लक्ष्मणस्य तु तद् वाक्यं श्रुत्वा शत्रुनिबर्हणः । (१।१)

वृत्रघातम् अशेषेण कथयेत्याह लक्ष्मणम् ॥ (१।२)

राघवेणैवम् उक्तस्तु सुमित्रानन्दवर्धनः । (२।१)

भूय एव कथां दिव्यां कथयामास लक्ष्मणः ॥ (२।२)

सहस्राक्षवचः श्रुत्वा सर्वेषां च दिवौकसाम् । (३।१)

विष्णुर् देवान् उवाचेदं सर्वान् इन्द्रपुरोगमान् ॥ (३।२)

पूर्वं सौहृदबद्धो ऽस्मि वृत्रस्य सुमहात्मनः । (४।१)

तेन युष्मत्प्रियार्थं वै नाहं हन्मि महासुरम् ॥ (४।२)

अवश्यं करणीयं च भवतां सुखम् उत्तमम् । (५।१)

तस्माद् उपायम् आख्यास्ये येन वृत्रं हनिष्यथ ॥ (५।२)

त्रिधा भूतं करिष्ये ऽहम् आत्मानं सुरसत्तमाः । (६।१)

तेन वृत्रं सहस्राक्षो हनिष्यति न संशयः ॥ (६।२)

एको ऽंशो वासवं यातु द्वितीयो वज्रम् एव तु । (७।१)

तृतीयो भूतलं शक्रस्ततो वृत्रं हनिष्यति ॥ (७।२)

तथा ब्रुवति देवेशे देवा वाक्यम् अथाब्रुवन् । (८।१)

एवम् एतन्न संदेहो यथा वदसि दैत्यहन् ॥ (८।२)

भद्रं ते ऽस्तु गमिष्यामो वृत्रासुरवधैषिणः । (९।१)

भजस्व परमोदार वासवं स्वेन तेजसा ॥ (९।२)

ततः सर्वे महात्मानः सहस्राक्षपुरोगमाः । (१०।१)

तद् अरण्यम् उपाक्रामन् यत्र वृत्रो महासुरः ॥ (१०।२)

ते ऽपश्यंस्तेजसा भूतं तपन्तम् असुरोत्तमम् । (११।१)

पिबन्तम् इव लोकांस्त्रीन्निर्दहन्तम् इवाम्बरम् ॥ (११।२)

दृष्ट्वैव चासुरश्रेष्ठं देवास्त्रासम् उपागमन् । (१२।१)

कथम् एनं वधिष्यामः कथं न स्यात् पराजयः ॥ (१२।२)

तेषां चिन्तयतां तत्र सहस्राक्षः पुरंदरः । (१३।१)

वज्रं प्रगृह्य बाहुभ्यां प्राहिणोद् वृत्रमूर्धनि ॥ (१३।२)

कालाग्निनेव घोरेण दीप्तेनेव महार्चिषा । (१४।१)

प्रतप्तं वृत्रशिरसि जगत् त्रासम् उपागमत् ॥ (१४।२)

असंभाव्यं वधं तस्य वृत्रस्य विबुधाधिपः । (१५।१)

चिन्तयानो जगामाशु लोकस्यान्तं महायशाः ॥ (१५।२)

तम् इन्द्रं ब्रह्महत्याशु गच्छन्तम् अनुगच्छति । (१६।१)

अपतच्चास्य गात्रेषु तम् इन्द्रं दुःखम् आविशत् ॥ (१६।२)

हतारयः प्रनष्टेन्द्रा देवाः साग्निपुरोगमाः । (१७।१)

विष्णुं त्रिभुवनश्रेष्ठं मुहुर् मुहुर् अपूजयन् ॥ (१७।२)

त्वं गतिः परमा देव पूर्वजो जगतः प्रभुः । (१८।१)

रक्षार्थं सर्वभूतानां विष्णुत्वम् उपजग्मिवान् ॥ (१८।२)

हतश्चायं त्वया वृत्रो ब्रह्महत्या च वासवम् । (१९।१)

बाधते सुरशार्दूल मोक्षं तस्य विनिर्दिश ॥ (१९।२)

तेषां तद् वचनं श्रुत्वा देवानां विष्णुर् अब्रवीत् । (२०।१)

माम् एव यजतां शक्रः पावयिष्यामि वज्रिणम् ॥ (२०।२)

पुण्येन हयमेधेन माम् इष्ट्वा पाकशासनः । (२१।१)

पुनर् एष्यति देवानाम् इन्द्रत्वम् अकुतोभयः ॥ (२१।२)

एवं संदिश्य देवानां तां वाणीम् अमृतोपमाम् । (२२।१)

जगाम विष्णुर् देवेशः स्तूयमानस्त्रिविष्टपम् ॥ (२२।२)