ॥ (१२।२)

अस्माद् गच्छाम किष्किन्धां क्षिप्रं गच्छ त्वम् अग्रतः । (१३।१)

गत्वा चाह्वय सुग्रीव वालिनं भ्रातृगन्धिनम् ॥ (१३।२)

सर्वे ते त्वरितं गत्वा किष्किन्धां वालिनः पुरीम् । (१४।१)

वृक्षैर् आत्मानम् आवृत्य व्यतिष्ठन् गहने वने ॥ (१४।२)

सुग्रीवो व्यनदद् घोरं वालिनो ह्वानकारणात् । (१५।१)

गाढं परिहितो वेगान् नादैर् भिन्दन्न् इवाम्बरम् ॥ (१५।२)

तं श्रुत्वा निनदं भ्रातुः क्रुद्धो वाली महाबलः । (१६।१)

निष्पपात सुसंरब्धो भास्करो ऽस्ततटाद् इव ॥ (१६।२)

ततः सुतुमुलं युद्धं वालिसुग्रीवयोर् अभूत् । (१७।१)

गगने ग्रहयोर् घोरं बुधाङ्गारकयोर् इव ॥ (१७।२)

तलैर् अशनिकल्पैश् च वज्रकल्पैश् च मुष्टिभिः । (१८।१)

जघ्नतुः समरे ऽन्योन्यं भ्रातरौ क्रोधमूर्छितौ ॥ (१८।२)

ततो रामो धनुष्पाणिस् ताव् उभौ समुदीक्ष्य तु । (१९।१)

अन्योन्यसदृशौ वीराव् उभौ देवाव् इवाश्विनौ ॥ (१९।२)

यन् नावगच्छत् सुग्रीवं वालिनं वापि राघवः । (२०।१)

ततो न कृतवान् बुद्धिं मोक्तुम् अन्तकरं शरम् ॥ (२०।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे भग्नः सुग्रीवस् तेन वालिना । (२१।१)

अपश्यन् राघवं नाथम् ऋश्यमूकं प्रदुद्रुवे ॥ (२१।२)

क्लान्तो रुधिरसिक्ताङ्गः प्रहारैर् जर्जरीकृतः । (२२।१)

वालिनाभिद्रुतः क्रोधात् प्रविवेश महावनम् ॥ (२२।२)

तं प्रविष्टं वनं दृष्ट्वा वाली शापभयात् ततः । (२३।१)

मुक्तो ह्य् असि त्वम् इत्य् उक्त्वा स निवृत्तो महाबलः ॥ (२३।२)

राघवो ऽपि सह भ्रात्रा सह चैव हनूमता । (२४।१)

तद् एव वनम् आगच्छत् सुग्रीवो यत्र वानरः ॥ (२४।२)

तं समीक्ष्यागतं रामं सुग्रीवः सहलक्ष्मणम् । (२५।१)

ह्रीमान् दीनम् उवाचेदं वसुधाम् अवलोकयन् ॥ (२५।२)

आह्वयस्वेति माम् उक्त्वा दर्शयित्वा च विक्रमम् । (२६।१)

वैरिणा घातयित्वा च किम् इदानीं त्वया कृतम् ॥ (२६।२)

ताम् एव वेलां वक्तव्यं त्वया राघव तत्त्वतः । (२७।१)

वालिनं न निहन्मीति ततो नाहम् इतो व्रजे ॥ (२७।२)

तस्य चैवं ब्रुवाणस्य सुग्रीवस्य महात्मनः । (२८।१)

करुणं दीनया वाचा राघवः पुनर् अब्रवीत् ॥ (२८।२)

सुग्रीव श्रूयतां तात क्रोधश् च व्यपनीयताम् । (२९।१)

कारणं येन बाणो ऽयं न मया स विसर्जितः ॥ (२९।२)

अलंकारेण वेषेण प्रमाणेन गतेन च । (३०।१)

त्वं च सुग्रीव वाली च सदृशौ स्थः परस्परम् ॥ (३०।२)

स्वरेण वर्चसा चैव प्रेक्षितेन च वानर । (३१।१)

विक्रमेण च वाक्यैश् च व्यक्तिं वां नोपलक्षये ॥ (३१।२)

ततो ऽहं रूपसादृश्यान् मोहितो वानरोत्तम । (३२।१)

नोत्सृजामि महावेगं शरं शत्रुनिबर्हणम् ॥ (३२।२)

एतन्मुहूर्ते तु मया पश्य वालिनम् आहवे । (३३।१)

निरस्तम् इषुणैकेन वेष्टमानं महीतले ॥ (३३।२)

अभिज्ञानं कुरुष्व त्वम् आत्मनो वानरेश्वर । (३४।१)

येन त्वाम् अभिजानीयां द्वंद्वयुद्धम् उपागतम् ॥ (३४।२)

गजपुष्पीम् इमां फुल्लाम् उत्पाट्य शुभलक्षणाम् । (३५।१)

कुरु लक्ष्मण कण्ठे ऽस्य सुग्रीवस्य महात्मनः ॥ (३५।२)

ततो गिरितटे जाताम् उत्पाट्य कुसुमायुताम् । (३६।१)

लक्ष्मणो गजपुष्पीं तां तस्य कण्ठे व्यसर्जयत् ॥ (३६।२)

स तथा शुशुभे श्रीमांल् लतया कण्ठसक्तया । (३७।१)

मालयेव बलाकानां ससंध्य इव तोयदः ॥ (३७।२)

विभ्राजमानो वपुषा रामवाक्यसमाहितः । (३८।१)

जगाम सह रामेण किष्किन्धां वालिपालिताम् ॥ (३८।२)