ते निवृत्ता महाकायाः श्रुत्वाङ्गदवचस्तदा । (१।१)

नैष्ठिकीं बुद्धिम् आस्थाय सर्वे संग्रामकाङ्क्षिणः ॥ (१।२)

समुदीरितवीर्यास्ते समारोपितविक्रमाः । (२।१)

पर्यवस्थापिता वाक्यैर् अङ्गदेन वलीमुखाः ॥ (२।२)

प्रयाताश्च गता हर्षं मरणे कृतनिश्चयाः । (३।१)

चक्रुः सुतुमुलं युद्धं वानरास्त्यक्तजीविताः ॥ (३।२)

अथ वृक्षान्महाकायाः सानूनि सुमहान्ति च । (४।१)

वानरास्तूर्णम् उद्यम्य कुम्भकर्णम् अभिद्रवन् ॥ (४।२)

स कुम्भकर्णः संक्रुद्धो गदाम् उद्यम्य वीर्यवान् । (५।१)

अर्दयन् सुमहाकायः समन्ताद् व्याक्षिपद् रिपून् ॥ (५।२)

शतानि सप्त चाष्टौ च सहस्राणि च वानराः । (६।१)

प्रकीर्णाः शेरते भूमौ कुम्भकर्णेन पोथिताः ॥ (६।२)

षोडशाष्टौ च दश च विंशत् त्रिंशत् तथैव च । (७।१)

परिक्षिप्य च बाहुभ्यां खादन् विपरिधावति । (७।२)

भक्षयन् भृशसंक्रुद्धो गरुडः पन्नगान् इव ॥ (७।३)

हनूमाञ् शैलशृङ्गाणि वृक्षांश्च विविधान् बहून् । (८।१)

ववर्ष कुम्भकर्णस्य शिरस्यम्बरम् आस्थितः ॥ (८।२)

तानि पर्वतशृङ्गाणि शूलेन तु बिभेद ह । (९।१)

बभञ्ज वृक्षवर्षं च कुम्भकर्णो महाबलः ॥ (९।२)

ततो हरीणां तद् अनीकम् उग्रं दुद्राव शूलं निशितं प्रगृह्य । (१०।१)

तस्थौ ततो ऽस्यापततः पुरस्तान् महीधराग्रं हनुमान् प्रगृह्य ॥ (१०।२)

स कुम्भकर्णं कुपितो जघान वेगेन शैलोत्तमभीमकायम् । (११।१)

स चुक्षुभे तेन तदाभिभूतो मेदार्द्रगात्रो रुधिरावसिक्तः ॥ (११।२)

स शूलम् आविध्य तडित्प्रकाशं गिरिं यथा प्रज्वलिताग्रशृङ्गम् । (१२।१)

बाह्वन्तरे मारुतिम् आजघान गुहो ऽचलं क्रौञ्चम् इवोग्रशक्त्या ॥ (१२।२)

स शूलनिर्भिन्नमहाभुजान्तरः प्रविह्वलः शोणितम् उद्वमन्मुखात् । (१३।१)

ननाद भीमं हनुमान्महाहवे युगान्तमेघस्तनितस्वनोपमम् ॥ (१३।२)

ततो विनेदुः सहसा प्रहृष्टा रक्षोगणास्तं व्यथितं समीक्ष्य । (१४।१)

प्लवंगमास्तु व्यथिता भयार्ताः प्रदुद्रुवुः संयति कुम्भकर्णात् ॥ (१४।२)

नीलश्चिक्षेप शैलाग्रं कुम्भकर्णाय धीमते । (१५।१)

तम् आपतन्तं सम्प्रेक्ष्य मुष्टिनाभिजघान ह ॥ (१५।२)

मुष्टिप्रहाराभिहतं तच्छैलाग्रं व्यशीर्यत । (१६।१)

सविस्फुलिङ्गं सज्वालं निपपात महीतले ॥ (१६।२)

ऋषभः शरभो नीलो गवाक्षो गन्धमादनः । (१७।१)

पञ्च वानरशार्दूलाः कुम्भकर्णम् उपाद्रवन् ॥ (१७।२)

शैलैर् वृक्षैस्तलैः पादैर् मुष्टिभिश्च महाबलाः । (१८।१)

कुम्भकर्णं महाकायं सर्वतो ऽभिनिजघ्निरे ॥ (१८।२)

स्पर्शान् इव प्रहारांस्तान् वेदयानो न विव्यथे । (१९।१)

ऋषभं तु महावेगं बाहुभ्यां परिषस्वजे ॥ (१९।२)

कुम्भकर्णभुजाभ्यां तु पीडितो वानरर्षभः । (२०।१)

निपपातर्षभो भीमः प्रमुखागतशोणितः ॥ (२०।२)

मुष्टिना शरभं हत्वा जानुना नीलम् आहवे । (२१।१)

आजघान गवाक्षं च तलेनेन्द्ररिपुस्तदा ॥ (२१।२)

दत्तप्रहरव्यथिता मुमुहुः शोणितोक्षिताः । (२२।१)

निपेतुस्ते तु मेदिन्यां निकृत्ता इव किंशुकाः ॥ (२२।२)

तेषु वानरमुख्येषु पतितेषु महात्मसु । (२३।१)

वानराणां सहस्राणि कुम्भकर्णं प्रदुद्रुवुः ॥ (२३।२)

तं शैलम् इव शैलाभाः सर्वे तु प्लवगर्षभाः । (२४।१)

समारुह्य समुत्पत्य ददंशुश्च महाबलाः ॥ (२४।२)

तं नखैर् दशनैश्चापि मुष्टिभिर् जानुभिस्तथा । (२५।१)

कुम्भकर्णं महाकायं ते जघ्नुः प्लवगर्षभाः ॥ (२५।२)

स वानरसहस्रैस्तैर् आचितः पर्वतोपमः । (२६।१)

रराज राक्षसव्याघ्रो गिरिर् आत्मरुहैर् इव ॥ (२६।२)

बाहुभ्यां वानरान् सर्वान् प्रगृह्य स महाबलः । (२७।१)

भक्षयामास संक्रुद्धो गरुडः पन्नगान् इव ॥ (२७।२)

प्रक्षिप्ताः कुम्भकर्णेन वक्त्रे पातालसंनिभे । (२८।१)

नासापुटाभ्यां निर्जग्मुः कर्णाभ्यां चैव वानराः ॥ (२८।२)

भक्षयन् भृशसंक्रुद्धो हरीन् पर्वतसंनिभः । (२९।१)

बभञ्ज वानरान् सर्वान् संक्रुद्धो राक्षसोत्तमः ॥ (२९।२)

मांसशोणितसंक्लेदां भूमिं कुर्वन् स राक्षसः । (३०।१)

चचार हरिसैन्येषु कालाग्निर् इव मूर्छितः ॥ (३०।२)

वज्रहस्तो यथा शक्रः पाशहस्त इवान्तकः । (३१।१)

शूलहस्तो बभौ तस्मिन् कुम्भकर्णो महाबलः ॥ (३१।२)

यथा शुष्काण्यरण्यानि ग्रीष्मे दहति पावकः । (३२।१)

तथा वानरसैन्यानि कुम्भकर्णो विनिर्दहत् ॥ (३२।२)

ततस्ते वध्यमानास्तु हतयूथा विनायकाः । (३३।१)

वानरा भयसंविग्ना विनेदुर् विस्वरं भृशम् ॥ (३३।२)

अनेकशो वध्यमानाः कुम्भकर्णेन वानराः । (३४।१)

राघवं शरणं जग्मुर् व्यथिताः खिन्नचेतसः ॥ (३४।२)

तम् आपतन्तं सम्प्रेक्ष्य कुम्भकर्णं महाबलम् । (३५।१)

उत्पपात तदा वीरः सुग्रीवो वानराधिपः ॥ (३५।२)

स पर्वताग्रम् उत्क्षिप्य समाविध्य महाकपिः । (३६।१)

अभिदुद्राव वेगेन कुम्भकर्णं महाबलम् ॥ (३६।२)

तम् आपतन्तं सम्प्रेक्ष्य कुम्भकर्णः प्लवंगमम् । (३७।१)

तस्थौ विवृतसर्वाङ्गो वानरेन्द्रस्य संमुखः ॥ (३७।२)

कपिशोणितदिग्धाङ्गं भक्षयन्तं महाकपीन् । (३८।१)

कुम्भकर्णं स्थितं दृष्ट्वा सुग्रीवो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (३८।२)

पातिताश्च त्वया वीराः कृतं कर्म सुदुष्करम् । (३९।१)

भक्षितानि च सैन्यानि प्राप्तं ते परमं यशः ॥ (३९।२)

त्यज तद् वानरानीकं प्राकृतैः किं करिष्यसि । (४०।१)

सहस्वैकं निपातं मे पर्वतस्यास्य राक्षस ॥ (४०।२)

तद् वाक्यं हरिराजस्य सत्त्वधैर्यसमन्वितम् । (४१।१)

श्रुत्वा राक्षसशार्दूलः कुम्भकर्णो ऽब्रवीद् वचः ॥ (४१।२)

प्रजापतेस्तु पौत्रस्त्वं तथैवर्क्षरजःसुतः । (४२।१)

श्रुतपौरुषसम्पन्नस्तस्माद् गर्जसि वानर ॥ (४२।२)

स कुम्भकर्णस्य वचो निशम्य व्याविध्य शैलं सहसा मुमोच । (४३।१)

तेनाजघानोरसि कुम्भकर्णं शैलेन वज्राशनिसंनिभेन ॥ (४३।२)

तच्छैलशृङ्गं सहसा विकीर्णं भुजान्तरे तस्य तदा विशाले । (४४।१)

ततो विषेदुः सहसा प्लवंगमा रक्षोगणाश्चापि मुदा विनेदुः ॥ (४४।२)

स शैलशृङ्गाभिहतश्चुकोप ननाद कोपाच्च विवृत्य वक्त्रम् । (४५।१)

व्याविध्य शूलं च तडित्प्रकाशं चिक्षेप हर्यृक्षपतेर् वधाय ॥ (४५।२)

तत् कुम्भकर्णस्य भुजप्रविद्धं शूलं शितं काञ्चनदामजुष्टम् । (४६।१)

क्षिप्रं समुत्पत्य निगृह्य दोर्भ्यां बभञ्ज वेगेन सुतो ऽनिलस्य ॥ (४६।२)

कृतं भारसहस्रस्य शूलं कालायसं महत् । (४७।१)

बभञ्ज जानुम् आरोप्य प्रहृष्टः प्लवगर्षभः ॥ (४७।२)

स तत् तदा भग्नम् अवेक्ष्य शूलं चुकोप रक्षोऽधिपतिर् महात्मा । (४८।१)

उत्पाट्य लङ्कामलयात् स शृङ्गं जघान सुग्रीवम् उपेत्य तेन ॥ (४८।२)

स शैलशृङ्गाभिहतो विसंज्ञः पपात भूमौ युधि वानरेन्द्रः । (४९।१)

तं प्रेक्ष्य भूमौ पतितं विसंज्ञं नेदुः प्रहृष्टा युधि यातुधानाः ॥ (४९।२)

तम् अभ्युपेत्याद्भुतघोरवीर्यं स कुम्भकर्णो युधि वानरेन्द्रम् । (५०।१)

जहार सुग्रीवम् अभिप्रगृह्य यथानिलो मेघम् अतिप्रचण्डः ॥ (५०।२)

स तं महामेघनिकाशरूपम् उत्पाट्य गच्छन् युधि कुम्भकर्णः । (५१।१)

रराज मेरुप्रतिमानरूपो मेरुर् यथात्युच्छ्रितघोरशृङ्गः ॥ (५१।२)

ततः समुत्पाट्य जगाम वीरः संस्तूयमानो युधि राक्षसेन्द्रैः । (५२।१)

शृण्वन्निनादं त्रिदशालयानां प्लवंगराजग्रहविस्मितानाम् ॥ (५२।२)

ततस्तम् आदाय तदा स मेने हरीन्द्रम् इन्द्रोपमम् इन्द्रवीर्यः । (५३।१)

अस्मिन् हृते सर्वम् इदं हृतं स्यात् सराघवं सैन्यम् इतीन्द्रशत्रुः ॥ (५३।२)

विद्रुतां वाहिनीं दृष्ट्वा वानराणां ततस्ततः । (५४।१)

कुम्भकर्णेन सुग्रीवं गृहीतं चापि वानरम् ॥ (५४।२)

हनूमांश्चिन्तयामास मतिमान्मारुतात्मजः । (५५।१)

एवं गृहीते सुग्रीवे किं कर्तव्यं मया भवेत् ॥ (५५।२)

यद् वै न्याय्यं मया कर्तुं तत् करिष्यामि सर्वथा । (५६।१)

भूत्वा पर्वतसंकाशो नाशयिष्यामि राक्षसम् ॥ (५६।२)

मया हते संयति कुम्भकर्णे महाबले मुष्टिविशीर्णदेहे । (५७।१)

विमोचिते वानरपार्थिवे च भवन्तु हृष्टाः प्लवगाः समग्राः ॥ (५७।२)

अथवा स्वयम् अप्येष मोक्षं प्राप्स्यति पार्थिवः । (५८।१)

गृहीतो ऽयं यदि भवेत् त्रिदशैः सासुरोरगैः ॥ (५८।२)

मन्ये न तावद् आत्मानं बुध्यते वानराधिपः । (५९।१)

शैलप्रहाराभिहतः कुम्भकर्णेन संयुगे ॥ (५९।२)

अयं मुहूर्तात् सुग्रीवो लब्धसंज्ञो महाहवे । (६०।१)

आत्मनो वानराणां च यत् पथ्यं तत् करिष्यति ॥ (६०।२)

मया तु मोक्षितस्यास्य सुग्रीवस्य महात्मनः । (६१।१)

अप्रीतिश्च भवेत् कष्टा कीर्तिनाशश्च शाश्वतः ॥ (६१।२)

तस्मान्मुहूर्तं काङ्क्षिष्ये विक्रमं पार्थिवस्य नः । (६२।१)

भिन्नं च वानरानीकं तावद् आश्वासयाम्यहम् ॥ (६२।२)

इत्येवं चिन्तयित्वा तु हनूमान्मारुतात्मजः । (६३।१)

भूयः संस्तम्भयामास वानराणां महाचमूम् ॥ (६३।२)

स कुम्भकर्णो ऽथ विवेश लङ्कां स्फुरन्तम् आदाय महाहरिं तम् । (६४।१)

विमानचर्यागृहगोपुरस्थैः पुष्पाग्र्यवर्षैर् अवकीर्यमाणः ॥ (६४।२)

ततः स संज्ञाम् उपलभ्य कृच्छ्राद् बलीयसस्तस्य भुजान्तरस्थः । (६५।१)

अवेक्षमाणः पुरराजमार्गं विचिन्तयामास मुहुर् महात्मा ॥ (६५।२)

एवं गृहीतेन कथं नु नाम शक्यं मया संप्रति कर्तुम् अद्य । (६६।१)

तथा करिष्यामि यथा हरीणां भविष्यतीष्टं च हितं च कार्यम् ॥ (६६।२)

ततः कराग्रैः सहसा समेत्य राजा हरीणाम् अमरेन्द्रशत्रोः । (६७।१)

नखैश्च कर्णौ दशनैश्च नासां ददंश पार्श्वेषु च कुम्भकर्णम् ॥ (६७।२)

स कुम्भकर्णो हृतकर्णनासो विदारितस्तेन विमर्दितश्च । (६८।१)

रोषाभिभूतः क्षतजार्द्रगात्रः सुग्रीवम् आविध्य पिपेष भूमौ ॥ (६८।२)

स भूतले भीमबलाभिपिष्टः सुरारिभिस्तैर् अभिहन्यमानः । (६९।१)

जगाम खं वेगवद् अभ्युपेत्य पुनश्च रामेण समाजगाम ॥ (६९।२)

कर्णनासाविहीनस्तु कुम्भकर्णो महाबलः । (७०।१)

रराज शोणितोत्सिक्तो गिरिः प्रस्रवणैर् इव ॥ (७०।२)

ततः स पुर्याः सहसा महात्मा निष्क्रम्य तद् वानरसैन्यम् उग्रम् । (७१।१)

बभक्ष रक्षो युधि कुम्भकर्णः प्रजा युगान्ताग्निर् इव प्रदीप्तः ॥ (७१।२)

बुभुक्षितः शोणितमांसगृध्नुः प्रविश्य तद् वानरसैन्यम् उग्रम् । (७२।१)

चखाद रक्षांसि हरीन् पिशाचान् ऋक्षांश्च मोहाद् युधि कुम्भकर्णः ॥ (७२।२)

एकं द्वौ त्रीन् बहून् क्रुद्धो वानरान् सह राक्षसैः । (७३।१)

समादायैकहस्तेन प्रचिक्षेप त्वरन्मुखे ॥ (७३।२)

सम्प्रस्रवंस्तदा मेदः शोणितं च महाबलः । (७४।१)

वध्यमानो नगेन्द्राग्रैर् भक्षयामास वानरान् । (७४।२)

ते भक्ष्यमाणा हरयो रामं जग्मुस्तदा गतिम् ॥ (७४।३)

तस्मिन् काले सुमित्रायाः पुत्रः परबलार्दनः । (७५।१)

चकार लक्ष्मणः क्रुद्धो युद्धं परपुरंजयः ॥ (७५।२)

स कुम्भकर्णस्य शराञ् शरीरे सप्त वीर्यवान् । (७६।१)

निचखानाददे चान्यान् विससर्ज च लक्ष्मणः ॥ (७६।२)

अतिक्रम्य च सौमित्रिं कुम्भकर्णो महाबलः । (७७।१)

रामम् एवाभिदुद्राव दारयन्न् इव मेदिनीम् ॥ (७७।२)

अथ दाशरथी रामो रौद्रम् अस्त्रं प्रयोजयन् । (७८।१)

कुम्भकर्णस्य हृदये ससर्ज निशिताञ् शरान् ॥ (७८।२)

तस्य रामेण विद्धस्य सहसाभिप्रधावतः । (७९।१)

अङ्गारमिश्राः क्रुद्धस्य मुखान्निश्चेरुर् अर्चिषः ॥ (७९।२)

तस्योरसि निमग्नाश्च शरा बर्हिणवाससः । (८०।१)

हस्ताच्चास्य परिभ्रष्टा पपातोर्व्यां महागदा ॥ (८०।२)

स निरायुधम् आत्मानं यदा मेने महाबलः । (८१।१)

मुष्टिभ्यां चारणाभ्यां च चकार कदनं महत् ॥ (८१।२)

स बाणैर् अतिविद्धाङ्गः क्षतजेन समुक्षितः । (८२।१)

रुधिरं परिसुस्राव गिरिः प्रस्रवणान् इव ॥ (८२।२)

स तीव्रेण च कोपेन रुधिरेण च मूर्छितः । (८३।१)

वानरान् राक्षसान् ऋक्षान् खादन् विपरिधावति ॥ (८३।२)

तस्मिन् काले स धर्मात्मा लक्ष्मणो रामम् अब्रवीत् । (८४।१)

कुम्भकर्णवधे युक्तो योगान् परिमृशन् बहून् ॥ (८४।२)

नैवायं वानरान् राजन्न विजानाति राक्षसान् । (८५।१)

मत्तः शोणितगन्धेन स्वान् परांश्चैव खादति ॥ (८५।२)

साध्वेनम् अधिरोहन्तु सर्वतो वानरर्षभाः । (८६।१)

यूथपाश्च यथामुख्यास्तिष्ठन्त्वस्य समन्ततः ॥ (८६।२)

अप्ययं दुर्मतिः काले गुरुभारप्रपीडितः । (८७।१)

प्रपतन् राक्षसो भूमौ नान्यान् हन्यात् प्लवंगमान् ॥ (८७।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजपुत्रस्य धीमतः । (८८।१)

ते समारुरुहुर् हृष्टाः कुम्भकर्णं प्लवंगमाः ॥ (८८।२)

कुम्भकर्णस्तु संक्रुद्धः समारूढः प्लवंगमैः । (८९।१)

व्यधूनयत् तान् वेगेन दुष्टहस्तीव हस्तिपान् ॥ (८९।२)

तान् दृष्ट्वा निर्धूतान् रामो रुष्टो ऽयम् इति राक्षसः । (९०।१)

समुत्पपात वेगेन धनुर् उत्तमम् आददे ॥ (९०।२)

स चापम् आदाय भुजंगकल्पं दृढज्यम् उग्रं तपनीयचित्रम् । (९१।१)

हरीन् समाश्वास्य समुत्पपात रामो निबद्धोत्तमतूणबाणः ॥ (९१।२)

स वानरगणैस्तैस्तु वृतः परमदुर्जयः । (९२।१)

लक्ष्मणानुचरो रामः सम्प्रतस्थे महाबलः ॥ (९२।२)

स ददर्श महात्मानं किरीटिनम् अरिंदमम् । (९३।१)

शोणिताप्लुतसर्वाङ्गं कुम्भकर्णं महाबलम् ॥ (९३।२)

सर्वान् समभिधावन्तं यथा रुष्टं दिशागजम् । (९४।१)

मार्गमाणं हरीन् क्रुद्धं राक्षसैः परिवारितम् ॥ (९४।२)

विन्ध्यमन्दरसंकाशं काञ्चनाङ्गदभूषणम् । (९५।१)

स्रवन्तं रुधिरं वक्त्राद् वर्षमेघम् इवोत्थितम् ॥ (९५।२)

जिह्वया परिलिह्यन्तं शोणितं शोणितोक्षितम् । (९६।१)

मृद्नन्तं वानरानीकं कालान्तकयमोपमम् ॥ (९६।२)

तं दृष्ट्वा राक्षसश्रेष्ठं प्रदीप्तानलवर्चसम् । (९७।१)

विस्फारयामास तदा कार्मुकं पुरुषर्षभः ॥ (९७।२)

स तस्य चापनिर्घोषात् कुपितो नैरृतर्षभः । (९८।१)

अमृष्यमाणस्तं घोषम् अभिदुद्राव राघवम् ॥ (९८।२)

ततस्तु वातोद्धतमेघकल्पं भुजंगराजोत्तमभोगबाहुम् । (९९।१)

तम् आपतन्तं धरणीधराभम् उवाच रामो युधि कुम्भकर्णम् ॥ (९९।२)

आगच्छ रक्षोऽधिप मा विषादम् अवस्थितो ऽहं प्रगृहीतचापः । (१००।१)

अवेहि मां शक्रसपत्न रामम् अयं मुहूर्ताद् भविता विचेताः ॥ (१००।२)

रामो ऽयम् इति विज्ञाय जहास विकृतस्वनम् । (१०१।१)

पातयन्न् इव सर्वेषां हृदयानि वनौकसाम् ॥ (१०१।२)

प्रहस्य विकृतं भीमं स मेघस्वनितोपमम् । (१०२।१)

कुम्भकर्णो महातेजा राघवं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१०२।२)

नाहं विराधो विज्ञेयो न कबन्धः खरो न च । (१०३।१)

न वाली न च मारीचः कुम्भकर्णो ऽहम् आगतः ॥ (१०३।२)

पश्य मे मुद्गरं घोरं सर्वकालायसं महत् । (१०४।१)

अनेन निर्जिता देवा दानवाश्च मया पुरा ॥ (१०४।२)

विकर्णनास इति मां नावज्ञातुं त्वम् अर्हसि । (१०५।१)

स्वल्पापि हि न मे पीडा कर्णनासाविनाशनात् ॥ (१०५।२)

दर्शयेक्ष्वाकुशार्दूल वीर्यं गात्रेषु मे लघु । (१०६।१)

ततस्त्वां भक्षयिष्यामि दृष्टपौरुषविक्रमम् ॥ (१०६।२)

स कुम्भकर्णस्य वचो निशम्य रामः सुपुङ्खान् विससर्ज बाणान् । (१०७।१)

तैर् आहतो वज्रसमप्रवेगैर् न चुक्षुभे न व्यथते सुरारिः ॥ (१०७।२)

यैः सायकैः सालवरा निकृत्ता वाली हतो वानरपुंगवश्च । (१०८।१)

ते कुम्भकर्णस्य तदा शरीरं वज्रोपमा न व्यथयांप्रचक्रुः ॥ (१०८।२)

स वारिधारा इव सायकांस्तान् पिबञ् शरीरेण महेन्द्रशत्रुः । (१०९।१)

जघान रामस्य शरप्रवेगं व्याविध्य तं मुद्गरम् उग्रवेगम् ॥ (१०९।२)

ततस्तु रक्षः क्षतजानुलिप्तं वित्रासनं देवमहाचमूनाम् । (११०।१)

व्याविध्य तं मुद्गरम् उग्रवेगं विद्रावयामास चमूं हरीणाम् ॥ (११०।२)

वायव्यम् आदाय ततो वरास्त्रं रामः प्रचिक्षेप निशाचराय । (१११।१)

समुद्गरं तेन जहार बाहुं स कृत्तबाहुस्तुमुलं ननाद ॥ (१११।२)

स तस्य बाहुर् गिरिशृङ्गकल्पः समुद्गरो राघवबाणकृत्तः । (११२।१)

पपात तस्मिन् हरिराजसैन्ये जघान तां वानरवाहिनीं च ॥ (११२।२)

ते वानरा भग्नहतावशेषाः पर्यन्तम् आश्रित्य तदा विषण्णाः । (११३।१)

प्रवेपिताङ्गा ददृशुः सुघोरं नरेन्द्ररक्षोऽधिपसंनिपातम् ॥ (११३।२)

स कुम्भकर्णो ऽस्त्रनिकृत्तबाहुर् महान्निकृत्ताग्र इवाचलेन्द्रः । (११४।१)

उत्पाटयामास करेण वृक्षं ततो ऽभिदुद्राव रणे नरेन्द्रम् ॥ (११४।२)

तं तस्य बाहुं सह सालवृक्षं समुद्यतं पन्नगभोगकल्पम् । (११५।१)

ऐन्द्रास्त्रयुक्तेन जहार रामो बाणेन जाम्बूनदचित्रितेन ॥ (११५।२)

स कुम्भकर्णस्य भुजो निकृत्तः पपात भूमौ गिरिसंनिकाशः । (११६।१)

विवेष्टमानो निजघान वृक्षाञ् शैलाञ् शिला वानरराक्षसांश्च ॥ (११६।२)

तं छिन्नबाहुं समवेक्ष्य रामः समापतन्तं सहसा नदन्तम् । (११७।१)

द्वावर्धचन्द्रौ निशितौ प्रगृह्य चिछेद पादौ युधि राक्षसस्य ॥ (११७।२)

निकृत्तबाहुर् विनिकृत्तपादो विदार्य वक्त्रं वडवामुखाभम् । (११८।१)

दुद्राव रामं सहसाभिगर्जन् राहुर् यथा चन्द्रम् इवान्तरिक्षे ॥ (११८।२)

अपूरयत् तस्य मुखं शिताग्रै रामः शरैर् हेमपिनद्धपुङ्खैः । (११९।१)

स पूर्णवक्त्रो न शशाक वक्तुं चुकूज कृच्छ्रेण मुमोह चापि ॥ (११९।२)

अथाददे सूर्यमरीचिकल्पं स ब्रह्मदण्डान्तककालकल्पम् । (१२०।१)

अरिष्टम् ऐन्द्रं निशितं सुपुङ्खं रामः शरं मारुततुल्यवेगम् ॥ (१२०।२)

तं वज्रजाम्बूनदचारुपुङ्खं प्रदीप्तसूर्यज्वलनप्रकाशम् । (१२१।१)

महेन्द्रवज्राशनितुल्यवेगं रामः प्रचिक्षेप निशाचराय ॥ (१२१।२)

स सायको राघवबाहुचोदितो दिशः स्वभासा दश संप्रकाशयन् । (१२२।१)

विधूमवैश्वानरदीप्तदर्शनो जगाम शक्राशनितुल्यविक्रमः ॥ (१२२।२)

स तन्महापर्वतकूटसंनिभं विवृत्तदंष्ट्रं चलचारुकुण्डलम् । (१२३।१)

चकर्त रक्षोऽधिपतेः शिरस्तदा यथैव वृत्रस्य पुरा पुरंदरः ॥ (१२३।२)

तद् रामबाणाभिहतं पपात रक्षःशिरः पर्वतसंनिकाशम् । (१२४।१)

बभञ्ज चर्यागृहगोपुराणि प्राकारम् उच्चं तम् अपातयच्च ॥ (१२४।२)

तच्चातिकायं हिमवत्प्रकाशं रक्षस्तदा तोयनिधौ पपात । (१२५।१)

ग्राहान्महामीनचयान् भुजंगमान् ममर्द भूमिं च तथा विवेश ॥ (१२५।२)

तस्मिन् हते ब्राह्मणदेवशत्रौ महाबले संयति कुम्भकर्णे । (१२६।१)

चचाल भूर् भूमिधराश्च सर्वे हर्षाच्च देवास्तुमुलं प्रणेदुः ॥ (१२६।२)

ततस्तु देवर्षिमहर्षिपन्नगाः सुराश्च भूतानि सुपर्णगुह्यकाः । (१२७।१)

सयक्षगन्धर्वगणा नभोगताः प्रहर्षिता रामपराक्रमेण ॥ (१२७।२)

प्रहर्षम् ईयुर् बहवस्तु वानराः प्रबुद्धपद्मप्रतिमैर् इवाननैः । (१२८।१)

अपूजयन् राघवम् इष्टभागिनं हते रिपौ भीमबले दुरासदे ॥ (१२८।२)

स कुम्भकर्णं सुरसैन्यमर्दनं महत्सु युद्धेष्वपराजितश्रमम् । (१२९।१)

ननन्द हत्वा भरताग्रजो रणे महासुरं वृत्रम् इवामराधिपः ॥ (१२९।२)