अथाश्रमाद् उपावृत्तम् अन्तरा रघुनन्दनः । (१।१)

परिपप्रच्छ सौमित्रिं रामो दुःखार्दितः पुनः ॥ (१।२)

तम् उवाच किमर्थं त्वम् आगतो ऽपास्य मैथिलीम् । (२।१)

यदा सा तव विश्वासाद् वने विरहिता मया ॥ (२।२)

दृष्ट्वैवाभ्यागतं त्वां मे मैथिलीं त्यज्य लक्ष्मण । (३।१)

शङ्कमानं महत् पापं यत् सत्यं व्यथितं मनः ॥ (३।२)

स्फुरते नयनं सव्यं बाहुश् च हृदयं च मे । (४।१)

दृष्ट्वा लक्ष्मण दूरे त्वां सीताविरहितं पथि ॥ (४।२)

एवम् उक्तस् तु सौमित्रिर् लक्ष्मणः शुभलक्षणः । (५।१)

भूयो दुःखसमाविष्टो दुःखितं रामम् अब्रवीत् ॥ (५।२)

न स्वयं कामकारेण तां त्यक्त्वाहम् इहागतः । (६।१)

प्रचोदितस् तयैवोग्रैस् त्वत्सकाशम् इहागतः ॥ (६।२)

आर्येणेव परिक्रुष्टं हा सीते लक्ष्मणेति च । (७।१)

परित्राहीति यद् वाक्यं मैथिल्यास् तच् छ्रुतिं गतम् ॥ (७।२)

सा तम् आर्तस्वरं श्रुत्वा तव स्नेहेन मैथिली । (८।१)

गच्छ गच्छेति माम् आह रुदन्ती भयविह्वला ॥ (८।२)

प्रचोद्यमानेन मया गच्छेति बहुशस् तया । (९।१)

प्रत्युक्ता मैथिली वाक्यम् इदं त्वत्प्रत्ययान्वितम् ॥ (९।२)

न तत् पश्याम्य् अहं रक्षो यद् अस्य भयम् आवहेत् । (१०।१)

निर्वृता भव नास्त्य् एतत् केनाप्य् एवम् उदाहृतम् ॥ (१०।२)

विगर्हितं च नीचं च कथम् आर्यो ऽभिधास्यति । (११।१)

त्राहीति वचनं सीते यस् त्रायेत् त्रिदशान् अपि ॥ (११।२)

किंनिमित्तं तु केनापि भ्रातुर् आलम्ब्य मे स्वरम् । (१२।१)

विस्वरं व्याहृतं वाक्यं लक्ष्मण त्राहि माम् इति । (१२।२)

न भवत्या व्यथा कार्या कुनारीजनसेविता ॥ (१२।३)

अलं वैक्लव्यम् आलम्ब्य स्वस्था भव निरुत्सुका । (१३।१)

न चास्ति त्रिषु लोकेषु पुमान् यो राघवं रणे । (१३।२)

जातो वा जायमानो वा संयुगे यः पराजयेत् ॥ (१३।३)

एवम् उक्ता तु वैदेही परिमोहितचेतना । (१४।१)

उवाचाश्रूणि मुञ्चन्ती दारुणं माम् इदं वचः ॥ (१४।२)

भावो मयि तवात्यर्थं पाप एव निवेशितः । (१५।१)

विनष्टे भ्रातरि प्राप्ते न च त्वं माम् अवाप्स्यसि ॥ (१५।२)

संकेताद् भरतेन त्वं रामं समनुगच्छसि । (१६।१)

क्रोशन्तं हि यथात्यर्थं नैनम् अभ्यवपद्यसे ॥ (१६।२)

रिपुः प्रच्छन्नचारी त्वं मदर्थम् अनुगच्छसि । (१७।१)

राघवस्यान्तरप्रेप्सुस् तथैनं नाभिपद्यसे ॥ (१७।२)

एवम् उक्तो हि वैदेह्या संरब्धो रक्तलोचनः । (१८।१)

क्रोधात् प्रस्फुरमाणौष्ठ आश्रमाद् अभिनिर्गतः ॥ (१८।२)

एवं ब्रुवाणं सौमित्रिं रामः संतापमोहितः । (१९।१)

अब्रवीद् दुष्कृतं सौम्य तां विना यत् त्वम् आगतः ॥ (१९।२)

जानन्न् अपि समर्थं मां रक्षसां विनिवारणे । (२०।१)

अनेन क्रोधवाक्येन मैथिल्या निःसृतो भवान् ॥ (२०।२)

न हि ते परितुष्यामि त्यक्त्वा यद् यासि मैथिलीम् । (२१।१)

क्रुद्धायाः परुषं श्रुत्वा स्त्रिया यत् त्वम् इहागतः ॥ (२१।२)

सर्वथा त्व् अपनीतं ते सीतया यत् प्रचोदितः । (२२।१)

क्रोधस्य वशम् आगम्य नाकरोः शासनं मम ॥ (२२।२)

असौ हि राक्षसः शेते शरेणाभिहतो मया । (२३।१)

मृगरूपेण येनाहम् आश्रमाद् अपवाहितः ॥ (२३।२)

विकृष्य चापं परिधाय सायकं सलीलबाणेन च ताडितो मया । (२४।१)

मार्गीं तनुं त्यज्य च विक्लवस्वरो बभूव केयूरधरः स राक्षसः ॥ (२४।२)

शराहतेनैव तदार्तया गिरा स्वरं ममालम्ब्य सुदूरसंश्रवम् । (२५।१)

उदाहृतं तद् वचनं सुदारुणं त्वम् आगतो येन विहाय मैथिलीम् ॥ (२५।२)