उपास्य रात्रिशेषं तु शोणाकूले महर्षिभिः । (१।१)

निशायां सुप्रभातायां विश्वामित्रो ऽभ्यभाषत ॥ (१।२)

सुप्रभाता निशा राम पूर्वा संध्या प्रवर्तते । (२।१)

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते गमनायाभिरोचय ॥ (२।२)

तच् छ्रुत्वा वचनं तस्य कृत्वा पौर्वाह्णिकीं क्रियाम् । (३।१)

गमनं रोचयामास वाक्यं चेदम् उवाच ह ॥ (३।२)

अयं शोणः शुभजलो गाधः पुलिनमण्डितः । (४।१)

कतरेण पथा ब्रह्मन् संतरिष्यामहे वयम् ॥ (४।२)

एवम् उक्तस् तु रामेण विश्वामित्रो ऽब्रवीद् इदम् । (५।१)

एष पन्था मयोद्दिष्टो येन यान्ति महर्षयः ॥ (५।२)

ते गत्वा दूरम् अध्वानं गते ऽर्धदिवसे तदा । (६।१)

जाह्नवीं सरितां श्रेष्ठां ददृशुर् मुनिसेविताम् ॥ (६।२)

तां दृष्ट्वा पुण्यसलिलां हंससारससेविताम् । (७।१)

बभूवुर् मुदिताः सर्वे मुनयः सहराघवाः । (७।२)

तस्यास् तीरे ततश् चक्रुस् ते आवासपरिग्रहम् ॥ (७।३)

ततः स्नात्वा यथान्यायं संतर्प्य पितृदेवताः । (८।१)

हुत्वा चैवाग्निहोत्राणि प्राश्य चामृतवद्धविः ॥ (८।२)

विविशुर् जाह्नवीतीरे शुचौ मुदितमानसाः । (९।१)

विश्वामित्रं महात्मानं परिवार्य समन्ततः ॥ (९।२)

सम्प्रहृष्टमना रामो विश्वामित्रम् अथाब्रवीत् । (१०।१)

भगवञ् श्रोतुम् इच्छामि गङ्गां त्रिपथगां नदीम् । (१०।२)

त्रैलोक्यं कथम् आक्रम्य गता नदनदीपतिम् ॥ (१०।३)

चोदितो रामवाक्येन विश्वामित्रो महामुनिः । (११।१)

वृद्धिं जन्म च गङ्गाया वक्तुम् एवोपचक्रमे ॥ (११।२)

शैलेन्द्रो हिमवान् नाम धातूनाम् आकरो महान् । (१२।१)

तस्य कन्याद्वयं राम रूपेणाप्रतिमं भुवि ॥ (१२।२)

या मेरुदुहिता राम तयोर् माता सुमध्यमा । (१३।१)

नाम्ना मेना मनोज्ञा वै पत्नी हिमवतः प्रिया ॥ (१३।२)

तस्यां गङ्गेयम् अभवज् ज्येष्ठा हिमवतः सुता । (१४।१)

उमा नाम द्वितीयाभूत् कन्या तस्यैव राघव ॥ (१४।२)

अथ ज्येष्ठां सुराः सर्वे देवतार्थचिकीर्षया । (१५।१)

शैलेन्द्रं वरयामासुर् गङ्गां त्रिपथगां नदीम् ॥ (१५।२)

ददौ धर्मेण हिमवांस् तनयां लोकपावनीम् । (१६।१)

स्वच्छन्दपथगां गङ्गां त्रैलोक्यहितकाम्यया ॥ (१६।२)

प्रतिगृह्य त्रिलोकार्थं त्रिलोकहितकारिणः । (१७।१)

गङ्गाम् आदाय ते ऽगच्छन् कृतार्थेनान्तरात्मना ॥ (१७।२)

या चान्या शैलदुहिता कन्यासीद् रघुनन्दन । (१८।१)

उग्रं सा व्रतम् आस्थाय तपस् तेपे तपोधना ॥ (१८।२)

उग्रेण तपसा युक्तां ददौ शैलवरः सुताम् । (१९।१)

रुद्रायाप्रतिरूपाय उमां लोकनमस्कृताम् ॥ (१९।२)

एते ते शैलराजस्य सुते लोकनमस्कृते । (२०।१)

गङ्गा च सरितां श्रेष्ठा उमा देवी च राघव ॥ (२०।२)

एतत् ते धर्मम् आख्यातं यथा त्रिपथगा नदी । (२१।१)

खं गता प्रथमं तात गतिं गतिमतां वर ॥ (२१।२)