सुमाली वरलब्धांस्तु ज्ञात्वा तान् वै निशाचरान् । (१।१)

उदतिष्ठद् भयं त्यक्त्वा सानुगः स रसातलात् ॥ (१।२)

मारीचश्च प्रहस्तश्च विरूपाक्षो महोदरः । (२।१)

उदतिष्ठन् सुसंरब्धाः सचिवास्तस्य रक्षसः ॥ (२।२)

सुमाली चैव तैः सर्वैर् वृतो राक्षसपुंगवैः । (३।१)

अभिगम्य दशग्रीवं परिष्वज्येदम् अब्रवीत् ॥ (३।२)

दिष्ट्या ते पुत्र सम्प्राप्तश्चिन्तितो ऽयं मनोरथः । (४।१)

यस्त्वं त्रिभुवनश्रेष्ठाल्लब्धवान् वरम् ईदृशम् ॥ (४।२)

यत्कृते च वयं लङ्कां त्यक्त्वा याता रसातलम् । (५।१)

तद् गतं नो महाबाहो महद् विष्णुकृतं भयम् ॥ (५।२)

असकृत् तेन भग्ना हि परित्यज्य स्वम् आलयम् । (६।१)

विद्रुताः सहिताः सर्वे प्रविष्टाः स्म रसातलम् ॥ (६।२)

अस्मदीया च लङ्केयं नगरी राक्षसोषिता । (७।१)

निवेशिता तव भ्रात्रा धनाध्यक्षेण धीमता ॥ (७।२)

यदि नामात्र शक्यं स्यात् साम्ना दानेन वानघ । (८।१)

तरसा वा महाबाहो प्रत्यानेतुं कृतं भवेत् ॥ (८।२)

त्वं च लङ्केश्वरस्तात भविष्यसि न संशयः । (९।१)

सर्वेषां नः प्रभुश्चैव भविष्यसि महाबल ॥ (९।२)

अथाब्रवीद् दशग्रीवो मातामहम् उपस्थितम् । (१०।१)

वित्तेशो गुरुर् अस्माकं नार्हस्येवं प्रभाषितुम् ॥ (१०।२)

उक्तवन्तं तथा वाक्यं दशग्रीवं निशाचरः । (११।१)

प्रहस्तः प्रश्रितं वाक्यम् इदम् आह सकारणम् ॥ (११।२)

दशग्रीव महाबाहो नार्हस्त्वं वक्तुम् ईदृशम् । (१२।१)

सौभ्रात्रं नास्ति शूराणां शृणु चेदं वचो मम ॥ (१२।२)

अदितिश्च दितिश्चैव भगिन्यौ सहिते किल । (१३।१)

भार्ये परमरूपिण्यौ कश्यपस्य प्रजापतेः ॥ (१३।२)

अदितिर् जनयामास देवांस्त्रिभुवनेश्वरान् । (१४।१)

दितिस्त्वजनयद् दैत्यान् कश्यपस्यात्मसंभवान् ॥ (१४।२)

दैत्यानां किल धर्मज्ञ पुरेयं सवनार्णवा । (१५।१)

सपर्वता मही वीर ते ऽभवन् प्रभविष्णवः ॥ (१५।२)

निहत्य तांस्तु समरे विष्णुना प्रभविष्णुना । (१६।१)

देवानां वशम् आनीतं त्रैलोक्यम् इदम् अव्ययम् ॥ (१६।२)

नैतद् एको भवान् एव करिष्यति विपर्ययम् । (१७।१)

सुरैर् आचरितं पूर्वं कुरुष्वैतद् वचो मम ॥ (१७।२)

एवम् उक्तो दशग्रीवः प्रहस्तेन दुरात्मना । (१८।१)

चिन्तयित्वा मुहूर्तं वै बाढम् इत्येव सो ऽब्रवीत् ॥ (१८।२)

स तु तेनैव हर्षेण तस्मिन्न् अहनि वीर्यवान् । (१९।१)

वनं गतो दशग्रीवः सह तैः क्षणदाचरैः ॥ (१९।२)

त्रिकूटस्थः स तु तदा दशग्रीवो निशाचरः । (२०।१)

प्रेषयामास दौत्येन प्रहस्तं वाक्यकोविदम् ॥ (२०।२)

प्रहस्त शीघ्रं गत्वा त्वं ब्रूहि नैरृतपुंगवम् । (२१।१)

वचनान्मम वित्तेशं सामपूर्वम् इदं वचः ॥ (२१।२)

इयं लङ्का पुरी राजन् राक्षसानां महात्मनाम् । (२२।१)

त्वया निवेशिता सौम्य नैतद् युक्तं तवानघ ॥ (२२।२)

तद् भवान् यदि साम्नैतां दद्याद् अतुलविक्रम । (२३।१)

कृता भवेन्मम प्रीतिर् धर्मश्चैवानुपालितः ॥ (२३।२)

इत्युक्तः स तदा गत्वा प्रहस्तो वाक्यकोविदः । (२४।१)

दशग्रीववचः सर्वं वित्तेशाय न्यवेदयत् ॥ (२४।२)

प्रहस्ताद् अपि संश्रुत्य देवो वैश्रवणो वचः । (२५।१)

प्रत्युवाच प्रहस्तं तं वाक्यं वाक्यविशारदः ॥ (२५।२)

ब्रूहि गच्छ दशग्रीवं पुरी राज्यं च यन्मम । (२६।१)

तवाप्येतन्महाबाहो भुङ्क्ष्वैतद्धतकण्टकम् ॥ (२६।२)

सर्वं कर्तास्मि भद्रं ते राक्षसेश वचो ऽचिरात् । (२७।१)

किं तु तावत् प्रतीक्षस्व पितुर् यावन्निवेदये ॥ (२७।२)

एवम् उक्त्वा धनाध्यक्षो जगाम पितुर् अन्तिकम् । (२८।१)

अभिवाद्य गुरुं प्राह रावणस्य यदीप्सितम् ॥ (२८।२)

एष तात दशग्रीवो दूतं प्रेषितवान्मम । (२९।१)

दीयतां नगरी लङ्का पूर्वं रक्षोगणोषिता । (२९।२)

मयात्र यद् अनुष्ठेयं तन्ममाचक्ष्व सुव्रत ॥ (२९।३)

ब्रह्मर्षिस्त्वेवम् उक्तो ऽसौ विश्रवा मुनिपुंगवः । (३०।१)

उवाच धनदं वाक्यं शृणु पुत्र वचो मम ॥ (३०।२)

दशग्रीवो महाबाहुर् उक्तवान्मम संनिधौ । (३१।१)

मया निर्भर्त्सितश्चासीद् बहुधोक्तः सुदुर्मतिः ॥ (३१।२)

स क्रोधेन मया चोक्तो ध्वंसस्वेति पुनः पुनः । (३२।१)

श्रेयोऽभियुक्तं धर्म्यं च शृणु पुत्र वचो मम ॥ (३२।२)

वरप्रदानसंमूढो मान्यामान्यं सुदुर्मतिः । (३३।१)

न वेत्ति मम शापाच्च प्रकृतिं दारुणां गतः ॥ (३३।२)

तस्माद् गच्छ महाबाहो कैलासं धरणीधरम् । (३४।१)

निवेशय निवासार्थं त्यज लङ्कां सहानुगः ॥ (३४।२)

तत्र मन्दाकिनी रम्या नदीनां प्रवरा नदी । (३५।१)

काञ्चनैः सूर्यसंकाशैः पङ्कजैः संवृतोदका ॥ (३५।२)

न हि क्षमं त्वया तेन वैरं धनद रक्षसा । (३६।१)

जानीषे हि यथानेन लब्धः परमको वरः ॥ (३६।२)

एवम् उक्तो गृहीत्वा तु तद् वचः पितृगौरवात् । (३७।१)

सदारपौरः सामात्यः सवाहनधनो गतः ॥ (३७।२)

प्रहस्तस्तु दशग्रीवं गत्वा सर्वं न्यवेदयत् । (३८।१)

शून्या सा नगरी लङ्का त्रिंशद्योजनम् आयता । (३८।२)

प्रविश्य तां सहास्माभिः स्वधर्मं तत्र पालय ॥ (३८।३)

एवम् उक्तः प्रहस्तेन रावणो राक्षसस्तदा । (३९।१)

विवेश नगरीं लङ्कां सभ्राता सबलानुगः ॥ (३९।२)

स चाभिषिक्तः क्षणदाचरैस्तदा निवेशयामास पुरीं दशाननः । (४०।१)

निकामपूर्णा च बभूव सा पुरी निशाचरैर् नीलबलाहकोपमैः ॥ (४०।२)

धनेश्वरस्त्वथ पितृवाक्यगौरवान् न्यवेशयच्छशिविमले गिरौ । (४१।१)

स्वलंकृतैर् भवनवरैर् विभूषितां पुरंदरस्येव तदामरावतीम् ॥ (४१।२)