ततस्तद् दारुणं कर्म दुष्करं साहसात् कृतम् । (१।१)

आचचक्षे मुनेः सर्वं सूर्यानुगमनं तथा ॥ (१।२)

भगवन् व्रणयुक्तत्वाल्लज्जया चाकुलेन्द्रियः । (२।१)

परिश्रान्तो न शक्नोमि वचनं परिभाषितुम् ॥ (२।२)

अहं चैव जटायुश्च संघर्षाद् दर्पमोहितौ । (३।१)

आकाशं पतितौ वीरौ जिघासन्तौ पराक्रमम् ॥ (३।२)

कैलासशिखरे बद्ध्वा मुनीनाम् अग्रतः पणम् । (४।१)

रविः स्याद् अनुयातव्यो यावद् अस्तं महागिरिम् ॥ (४।२)

अथावां युगपत् प्राप्तावपश्याव महीतले । (५।१)

रथचक्रप्रमाणानि नगराणि पृथक् पृथक् ॥ (५।२)

क्वचिद् वादित्रघोषांश्च ब्रह्मघोषांश्च शुश्रुव । (६।१)

गायन्तीश्चाङ्गना बह्वीः पश्यावो रक्तवाससः ॥ (६।२)

तूर्णम् उत्पत्य चाकाशम् आदित्यपथम् आस्थितौ । (७।१)

आवाम् आलोकयावस्तद् वनं शाद्वलसंस्थितम् ॥ (७।२)

उपलैर् इव संछन्ना दृश्यते भूः शिलोच्चयैः । (८।१)

आपगाभिश्च संवीता सूत्रैर् इव वसुंधरा ॥ (८।२)

हिमवांश्चैव विन्ध्यश्च मेरुश्च सुमहान् नगः । (९।१)

भूतले संप्रकाशन्ते नागा इव जलाशये ॥ (९।२)

तीव्रस्वेदश्च खेदश्च भयं चासीत् तदावयोः । (१०।१)

समाविशत मोहश्च मोहान्मूर्छा च दारुणा ॥ (१०।२)

न दिग् विज्ञायते याम्या नाग्नेया न च वारुणी । (११।१)

युगान्ते नियतो लोको हतो दग्ध इवाग्निना ॥ (११।२)

यत्नेन महता भूयो रविः समवलोकितः । (१२।१)

तुल्यः पृथ्वीप्रमाणेन भास्करः प्रतिभाति नौ ॥ (१२।२)

जटायुर् माम् अनापृच्छ्य निपपात महीं ततः । (१३।१)

तं दृष्ट्वा तूर्णम् आकाशाद् आत्मानं मुक्तवान् अहम् ॥ (१३।२)

पक्षिभ्यां च मया गुप्तो जटायुर् न प्रदह्यत । (१४।१)

प्रमादात् तत्र निर्दग्धः पतन् वायुपथाद् अहम् ॥ (१४।२)

आशङ्के तं निपतितं जनस्थाने जटायुषम् । (१५।१)

अहं तु पतितो विन्ध्ये दग्धपक्षो जडीकृतः ॥ (१५।२)

राज्येन हीनो भ्रात्रा च पक्षाभ्यां विक्रमेण च । (१६।१)

सर्वथा मर्तुम् एवेच्छन् पतिष्ये शिखराद् गिरेः ॥ (१६।२)