सुनिविष्टं हितं वाक्यम् उक्तवन्तं विभीषणम् । (१।१)

अब्रवीत् परुषं वाक्यं रावणः कालचोदितः ॥ (१।२)

वसेत् सह सपत्नेन क्रुद्धेनाशीविषेण वा । (२।१)

न तु मित्रप्रवादेन संवसेच्छत्रुसेविना ॥ (२।२)

जानामि शीलं ज्ञातीनां सर्वलोकेषु राक्षस । (३।१)

हृष्यन्ति व्यसनेष्वेते ज्ञातीनां ज्ञातयः सदा ॥ (३।२)

प्रधानं साधकं वैद्यं धर्मशीलं च राक्षस । (४।१)

ज्ञातयो ह्यवमन्यन्ते शूरं परिभवन्ति च ॥ (४।२)

नित्यम् अन्योन्यसंहृष्टा व्यसनेष्वाततायिनः । (५।१)

प्रच्छन्नहृदया घोरा ज्ञातयस्तु भयावहाः ॥ (५।२)

श्रूयन्ते हस्तिभिर् गीताः श्लोकाः पद्मवने क्वचित् । (६।१)

पाशहस्तान्नरान् दृष्ट्वा शृणु तान् गदतो मम ॥ (६।२)

नाग्निर् नान्यानि शस्त्राणि न नः पाशा भयावहाः । (७।१)

घोराः स्वार्थप्रयुक्तास्तु ज्ञातयो नो भयावहाः ॥ (७।२)

उपायम् एते वक्ष्यन्ति ग्रहणे नात्र संशयः । (८।१)

कृत्स्नाद् भयाज्ज्ञातिभयं सुकष्टं विदितं च नः ॥ (८।२)

विद्यते गोषु सम्पन्नं विद्यते ब्राह्मणे दमः । (९।१)

विद्यते स्त्रीषु चापल्यं विद्यते ज्ञातितो भयम् ॥ (९।२)

ततो नेष्टम् इदं सौम्य यद् अहं लोकसत्कृतः । (१०।१)

ऐश्वर्यम् अभिजातश्च रिपूणां मूर्ध्नि च स्थितः ॥ (१०।२)

अन्यस्त्वेवंविधं ब्रूयाद् वाक्यम् एतन्निशाचर । (११।१)

अस्मिन्मुहूर्ते न भवेत् त्वां तु धिक् कुलपांसनम् ॥ (११।२)

इत्युक्तः परुषं वाक्यं न्यायवादी विभीषणः । (१२।१)

उत्पपात गदापाणिश्चतुर्भिः सह राक्षसैः ॥ (१२।२)

अब्रवीच्च तदा वाक्यं जातक्रोधो विभीषणः । (१३।१)

अन्तरिक्षगतः श्रीमान् भ्रातरं राक्षसाधिपम् ॥ (१३।२)

स त्वं भ्रातासि मे राजन् ब्रूहि मां यद् यद् इच्छसि । (१४।१)

इदं तु परुषं वाक्यं न क्षमाम्यनृतं तव ॥ (१४।२)

सुनीतं हितकामेन वाक्यम् उक्तं दशानन । (१५।१)

न गृह्णन्त्यकृतात्मानः कालस्य वशम् आगताः ॥ (१५।२)

सुलभाः पुरुषा राजन् सततं प्रियवादिनः । (१६।१)

अप्रियस्य तु पथ्यस्य वक्ता श्रोता च दुर्लभः ॥ (१६।२)

बद्धं कालस्य पाशेन सर्वभूतापहारिणा । (१७।१)

न नश्यन्तम् उपेक्षेयं प्रदीप्तं शरणं यथा ॥ (१७।२)

दीप्तपावकसंकाशैः शितैः काञ्चनभूषणैः । (१८।१)

न त्वाम् इच्छाम्यहं द्रष्टुं रामेण निहतं शरैः ॥ (१८।२)

शूराश्च बलवन्तश्च कृतास्त्राश्च रणाजिरे । (१९।१)

कालाभिपन्नाः सीदन्ति यथा वालुकसेतवः ॥ (१९।२)

आत्मानं सर्वथा रक्ष पुरीं चेमां सराक्षसाम् । (२०।१)

स्वस्ति ते ऽस्तु गमिष्यामि सुखी भव मया विना ॥ (२०।२)

निवार्यमाणस्य मया हितैषिणा न रोचते ते वचनं निशाचर । (२१।१)

परीतकाला हि गतायुषो नरा हितं न गृह्णन्ति सुहृद्भिर् ईरितम् ॥ (२१।२)