तां कथां कौशिको रामे निवेद्य मधुराक्षरम् । (१।१)

पुनर् एवापरं वाक्यं काकुत्स्थम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

अयोध्याधिपतिः शूरः पूर्वम् आसीन् नराधिपः । (२।१)

सगरो नाम धर्मात्मा प्रजाकामः स चाप्रजः ॥ (२।२)

वैदर्भदुहिता राम केशिनी नाम नामतः । (३।१)

ज्येष्ठा सगरपत्नी सा धर्मिष्ठा सत्यवादिनी ॥ (३।२)

अरिष्टनेमिदुहिता रूपेणाप्रतिमा भुवि । (४।१)

द्वितीया सगरस्यासीत् पत्नी सुमतिसंज्ञिता ॥ (४।२)

ताभ्यां सह तदा राजा पत्नीभ्यां तप्तवांस् तपः । (५।१)

हिमवन्तं समासाद्य भृगुप्रस्रवणे गिरौ ॥ (५।२)

अथ वर्षशते पूर्णे तपसाराधितो मुनिः । (६।१)

सगराय वरं प्रादाद् भृगुः सत्यवतां वरः ॥ (६।२)

अपत्यलाभः सुमहान् भविष्यति तवानघ । (७।१)

कीर्तिं चाप्रतिमां लोके प्राप्स्यसे पुरुषर्षभ ॥ (७।२)

एका जनयिता तात पुत्रं वंशकरं तव । (८।१)

षष्टिं पुत्रसहस्राणि अपरा जनयिष्यति ॥ (८।२)

भाषमाणं नरव्याघ्रं राजपत्न्यौ प्रसाद्य तम् । (९।१)

ऊचतुः परमप्रीते कृताञ्जलिपुटे तदा ॥ (९।२)

एकः कस्याः सुतो ब्रह्मन् का बहूञ् जनयिष्यति । (१०।१)

श्रोतुम् इच्छावहे ब्रह्मन् सत्यम् अस्तु वचस् तव ॥ (१०।२)

तयोस् तद् वचनं श्रुत्वा भृगुः परमधार्मिकः । (११।१)

उवाच परमां वाणीं स्वच्छन्दो ऽत्र विधीयताम् ॥ (११।२)

एको वंशकरो वास्तु बहवो वा महाबलाः । (१२।१)

कीर्तिमन्तो महोत्साहाः का वा कं वरम् इच्छति ॥ (१२।२)

मुनेस् तु वचनं श्रुत्वा केशिनी रघुनन्दन । (१३।१)

पुत्रं वंशकरं राम जग्राह नृपसंनिधौ ॥ (१३।२)

षष्टिं पुत्रसहस्राणि सुपर्णभगिनी तदा । (१४।१)

महोत्साहान् कीर्तिमतो जग्राह सुमतिः सुतान् ॥ (१४।२)

प्रदक्षिणम् ऋषिं कृत्वा शिरसाभिप्रणम्य च । (१५।१)

जगाम स्वपुरं राजा सभार्यो रघुनन्दन ॥ (१५।२)

अथ काले गते तस्मिञ् ज्येष्ठा पुत्रं व्यजायत । (१६।१)

असमञ्ज इति ख्यातं केशिनी सगरात्मजम् ॥ (१६।२)

सुमतिस् तु नरव्याघ्र गर्भतुम्बं व्यजायत । (१७।१)

षष्टिः पुत्रसहस्राणि तुम्बभेदाद् विनिःसृताः ॥ (१७।२)

घृतपूर्णेषु कुम्भेषु धात्र्यस् तान् समवर्धयन् । (१८।१)

कालेन महता सर्वे यौवनं प्रतिपेदिरे ॥ (१८।२)

अथ दीर्घेण कालेन रूपयौवनशालिनः । (१९।१)

षष्टिः पुत्रसहस्राणि सगरस्याभवंस् तदा ॥ (१९।२)

स च ज्येष्ठो नरश्रेष्ठ सगरस्यात्मसम्भवः । (२०।१)

बालान् गृहीत्वा तु जले सरय्वा रघुनन्दन । (२०।२)

प्रक्षिप्य प्रहसन् नित्यं मज्जतस् तान् निरीक्ष्य वै ॥ (२०।३)

एवं पापसमाचारः सज्जनप्रतिबाधकः । (२१।१)

पौराणाम् अहिते युक्तः पित्रा निर्वासितः पुरात् ॥ (२१।२)

तस्य पुत्रो ऽंशुमान् नाम असमञ्जस्य वीर्यवान् । (२२।१)

संमतः सर्वलोकस्य सर्वस्यापि प्रियंवदः ॥ (२२।२)

ततः कालेन महता मतिः समभिजायत । (२३।१)

सगरस्य नरश्रेष्ठ यजेयम् इति निश्चिता ॥ (२३।२)

स कृत्वा निश्चयं राजा सोपाध्यायगणस् तदा । (२४।१)

यज्ञकर्मणि वेदज्ञो यष्टुं समुपचक्रमे ॥ (२४।२)