लक्ष्मणस्य वचः श्रुत्वा दारुणं जनकात्मजा । (१।१)

परं विषादम् आगम्य वैदेही निपपात ह ॥ (१।२)

सा मुहूर्तम् इवासंज्ञा बाष्पव्याकुलितेक्षणा । (२।१)

लक्ष्मणं दीनया वाचा उवाच जनकात्मजा ॥ (२।२)

मामिकेयं तनुर् नूनं सृष्टा दुःखाय लक्ष्मण । (३।१)

धात्रा यस्यास्तथा मे ऽद्य दुःखमूर्तिः प्रदृश्यते ॥ (३।२)

किं नु पापं कृतं पूर्वं को वा दारैर् वियोजितः । (४।१)

याहं शुद्धसमाचारा त्यक्ता नृपतिना सती ॥ (४।२)

पुराहम् आश्रमे वासं रामपादानुवर्तिनी । (५।१)

अनुरुध्यापि सौमित्रे दुःखे विपरिवर्तिनी ॥ (५।२)

सा कथं ह्याश्रमे सौम्य वत्स्यामि विजनीकृता । (६।१)

आख्यास्यामि च कस्याहं दुःखं दुःखपरायणा ॥ (६।२)

किं च वक्ष्यामि मुनिषु किं मयापकृतं नृपे । (७।१)

कस्मिन् वा कारणे त्यक्ता राघवेण महात्मना ॥ (७।२)

न खल्वद्यैव सौमित्रे जीवितं जाह्नवीजले । (८।१)

त्यजेयं राजवंशस्तु भर्तुर् मे परिहास्यते ॥ (८।२)

यथाज्ञां कुरु सौमित्रे त्यज मां दुःखभागिनीम् । (९।१)

निदेशे स्थीयतां राज्ञः शृणु चेदं वचो मम ॥ (९।२)

श्वश्रूणाम् अविशेषेण प्राञ्जलिः प्रग्रहेण च । (१०।१)

शिरसा वन्द्य चरणौ कुशलं ब्रूहि पार्थिवम् ॥ (१०।२)

यथा भ्रातृषु वर्तेथास्तथा पौरेषु नित्यदा । (११।१)

परमो ह्येष धर्मः स्याद् एषा कीर्तिर् अनुत्तमा ॥ (११।२)

यत् त्वं पौरजनं राजन् धर्मेण समवाप्नुयाः । (१२।१)

अहं तु नानुशोचामि स्वशरीरं नरर्षभ । (१२।२)

यथापवादं पौराणां तथैव रघुनन्दन ॥ (१२।३)

एवं ब्रुवन्त्यां सीतायां लक्ष्मणो दीनचेतनः । (१३।१)

शिरसा धरणीं गत्वा व्याहर्तुं न शशाक ह ॥ (१३।२)

प्रदक्षिणं च कृत्वा स रुदन्न् एव महास्वनम् । (१४।१)

आरुरोह पुनर् नावं नाविकं चाभ्यचोदयत् ॥ (१४।२)

स गत्वा चोत्तरं कूलं शोकभारसमन्वितः । (१५।१)

संमूढ इव दुःखेन रथम् अध्यारुहद् द्रुतम् ॥ (१५।२)

मुहुर् मुहुर् अपावृत्य दृष्ट्वा सीताम् अनाथवत् । (१६।१)

वेष्टन्तीं परतीरस्थां लक्ष्मणः प्रययावथ ॥ (१६।२)

दूरस्थं रथम् आलोक्य लक्ष्मणं च मुहुर् मुहुः । (१७।१)

निरीक्षमाणाम् उद्विग्नां सीतां शोकः समाविशत् ॥ (१७।२)

सा दुःखभारावनता तपस्विनी यशोधरा नाथम् अपश्यती सती । (१८।१)

रुरोद सा बर्हिणनादिते वने महास्वनं दुःखपरायणा सती ॥ (१८।२)