तथा संचोदितः सूतो लक्ष्मणेन महात्मना । (१।१)

तद् वाक्यम् ऋषिणा प्रोक्तं व्याहर्तुम् उपचक्रमे ॥ (१।२)

पुरा नाम्ना हि दुर्वासा अत्रेः पुत्रो महामुनिः । (२।१)

वसिष्ठस्याश्रमे पुण्ये स वार्षिक्यम् उवास ह ॥ (२।२)

तम् आश्रमं महातेजाः पिता ते सुमहायशाः । (३।१)

पुरोधसं महात्मानं दिदृक्षुर् अगमत् स्वयम् ॥ (३।२)

स दृष्ट्वा सूर्यसंकाशं ज्वलन्तम् इव तेजसा । (४।१)

उपविष्टं वसिष्ठस्य सव्ये पार्श्वे महामुनिम् । (४।२)

तौ मुनी तापसश्रेष्ठौ विनीतस्त्वभ्यवादयत् ॥ (४।३)

स ताभ्यां पूजितो राजा स्वागतेनासनेन च । (५।१)

पाद्येन फलमूलैश्च सो ऽप्यास्ते मुनिभिः सह ॥ (५।२)

तेषां तत्रोपविष्टानां तास्ताः सुमधुराः कथाः । (६।१)

बभूवुः परमर्षीणां मध्यादित्यगते ऽहनि ॥ (६।२)

ततः कथायां कस्यांचित् प्राञ्जलिः प्रग्रहो नृपः । (७।१)

उवाच तं महात्मानम् अत्रेः पुत्रं तपोधनम् ॥ (७।२)

भगवन् किं प्रमाणेन मम वंशो भविष्यति । (८।१)

किमायुश्च हि मे रामः पुत्राश्चान्ये किमायुषः ॥ (८।२)

रामस्य च सुता ये स्युस्तेषाम् आयुः कियद् भवेत् । (९।१)

काम्यया भगवन् ब्रूहि वंशस्यास्य गतिं मम ॥ (९।२)

तच्छ्रुत्वा व्याहृतं वाक्यं राज्ञो दशरथस्य तु । (१०।१)

दुर्वासाः सुमहातेजा व्याहर्तुम् उपचक्रमे ॥ (१०।२)

अयोध्यायाः पती रामो दीर्घकालं भविष्यति । (११।१)

सुखिनश्च समृद्धाश्च भविष्यन्त्यस्य चानुजाः ॥ (११।२)

कस्मिंश्चित् कारणे त्वां च मैथिलीं च यशस्विनीम् । (१२।१)

संत्यजिष्यति धर्मात्मा कालेन महता किल ॥ (१२।२)

दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च । (१३।१)

रामो राज्यम् उपासित्वा ब्रह्मलोकं गमिष्यति ॥ (१३।२)

समृद्धैर् हयमेधैश्च इष्ट्वा परपुरंजयः । (१४।१)

राजवंशांश्च काकुत्स्थो बहून् संस्थापयिष्यति ॥ (१४।२)

स सर्वम् अखिलं राज्ञो वंशस्यास्य गतागतम् । (१५।१)

आख्याय सुमहातेजास्तूष्णीम् आसीन्महाद्युतिः ॥ (१५।२)

तूष्णींभूते मुनौ तस्मिन् राजा दशरथस्तदा । (१६।१)

अभिवाद्य महात्मानौ पुनर् आयात् पुरोत्तमम् ॥ (१६।२)

एतद् वचो मया तत्र मुनिना व्याहृतं पुरा । (१७।१)

श्रुतं हृदि च निक्षिप्तं नान्यथा तद् भविष्यति ॥ (१७।२)

एवंगते न संतापं गन्तुम् अर्हसि राघव । (१८।१)

सीतार्थे राघवार्थे वा दृढो भव नरोत्तम ॥ (१८।२)

तच्छ्रुत्वा व्याहृतं वाक्यं सूतस्य परमाद्भुतम् । (१९।१)

प्रहर्षम् अतुलं लेभे साधु साध्विति चाब्रवीत् ॥ (१९।२)

तयोः संवदतोर् एवं सूतलक्ष्मणयोः पथि । (२०।१)

अस्तम् अर्को गतो वासं गोमत्यां तावथोषतुः ॥ (२०।२)