तानि नागसहस्राणि सारोहाणां च वाजिनाम् । (१।१)

रथानां चाग्निवर्णानां सध्वजानां सहस्रशः ॥ (१।२)

राक्षसानां सहस्राणि गदापरिघयोधिनाम् । (२।१)

काञ्चनध्वजचित्राणां शूराणां कामरूपिणाम् ॥ (२।२)

निहतानि शरैस्तीक्ष्णैस्तप्तकाञ्चनभूषणैः । (३।१)

रावणेन प्रयुक्तानि रामेणाक्लिष्टकर्मणा ॥ (३।२)

दृष्ट्वा श्रुत्वा च संभ्रान्ता हतशेषा निशाचराः । (४।१)

राक्षस्यश्च समागम्य दीनाश्चिन्तापरिप्लुताः ॥ (४।२)

विधवा हतपुत्राश्च क्रोशन्त्यो हतबान्धवाः । (५।१)

राक्षस्यः सह संगम्य दुःखार्ताः पर्यदेवयन् ॥ (५।२)

कथं शूर्पणखा वृद्धा कराला निर्णतोदरी । (६।१)

आससाद वने रामं कन्दर्पम् इव रूपिणम् ॥ (६।२)

सुकुमारं महासत्त्वं सर्वभूतहिते रतम् । (७।१)

तं दृष्ट्वा लोकवध्या सा हीनरूपा प्रकामिता ॥ (७।२)

कथं सर्वगुणैर् हीना गुणवन्तं महौजसं । (८।१)

सुमुखं दुर्मुखी रामं कामयामास राक्षसी ॥ (८।२)

जनस्यास्याल्पभाग्यत्वात् पलिनी श्वेतमूर्धजा । (९।१)

अकार्यम् अपहास्यं च सर्वलोकविगर्हितम् ॥ (९।२)

राक्षसानां विनाशाय दूषणस्य खरस्य च । (१०।१)

चकाराप्रतिरूपा सा राघवस्य प्रधर्षणम् ॥ (१०।२)

तन्निमित्तम् इदं वैरं रावणेन कृतं महत् । (११।१)

वधाय नीता सा सीता दशग्रीवेण रक्षसा ॥ (११।२)

न च सीतां दशग्रीवः प्राप्नोति जनकात्मजाम् । (१२।१)

बद्धं बलवता वैरम् अक्षयं राघवेण ह ॥ (१२।२)

वैदेहीं प्रार्थयानं तं विराधं प्रेक्ष्य राक्षसं । (१३।१)

हतम् एकेन रामेण पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ (१३।२)

चतुर्दशसहस्राणि रक्षसां भीमकर्मणाम् । (१४।१)

निहतानि जनस्थाने शरैर् अग्निशिखोपमैः ॥ (१४।२)

खरश्च निहतः संख्ये दूषणस्त्रिशिरास्तथा । (१५।१)

शरैर् आदित्यसंकाशैः पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ (१५।२)

हतो योजनबाहुश्च कबन्धो रुधिराशनः । (१६।१)

क्रोधार्तो विनदन् सो ऽथ पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ (१६।२)

जघान बलिनं रामः सहस्रनयनात्मजम् । (१७।१)

वालिनं मेघसंकाशं पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ (१७।२)

ऋश्यमूके वसञ् शैले दीनो भग्नमनोरथः । (१८।१)

सुग्रीवः स्थापितो राज्ये पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ (१८।२)

धर्मार्थसहितं वाक्यं सर्वेषां रक्षसां हितम् । (१९।१)

युक्तं विभीषणेनोक्तं मोहात् तस्य न रोचते ॥ (१९।२)

विभीषणवचः कुर्याद् यदि स्म धनदानुजः । (२०।१)

श्मशानभूता दुःखार्ता नेयं लङ्का पुरी भवेत् ॥ (२०।२)

कुम्भकर्णं हतं श्रुत्वा राघवेण महाबलम् । (२१।१)

प्रियं चेन्द्रजितं पुत्रं रावणो नावबुध्यते ॥ (२१।२)

मम पुत्रो मम भ्राता मम भर्ता रणे हतः । (२२।१)

इत्येवं श्रूयते शब्दो राक्षसानां कुले कुले ॥ (२२।२)

रथाश्चाश्वाश्च नागाश्च हताः शतसहस्रशः । (२३।१)

रणे रामेण शूरेण राक्षसाश्च पदातयः ॥ (२३।२)

रुद्रो वा यदि वा विष्णुर् महेन्द्रो वा शतक्रतुः । (२४।१)

हन्ति नो रामरूपेण यदि वा स्वयम् अन्तकः ॥ (२४।२)

हतप्रवीरा रामेण निराशा जीविते वयम् । (२५।१)

अपश्यन्त्यो भयस्यान्तम् अनाथा विलपामहे ॥ (२५।२)

रामहस्ताद् दशग्रीवः शूरो दत्तवरो युधि । (२६।१)

इदं भयं महाघोरम् उत्पन्नं नावबुध्यते ॥ (२६।२)

न देवा न च गन्धर्वा न पिशाचा न राक्षसाः । (२७।१)

उपसृष्टं परित्रातुं शक्ता रामेण संयुगे ॥ (२७।२)

उत्पाताश्चापि दृश्यन्ते रावणस्य रणे रणे । (२८।१)

कथयिष्यन्ति रामेण रावणस्य निबर्हणम् ॥ (२८।२)

पितामहेन प्रीतेन देवदानवराक्षसैः । (२९।१)

रावणस्याभयं दत्तं मानुषेभ्यो न याचितम् ॥ (२९।२)

तद् इदं मानुषान्मन्ये प्राप्तं निःसंशयं भयम् । (३०।१)

जीवितान्तकरं घोरं रक्षसां रावणस्य च ॥ (३०।२)

पीड्यमानास्तु बलिना वरदानेन रक्षसा । (३१।१)

दीप्तैस्तपोभिर् विबुधाः पितामहम् अपूजयन् ॥ (३१।२)

देवतानां हितार्थाय महात्मा वै पितामहः । (३२।१)

उवाच देवताः सर्वा इदं तुष्टो महद् वचः ॥ (३२।२)

अद्य प्रभृति लोकांस्त्रीन् सर्वे दानवराक्षसाः । (३३।१)

भयेन प्रावृता नित्यं विचरिष्यन्ति शाश्वतम् ॥ (३३।२)

दैवतैस्तु समागम्य सर्वैश्चेन्द्रपुरोगमैः । (३४।१)

वृषध्वजस्त्रिपुरहा महादेवः प्रसादितः ॥ (३४।२)

प्रसन्नस्तु महादेवो देवान् एतद् वचो ऽब्रवीत् । (३५।१)

उत्पत्स्यति हितार्थं वो नारी रक्षःक्षयावहा ॥ (३५।२)

एषा देवैः प्रयुक्ता तु क्षुद् यथा दानवान् पुरा । (३६।१)

भक्षयिष्यति नः सीता राक्षसघ्नी सरावणान् ॥ (३६।२)

रावणस्यापनीतेन दुर्विनीतस्य दुर्मतेः । (३७।१)

अयं निष्टानको घोरः शोकेन समभिप्लुतः ॥ (३७।२)

तं न पश्यामहे लोके यो नः शरणदो भवेत् । (३८।१)

राघवेणोपसृष्टानां कालेनेव युगक्षये ॥ (३८।२)

इतीव सर्वा रजनीचरस्त्रियः परस्परं सम्परिरभ्य बाहुभिः । (३९।१)

विषेदुर् आर्तातिभयाभिपीडिता विनेदुर् उच्चैश्च तदा सुदारुणम् ॥ (३९।२)