पृष्ट्वा तु कुशलं तत्र परस्परसमागमे । (१।१)

कथान्ते सुमतिर् वाक्यं व्याजहार महामुनिम् ॥ (१।२)

इमौ कुमारौ भद्रं ते देवतुल्यपराक्रमौ । (२।१)

गजसिंहगती वीरौ शार्दूलवृषभोपमौ ॥ (२।२)

पद्मपत्त्रविशालाक्षौ खड्गतूणीधनुर्धरौ । (३।१)

अश्विनाव् इव रूपेण समुपस्थितयौवनौ ॥ (३।२)

यदृच्छयैव गां प्राप्तौ देवलोकाद् इवामरौ । (४।१)

कथं पद्भ्याम् इह प्राप्तौ किमर्थं कस्य वा मुने ॥ (४।२)

भूषयन्ताव् इमं देशं चन्द्रसूर्याव् इवाम्बरम् । (५।१)

परस्परस्य सदृशौ प्रमाणेङ्गितचेष्टितैः ॥ (५।२)

किमर्थं च नरश्रेष्ठौ सम्प्राप्तौ दुर्गमे पथि । (६।१)

वरायुधधरौ वीरौ श्रोतुम् इच्छामि तत्त्वतः ॥ (६।२)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा यथावृत्तं न्यवेदयत् । (७।१)

सिद्धाश्रमनिवासं च राक्षसानां वधं तथा ॥ (७।२)

विश्वामित्रवचः श्रुत्वा राजा परमहर्षितः । (८।१)

अतिथी परमौ प्राप्तौ पुत्रौ दशरथस्य तौ । (८।२)

पूजयामास विधिवत् सत्कारार्हौ महाबलौ ॥ (८।३)

ततः परमसत्कारं सुमतेः प्राप्य राघवौ । (९।१)

उष्य तत्र निशाम् एकां जग्मतुर् मिथिलां ततः ॥ (९।२)

तां दृष्ट्वा मुनयः सर्वे जनकस्य पुरीं शुभाम् । (१०।१)

साधु साध्व् इति शंसन्तो मिथिलां समपूजयन् ॥ (१०।२)

मिथिलोपवने तत्र आश्रमं दृश्य राघवः । (११।१)

पुराणं निर्जनं रम्यं पप्रच्छ मुनिपुंगवम् ॥ (११।२)

श्रीमदाश्रमसंकाशं किं न्व् इदं मुनिवर्जितम् । (१२।१)

श्रोतुम् इच्छामि भगवन् कस्यायं पूर्व आश्रमः ॥ (१२।२)

तच् छ्रुत्वा राघवेणोक्तं वाक्यं वाक्यविशारदः । (१३।१)

प्रत्युवाच महातेजा विश्वामित्रो महामुनिः ॥ (१३।२)

हन्त ते कथयिष्यामि शृणु तत्त्वेन राघव । (१४।१)

यस्यैतद् आश्रमपदं शप्तं कोपान् महात्मना ॥ (१४।२)

गौतमस्य नरश्रेष्ठ पूर्वम् आसीन् महात्मनः । (१५।१)

आश्रमो दिव्यसंकाशः सुरैर् अपि सुपूजितः ॥ (१५।२)

स चेह तप आतिष्ठद् अहल्यासहितः पुरा । (१६।१)

वर्षपूगान्य् अनेकानि राजपुत्र महायशः ॥ (१६।२)

तस्यान्तरं विदित्वा तु सहस्राक्षः शचीपतिः । (१७।१)

मुनिवेषधरो ऽहल्याम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१७।२)

ऋतुकालं प्रतीक्षन्ते नार्थिनः सुसमाहिते । (१८।१)

संगमं त्व् अहम् इच्छामि त्वया सह सुमध्यमे ॥ (१८।२)

मुनिवेषं सहस्राक्षं विज्ञाय रघुनन्दन । (१९।१)

मतिं चकार दुर्मेधा देवराजकुतूहलात् ॥ (१९।२)

अथाब्रवीत् सुरश्रेष्ठं कृतार्थेनान्तरात्मना । (२०।१)

कृतार्थो ऽसि सुरश्रेष्ठ गच्छ शीघ्रम् इतः प्रभो । (२०।२)

आत्मानं मां च देवेश सर्वदा रक्ष मानदः ॥ (२०।३)

इन्द्रस् तु प्रहसन् वाक्यम् अहल्याम् इदम् अब्रवीत् । (२१।१)

सुश्रोणि परितुष्टो ऽस्मि गमिष्यामि यथागतम् ॥ (२१।२)

एवं संगम्य तु तया निश्चक्रामोटजात् ततः । (२२।१)

स सम्भ्रमात् त्वरन् राम शङ्कितो गौतमं प्रति ॥ (२२।२)

गौतमं स ददर्शाथ प्रविशन्ति महामुनिम् । (२३।१)

देवदानवदुर्धर्षं तपोबलसमन्वितम् । (२३।२)

तीर्थोदकपरिक्लिन्नं दीप्यमानम् इवानलम् ॥ (२३।३)

दृष्ट्वा सुरपतिस् त्रस्तो विषण्णवदनो ऽभवत् ॥ (२४।१)

अथ दृष्ट्वा सहस्राक्षं मुनिवेषधरं मुनिः । (२५।१)

दुर्वृत्तं वृत्तसम्पन्नो रोषाद् वचनम् अब्रवीत् ॥ (२५।२)

मम रूपं समास्थाय कृतवान् असि दुर्मते । (२६।१)

अकर्तव्यम् इदं यस्माद् विफलस् त्वं भविष्यति ॥ (२६।२)

गौतमेनैवम् उक्तस्य सरोषेण महात्मना । (२७।१)

पेततुर् वृषणौ भूमौ सहस्राक्षस्य तत्क्षणात् ॥ (२७।२)

तथा शप्त्वा स वै शक्रं भार्याम् अपि च शप्तवान् । (२८।१)

इह वर्षसहस्राणि बहूनि त्वं निवत्स्यसि ॥ (२८।२)

वायुभक्षा निराहारा तप्यन्ती भस्मशायिनी । (२९।१)

अदृश्या सर्वभूतानाम् आश्रमे ऽस्मिन् निवत्स्यसि ॥ (२९।२)

यदा चैतद् वनं घोरं रामो दशरथात्मजः । (३०।१)

आगमिष्यति दुर्धर्षस् तदा पूता भविष्यसि ॥ (३०।२)

तस्यातिथ्येन दुर्वृत्ते लोभमोहविवर्जिता । (३१।१)

मत्सकाशे मुदा युक्ता स्वं वपुर् धारयिष्यसि ॥ (३१।२)

एवम् उक्त्वा महातेजा गौतमो दुष्टचारिणीम् । (३२।१)

इमम् आश्रमम् उत्सृज्य सिद्धचारणसेविते । (३२।२)

हिमवच्छिखरे रम्ये तपस् तेपे महातपाः ॥ (३२।३)