तस्य तद्वचनं श्रुत्वा वालिसूनुर् अभाषत । (१।१)

जाम्बवत्प्रमुखान् सर्वान् अनुज्ञाप्य महाकपीन् ॥ (१।२)

अस्मिन्न् एवंगते कार्ये भवतां च निवेदिते । (२।१)

न्याय्यं स्म सह वैदेह्या द्रष्टुं तौ पार्थिवात्मजौ ॥ (२।२)

अहम् एको ऽपि पर्याप्तः सराक्षसगणां पुरीम् । (३।१)

तां लङ्कां तरसा हन्तुं रावणं च महाबलम् ॥ (३।२)

किं पुनः सहितो वीरैर् बलवद्भिः कृतात्मभिः । (४।१)

कृतास्त्रैः प्लवगैः शक्तैर् भवद्भिर् विजयैषिभिः ॥ (४।२)

अहं तु रावणं युद्धे ससैन्यं सपुरःसरम् । (५।१)

सपुत्रं विधमिष्यामि सहोदरयुतं युधि ॥ (५।२)

ब्राह्मम् ऐन्द्रं च रौद्रं च वायव्यं वारुणं तथा । (६।१)

यदि शक्रजितो ऽस्त्राणि दुर्निरीक्ष्याणि संयुगे । (६।२)

तान्यहं विधमिष्यामि निहनिष्यामि राक्षसान् ॥ (६।३)

भवताम् अभ्यनुज्ञातो विक्रमो मे रुणद्धि तम् ॥ (७।१)

मयातुला विसृष्टा हि शैलवृष्टिर् निरन्तरा । (८।१)

देवान् अपि रणे हन्यात् किं पुनस्तान्निशाचरान् ॥ (८।२)

सागरो ऽप्यतियाद् वेलां मन्दरः प्रचलेद् अपि । (९।१)

न जाम्बवन्तं समरे कम्पयेद् अरिवाहिनी ॥ (९।२)

सर्वराक्षससंघानां राक्षसा ये च पूर्वकाः । (१०।१)

अलम् एको विनाशाय वीरो वायुसुतः कपिः ॥ (१०।२)

पनसस्योरुवेगेन नीलस्य च महात्मनः । (११।१)

मन्दरो ऽप्यवशीर्येत किं पुनर् युधि राक्षसाः ॥ (११।२)

सदेवासुरयुद्धेषु गन्धर्वोरगपक्षिषु । (१२।१)

मैन्दस्य प्रतियोद्धारं शंसत द्विविदस्य वा ॥ (१२।२)

अश्विपुत्रौ महावेगावेतौ प्लवगसत्तमौ । (१३।१)

पितामहवरोत्सेकात् परमं दर्पम् आस्थितौ ॥ (१३।२)

अश्विनोर् माननार्थं हि सर्वलोकपितामहः । (१४।१)

सर्वावध्यत्वम् अतुलम् अनयोर् दत्तवान् पुरा ॥ (१४।२)

वरोत्सेकेन मत्तौ च प्रमथ्य महतीं चमूम् । (१५।१)

सुराणाम् अमृतं वीरौ पीतवन्तौ प्लवंगमौ ॥ (१५।२)

एतावेव हि संक्रुद्धौ सवाजिरथकुञ्जराम् । (१६।१)

लङ्कां नाशयितुं शक्तौ सर्वे तिष्ठन्तु वानराः ॥ (१६।२)

अयुक्तं तु विना देवीं दृष्टवद्भिः प्लवंगमाः । (१७।१)

समीपं गन्तुम् अस्माभी राघवस्य महात्मनः ॥ (१७।२)

दृष्टा देवी न चानीता इति तत्र निवेदनम् । (१८।१)

अयुक्तम् इव पश्यामि भवद्भिः ख्यातविक्रमैः ॥ (१८।२)

न हि वः प्लवने कश्चिन् नापि कश्चित् पराक्रमे । (१९।१)

तुल्यः सामरदैत्येषु लोकेषु हरिसत्तमाः ॥ (१९।२)

तेष्वेवं हतवीरेषु राक्षसेषु हनूमता । (२०।१)

किम् अन्यद् अत्र कर्तव्यं गृहीत्वा याम जानकीम् ॥ (२०।२)

तम् एवं कृतसंकल्पं जाम्बवान् हरिसत्तमः । (२१।१)

उवाच परमप्रीतो वाक्यम् अर्थवद् अर्थवित् ॥ (२१।२)

न तावद् एषा मतिर् अक्षमा नो यथा भवान् पश्यति राजपुत्र । (२२।१)

यथा तु रामस्य मतिर् निविष्टा तथा भवान् पश्यतु कार्यसिद्धिम् ॥ (२२।२)