स तु कृत्वा सुवेलस्य मतिम् आरोहणं प्रति । (१।१)

लक्ष्मणानुगतो रामः सुग्रीवम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

विभीषणं च धर्मज्ञम् अनुरक्तं निशाचरम् । (२।१)

मन्त्रज्ञं च विधिज्ञं च श्लक्ष्णया परया गिरा ॥ (२।२)

सुवेलं साधु शैलेन्द्रम् इमं धातुशतैश्चितम् । (३।१)

अध्यारोहामहे सर्वे वत्स्यामो ऽत्र निशाम् इमाम् ॥ (३।२)

लङ्कां चालोकयिष्यामो निलयं तस्य रक्षसः । (४।१)

येन मे मरणान्ताय हृता भार्या दुरात्मना ॥ (४।२)

येन धर्मो न विज्ञातो न वृत्तं न कुलं तथा । (५।१)

राक्षस्या नीचया बुद्ध्या येन तद् गर्हितं कृतम् ॥ (५।२)

यस्मिन्मे वर्धते रोषः कीर्तिते राक्षसाधमे । (६।१)

यस्यापराधान्नीचस्य वधं द्रक्ष्यामि रक्षसाम् ॥ (६।२)

एको हि कुरुते पापं कालपाशवशं गतः । (७।१)

नीचेनात्मापचारेण कुलं तेन विनश्यति ॥ (७।२)

एवं संमन्त्रयन्न् एव सक्रोधो रावणं प्रति । (८।१)

रामः सुवेलं वासाय चित्रसानुम् उपारुहत् ॥ (८।२)

पृष्ठतो लक्ष्मणश्चैनम् अन्वगच्छत् समाहितः । (९।१)

सशरं चापम् उद्यम्य सुमहद् विक्रमे रतः ॥ (९।२)

तम् अन्वरोहत् सुग्रीवः सामात्यः सविभीषणः । (१०।१)

हनूमान् अङ्गदो नीलो मैन्दो द्विविद एव च ॥ (१०।२)

गजो गवाक्षो गवयः शरभो गन्धमादनः । (११।१)

पनसः कुमुदश्चैव हरो रम्भश्च यूथपः ॥ (११।२)

एते चान्ये च बहवो वानराः शीघ्रगामिनः । (१२।१)

ते वायुवेगप्रवणास्तं गिरिं गिरिचारिणः । (१२।२)

अध्यारोहन्त शतशः सुवेलं यत्र राघवः ॥ (१२।३)

ते त्वदीर्घेण कालेन गिरिम् आरुह्य सर्वतः । (१३।१)

ददृशुः शिखरे तस्य विषक्ताम् इव खे पुरीम् ॥ (१३।२)

तां शुभां प्रवरद्वारां प्राकारवरशोभिताम् । (१४।१)

लङ्कां राक्षससम्पूर्णां ददृशुर् हरियूथपाः ॥ (१४।२)

प्राकारचयसंस्थैश्च तथा नीलैर् निशाचरैः । (१५।१)

ददृशुस्ते हरिश्रेष्ठाः प्राकारम् अपरं कृतम् ॥ (१५।२)

ते दृष्ट्वा वानराः सर्वे राक्षसान् युद्धकाङ्क्षिणः । (१६।१)

मुमुचुर् विपुलान्नादांस्तत्र रामस्य पश्यतः ॥ (१६।२)

ततो ऽस्तम् अगमत् सूर्यः संध्यया प्रतिरञ्जितः । (१७।१)

पूर्णचन्द्रप्रदीपा च क्षपा समभिवर्तते ॥ (१७।२)

ततः स रामो हरिवाहिनीपतिर् विभीषणेन प्रतिनन्द्य सत्कृतः । (१८।१)

सलक्ष्मणो यूथपयूथसंवृतः सुवेलपृष्ठे न्यवसद् यथासुखम् ॥ (१८।२)