ततः शूर्पणखा घोरा राघवाश्रमम् आगता । (१।१)

रक्षसाम् आचचक्षे तौ भ्रातरौ सह सीतया ॥ (१।२)

ते रामं पर्णशालायाम् उपविष्टं महाबलम् । (२।१)

ददृशुः सीतया सार्धं वैदेह्या लक्ष्मणेन च ॥ (२।२)

तान् दृष्ट्वा राघवः श्रीमान् आगतां तां च राक्षसीम् । (३।१)

अब्रवीद् भ्रातरं रामो लक्ष्मणं दीप्ततेजसम् ॥ (३।२)

मुहूर्तं भव सौमित्रे सीतायाः प्रत्यनन्तरः । (४।१)

इमान् अस्या वधिष्यामि पदवीम् आगतान् इह ॥ (४।२)

वाक्यम् एतत् ततः श्रुत्वा रामस्य विदितात्मनः । (५।१)

तथेति लक्ष्मणो वाक्यं रामस्य प्रत्यपूजयत् ॥ (५।२)

राघवो ऽपि महच् चापं चामीकरविभूषितम् । (६।१)

चकार सज्यं धर्मात्मा तानि रक्षांसि चाब्रवीत् ॥ (६।२)

पुत्रौ दशरथस्यावां भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । (७।१)

प्रविष्टौ सीतया सार्धं दुश्चरं दण्डकावनम् ॥ (७।२)

फलमूलाशनौ दान्तौ तापसौ धर्मचारिणौ । (८।१)

वसन्तौ दण्डकारण्ये किमर्थम् उपहिंसथ ॥ (८।२)

युष्मान् पापात्मकान् हन्तुं विप्रकारान् महावने । (९।१)

ऋषीणां तु नियोगेन प्राप्तो ऽहं सशरासनः ॥ (९।२)

तिष्ठतैवात्र संतुष्टा नोपसर्पितुम् अर्हथ । (१०।१)

यदि प्राणैर् इहार्थो वो निवर्तध्वं निशाचराः ॥ (१०।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राक्षसास् ते चतुर्दश । (११।१)

ऊचुर् वाचं सुसंक्रुद्धा ब्रह्मघ्नाः शूलपाणयः ॥ (११।२)

संरक्तनयना घोरा रामं रक्तान्तलोचनम् । (१२।१)

परुषामधुराभाषं हृष्टा दृष्टपराक्रमम् ॥ (१२।२)

क्रोधम् उत्पाद्य नो भर्तुः खरस्य सुमहात्मनः । (१३।१)

त्वम् एव हास्यसे प्राणान् अद्यास्माभिर् हतो युधि ॥ (१३।२)

का हि ते शक्तिर् एकस्य बहूनां रणमूर्धनि । (१४।१)

अस्माकम् अग्रतः स्थातुं किं पुनर् योद्धुम् आहवे ॥ (१४।२)

एभिर् बाहुप्रयुक्तैर् नः परिघैः शूलपट्टिशैः । (१५।१)

प्राणांस् त्यक्ष्यसि वीर्यं च धनुश् च करपीडितम् ॥ (१५।२)

इत्य् एवम् उक्त्वा संरब्धा राक्षसास् ते चतुर्दश । (१६।१)

उद्यतायुधनिस्त्रिंशा रामम् एवाभिदुद्रुवुः । (१६।२)

चिक्षिपुस् तानि शूलानि राघवं प्रति दुर्जयम् ॥ (१६।३)

तानि शूलानि काकुत्स्थः समस्तानि चतुर्दश । (१७।१)

तावद्भिर् एव चिछेद शरैः काञ्चनभूषणैः ॥ (१७।२)

ततः पश्चान् महातेजा नाराचान् सूर्यसंनिभान् । (१८।१)

जग्राह परमक्रुद्धश् चतुर्दश शिलाशितान् ॥ (१८।२)

गृहीत्वा धनुर् आयम्य लक्ष्यान् उद्दिश्य राक्षसान् । (१९।१)

मुमोच राघवो बाणान् वज्रान् इव शतक्रतुः ॥ (१९।२)

रुक्मपुङ्खाश् च विशिखाः प्रदीप्ता हेमभूषणाः । (२०।१)

अन्तरिक्षे महोल्कानां बभूवुस् तुल्यवर्चसः ॥ (२०।२)

ते भित्त्वा रक्षसां वेगाद् वक्षांसि रुधिराप्लुताः । (२१।१)

विनिष्पेतुस् तदा भूमौ न्यमज्जन्ताशनिस्वनाः ॥ (२१।२)

ते भिन्नहृदया भूमौ छिन्नमूला इव द्रुमाः । (२२।१)

निपेतुः शोणितार्द्राङ्गा विकृता विगतासवः ॥ (२२।२)

तान् भूमौ पतितान् दृष्ट्वा राक्षसी क्रोधमूर्छिता । (२३।१)

परित्रस्ता पुनस् तत्र व्यसृजद् भैरवं रवम् ॥ (२३।२)

सा नदन्ती महानादं जवाच् छूर्पणखा पुनः । (२४।१)

उपगम्य खरं सा तु किंचित् संशुष्कशोणिता । (२४।२)

पपात पुनर् एवार्ता सनिर्यासेव वल्लरी ॥ (२४।३)

निपातितान् प्रेक्ष्य रणे तु राक्षसान् प्रधाविता शूर्पणखा पुनस् ततः । (२५।१)

वधं च तेषां निखिलेन रक्षसां शशंस सर्वं भगिनी खरस्य सा ॥ (२५।२)