ततस् तान् आकुलान् दृष्ट्वा विश्वामित्रास्त्रमोहितान् । (१।१)

वसिष्ठश् चोदयामास कामधुक् सृज योगतः ॥ (१।२)

तस्या हुम्भारवाज् जाताः काम्बोजा रविसंनिभाः । (२।१)

ऊधसस् त्व् अथ संजाताः पह्लवाः शस्त्रपाणयः ॥ (२।२)

योनिदेशाच् च यवनः शकृद्देशाच् छकास् तथा । (३।१)

रोमकूपेषु म्लेच्छाश् च हरीताः सकिरातकाः ॥ (३।२)

तैस् तन् निषूदितं सैन्यं विश्वमित्रस्य तत्क्षणात् । (४।१)

सपदातिगजं साश्वं सरथं रघुनन्दन ॥ (४।२)

दृष्ट्वा निषूदितं सैन्यं वसिष्ठेन महात्मना । (५।१)

विश्वामित्रसुतानां तु शतं नानाविधायुधम् ॥ (५।२)

अभ्यधावत् सुसंक्रुद्धं वसिष्ठं जपतां वरम् । (६।१)

हुंकारेणैव तान् सर्वान् निर्ददाह महान् ऋषिः ॥ (६।२)

ते साश्वरथपादाता वसिष्ठेन महात्मना । (७।१)

भस्मीकृता मुहूर्तेन विश्वामित्रसुतास् तदा ॥ (७।२)

दृष्ट्वा विनाशितान् पुत्रान् बलं च सुमहायशाः । (८।१)

सव्रीडश् चिन्तयाविष्टो विश्वामित्रो ऽभवत् तदा ॥ (८।२)

संदुर इव निर्वेगो भग्नदंष्ट्र इवोरगः । (९।१)

उपरक्त इवादित्यः सद्यो निष्प्रभतां गतः ॥ (९।२)

हतपुत्रबलो दीनो लूनपक्ष इव द्विजः । (१०।१)

हतदर्पो हतोत्साहो निर्वेदं समपद्यत ॥ (१०।२)

स पुत्रम् एकं राज्याय पालयेति नियुज्य च । (११।१)

पृथिवीं क्षत्रधर्मेण वनम् एवान्वपद्यत ॥ (११।२)

स गत्वा हिमवत्पार्श्वं किंनरोरगसेवितम् । (१२।१)

महादेवप्रसादार्थं तपस् तेपे महातपाः ॥ (१२।२)

केनचित् त्व् अथ कालेन देवेशो वृषभध्वजः । (१३।१)

दर्शयामास वरदो विश्वामित्रं महामुनिम् ॥ (१३।२)

किमर्थं तप्यसे राजन् ब्रूहि यत् ते विवक्षितम् । (१४।१)

वरदो ऽस्मि वरो यस् ते काङ्क्षितः सो ऽभिधीयताम् ॥ (१४।२)

एवम् उक्तस् तु देवेन विश्वामित्रो महातपाः । (१५।१)

प्रणिपत्य महादेवम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१५।२)

यदि तुष्टो महादेव धनुर्वेदो ममानघ । (१६।१)

साङ्गोपाङ्गोपनिषदः सरहस्यः प्रदीयताम् ॥ (१६।२)

यानि देवेषु चास्त्राणि दानवेषु महर्षिषु । (१७।१)

गन्धर्वयक्षरक्षःसु प्रतिभान्तु ममानघ ॥ (१७।२)

तव प्रसादाद् भवतु देवदेव ममेप्सितम् । (१८।१)

एवम् अस्त्व् इति देवेशो वाक्यम् उक्त्वा दिवं गतः ॥ (१८।२)

प्राप्य चास्त्राणि राजर्षिर् विश्वामित्रो महाबलः । (१९।१)

दर्पेण महता युक्तो दर्पपूर्णो ऽभवत् तदा ॥ (१९।२)

विवर्धमानो वीर्येण समुद्र इव पर्वणि । (२०।१)

हतम् एव तदा मेने वसिष्ठम् ऋषिसत्तमम् ॥ (२०।२)

ततो गत्वाश्रमपदं मुमोचास्त्राणि पार्थिवः । (२१।१)

यैस् तत् तपोवनं सर्वं निर्दग्धं चास्त्रतेजसा ॥ (२१।२)

उदीर्यमाणम् अस्त्रं तद् विश्वामित्रस्य धीमतः । (२२।१)

दृष्ट्वा विप्रद्रुता भीता मुनयः शतशो दिशः ॥ (२२।२)

वसिष्ठस्य च ये शिष्यास् तथैव मृगपक्षिणः । (२३।१)

विद्रवन्ति भयाद् भीता नानादिग्भ्यः सहस्रशः ॥ (२३।२)

वसिष्ठस्याश्रमपदं शून्यम् आसीन् महात्मनः । (२४।१)

मुहूर्तम् इव निःशब्दम् आसीद् ईरिणसंनिभम् ॥ (२४।२)

वदतो वै वसिष्ठस्य मा भैष्टेति मुहुर् मुहुः । (२५।१)

नाशयाम्य् अद्य गाधेयं नीहारम् इव भास्करः ॥ (२५।२)

एवम् उक्त्वा महातेजा वसिष्ठो जपतां वरः । (२६।१)

विश्वामित्रं तदा वाक्यं सरोषम् इदम् अब्रवीत् ॥ (२६।२)

आश्रमं चिरसंवृद्धं यद् विनाशितवान् असि । (२७।१)

दुराचारो ऽसि यन् मूढ तस्मात् त्वं न भविष्यसि ॥ (२७।२)

इत्य् उक्त्वा परमक्रुद्धो दण्डम् उद्यम्य सत्वरः । (२८।१)

विधूम इव कालाग्निर् यमदण्डम् इवापरम् ॥ (२८।२)