तद् दृष्ट्वा सुमहत् कर्म कृतं वानरसत्तमैः । (१।१)

क्रोधम् आहारयामास युधि तीव्रम् अकम्पनः ॥ (१।२)

क्रोधमूर्छितरूपस्तु धुन्वन् परमकार्मुकम् । (२।१)

दृष्ट्वा तु कर्म शत्रूणां सारथिं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

तत्रैव तावत् त्वरितं रथं प्रापय सारथे । (३।१)

एते ऽत्र बहवो घ्नन्ति सुबहून् राक्षसान् रणे ॥ (३।२)

एते ऽत्र बलवन्तो हि भीमकायाश्च वानराः । (४।१)

द्रुमशैलप्रहरणास्तिष्ठन्ति प्रमुखे मम ॥ (४।२)

एतान्निहन्तुम् इच्छामि समरश्लाघिनो ह्यहम् । (५।१)

एतैः प्रमथितं सर्वं दृश्यते राक्षसं बलम् ॥ (५।२)

ततः प्रजविताश्वेन रथेन रथिनां वरः । (६।१)

हरीन् अभ्यहनत् क्रोधाच्छरजालैर् अकम्पनः ॥ (६।२)

न स्थातुं वानराः शेकुः किं पुनर् योद्धुम् आहवे । (७।१)

अकम्पनशरैर् भग्नाः सर्व एव प्रदुद्रुवुः ॥ (७।२)

तान्मृत्युवशम् आपन्नान् अकम्पनवशं गतान् । (८।१)

समीक्ष्य हनुमाञ् ज्ञातीन् उपतस्थे महाबलः ॥ (८।२)

तं महाप्लवगं दृष्ट्वा सर्वे प्लवगयूथपाः । (९।१)

समेत्य समरे वीराः सहिताः पर्यवारयन् ॥ (९।२)

व्यवस्थितं हनूमन्तं ते दृष्ट्वा हरियूथपाः । (१०।१)

बभूवुर् बलवन्तो हि बलवन्तम् उपाश्रिताः ॥ (१०।२)

अकम्पनस्तु शैलाभं हनूमन्तम् अवस्थितम् । (११।१)

महेन्द्र इव धाराभिः शरैर् अभिववर्ष ह ॥ (११।२)

अचिन्तयित्वा बाणौघाञ् शरीरे पतिताञ् शितान् । (१२।१)

अकम्पनवधार्थाय मनो दध्रे महाबलः ॥ (१२।२)

स प्रहस्य महातेजा हनूमान्मारुतात्मजः । (१३।१)

अभिदुद्राव तद् रक्षः कम्पयन्न् इव मेदिनीम् ॥ (१३।२)

तस्याभिनर्दमानस्य दीप्यमानस्य तेजसा । (१४।१)

बभूव रूपं दुर्धर्षं दीप्तस्येव विभावसोः ॥ (१४।२)

आत्मानं त्वप्रहरणं ज्ञात्वा क्रोधसमन्वितः । (१५।१)

शैलम् उत्पाटयामास वेगेन हरिपुंगवः ॥ (१५।२)

तं गृहीत्वा महाशैलं पाणिनैकेन मारुतिः । (१६।१)

विनद्य सुमहानादं भ्रामयामास वीर्यवान् ॥ (१६।२)

ततस्तम् अभिदुद्राव राक्षसेन्द्रम् अकम्पनम् । (१७।१)

यथा हि नमुचिं संख्ये वज्रेणेव पुरंदरः ॥ (१७।२)

अकम्पनस्तु तद् दृष्ट्वा गिरिशृङ्गं समुद्यतम् । (१८।१)

दूराद् एव महाबाणैर् अर्धचन्द्रैर् व्यदारयत् ॥ (१८।२)

तत् पर्वताग्रम् आकाशे रक्षोबाणविदारितम् । (१९।१)

विकीर्णं पतितं दृष्ट्वा हनूमान् क्रोधमूर्छितः ॥ (१९।२)

सो ऽश्वकर्णं समासाद्य रोषदर्पान्वितो हरिः । (२०।१)

तूर्णम् उत्पाटयामास महागिरिम् इवोच्छ्रितम् ॥ (२०।२)

तं गृहीत्वा महास्कन्धं सो ऽश्वकर्णं महाद्युतिः । (२१।१)

प्रहस्य परया प्रीत्या भ्रामयामास संयुगे ॥ (२१।२)

प्रधावन्न् उरुवेगेन प्रभञ्जंस्तरसा द्रुमान् । (२२।१)

हनूमान् परमक्रुद्धश्चरणैर् दारयत् क्षितिम् ॥ (२२।२)

गजांश्च सगजारोहान् सरथान् रथिनस्तथा । (२३।१)

जघान हनुमान् धीमान् राक्षसांश्च पदातिकान् ॥ (२३।२)

तम् अन्तकम् इव क्रुद्धं समरे प्राणहारिणम् । (२४।१)

हनूमन्तम् अभिप्रेक्ष्य राक्षसा विप्रदुद्रुवुः ॥ (२४।२)

तम् आपतन्तं संक्रुद्धं राक्षसानां भयावहम् । (२५।१)

ददर्शाकम्पनो वीरश्चुक्रोध च ननाद च ॥ (२५।२)

स चतुर्दशभिर् बाणैः शितैर् देहविदारणैः । (२६।१)

निर्बिभेद हनूमन्तं महावीर्यम् अकम्पनः ॥ (२६।२)

स तथा प्रतिविद्धस्तु बह्वीभिः शरवृष्टिभिः । (२७।१)

हनूमान् ददृशे वीरः प्ररूढ इव सानुमान् ॥ (२७।२)

ततो ऽन्यं वृक्षम् उत्पाट्य कृत्वा वेगम् अनुत्तमम् । (२८।१)

शिरस्यभिजघानाशु राक्षसेन्द्रम् अकम्पनम् ॥ (२८।२)

स वृक्षेण हतस्तेन सक्रोधेन महात्मना । (२९।१)

राक्षसो वानरेन्द्रेण पपात स ममार च ॥ (२९।२)

तं दृष्ट्वा निहतं भूमौ राक्षसेन्द्रम् अकम्पनम् । (३०।१)

व्यथिता राक्षसाः सर्वे क्षितिकम्प इव द्रुमाः ॥ (३०।२)

त्यक्तप्रहरणाः सर्वे राक्षसास्ते पराजिताः । (३१।१)

लङ्काम् अभिययुस्त्रस्ता वानरैस्तैर् अभिद्रुताः ॥ (३१।२)

ते मुक्तकेशाः संभ्रान्ता भग्नमानाः पराजिताः । (३२।१)

स्रवच्छ्रमजलैर् अङ्गैः श्वसन्तो विप्रदुद्रुवुः ॥ (३२।२)

अन्योन्यं प्रममन्थुस्ते विविशुर् नगरं भयात् । (३३।१)

पृष्ठतस्ते सुसंमूढाः प्रेक्षमाणा मुहुर् मुहुः ॥ (३३।२)

तेषु लङ्कां प्रविष्टेषु राक्षसेषु महाबलाः । (३४।१)

समेत्य हरयः सर्वे हनूमन्तम् अपूजयन् ॥ (३४।२)

सो ऽपि प्रहृष्टस्तान् सर्वान् हरीन् सम्प्रत्यपूजयत् । (३५।१)

हनूमान् सत्त्वसम्पन्नो यथार्हम् अनुकूलतः ॥ (३५।२)

विनेदुश्च यथा प्राणं हरयो जितकाशिनः । (३६।१)

चकर्षुश्च पुनस्तत्र सप्राणान् एव राक्षसान् ॥ (३६।२)

स वीरशोभाम् अभजन्महाकपिः समेत्य रक्षांसि निहत्य मारुतिः । (३७।१)

महासुरं भीमम् अमित्रनाशनं यथैव विष्णुर् बलिनं चमूमुखे ॥ (३७।२)

अपूजयन् देवगणास्तदा कपिं स्वयं च रामो ऽतिबलश्च लक्ष्मणः । (३८।१)

तथैव सुग्रीवमुखाः प्लवंगमा विभीषणश्चैव महाबलस्तदा ॥ (३८।२)