तस्य तद्वचनं श्रुत्वा रामस्याक्लिष्टकर्मणः । (१।१)

अवाक्शिरास्तथाभूतो वाक्यम् एतद् उवाच ह ॥ (१।२)

शूद्रयोन्यां प्रसूतो ऽस्मि तप उग्रं समास्थितः । (२।१)

देवत्वं प्रार्थये राम सशरीरो महायशः ॥ (२।२)

न मिथ्याहं वदे राजन् देवलोकजिगीषया । (३।१)

शूद्रं मां विद्धि काकुत्स्थ शम्बूकं नाम नामतः ॥ (३।२)

भाषतस्तस्य शूद्रस्य खड्गं सुरुचिरप्रभम् । (४।१)

निष्कृष्य कोशाद् विमलं शिरश्चिछेद राघवः ॥ (४।२)

तस्मिन्मुहूर्ते बालो ऽसौ जीवेन समयुज्यत ॥ (५।१)

ततो ऽगस्त्याश्रमपदं रामः कमललोचनः । (६।१)

स गत्वा विनयेनैव तं नत्वा मुमुदे सुखी ॥ (६।२)

सो ऽभिवाद्य महात्मानं ज्वलन्तम् इव तेजसा । (७।१)

आतिथ्यं परमं प्राप्य निषसाद नराधिपः ॥ (७।२)

तम् उवाच महातेजाः कुम्भयोनिर् महातपाः । (८।१)

स्वागतं ते नरश्रेष्ठ दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि राघव ॥ (८।२)

त्वं मे बहुमतो राम गुणैर् बहुभिर् उत्तमैः । (९।१)

अतिथिः पूजनीयश्च मम राजन् हृदि स्थितः ॥ (९।२)

सुरा हि कथयन्ति त्वाम् आगतं शूद्रघातिनम् । (१०।१)

ब्राह्मणस्य तु धर्मेण त्वया जीवापितः सुतः ॥ (१०।२)

उष्यतां चेह रजनीं सकाशे मम राघव । (११।१)

प्रभाते पुष्पकेण त्वं गन्ता स्वपुरम् एव हि ॥ (११।२)

इदं चाभरणं सौम्य निर्मितं विश्वकर्मणा । (१२।१)

दिव्यं दिव्येन वपुषा दीप्यमानं स्वतेजसा । (१२।२)

प्रतिगृह्णीष्व काकुत्स्थ मत्प्रियं कुरु राघव ॥ (१२।३)

दत्तस्य हि पुनर् दानं सुमहत् फलम् उच्यते । (१३।१)

तस्मात् प्रदास्ये विधिवत् तत् प्रतीच्छ नरर्षभ ॥ (१३।२)

तद् रामः प्रतिजग्राह मुनेस्तस्य महात्मनः । (१४।१)

दिव्यम् आभरणं चित्रं प्रदीप्तम् इव भास्करम् ॥ (१४।२)

प्रतिगृह्य ततो रामस्तद् आभरणम् उत्तमम् । (१५।१)

आगमं तस्य दिव्यस्य प्रष्टुम् एवोपचक्रमे ॥ (१५।२)

अत्यद्भुतम् इदं ब्रह्मन् वपुषा युक्तम् उत्तमम् । (१६।१)

कथं भगवता प्राप्तं कुतो वा केन वाहृतम् ॥ (१६।२)

कुतूहलतया ब्रह्मन् पृच्छामि त्वां महायशः । (१७।१)

आश्चर्याणां बहूनां हि निधिः परमको भवान् ॥ (१७।२)

एवं ब्रुवति काकुत्स्थे मुनिर् वाक्यम् अथाब्रवीत् । (१८।१)

शृणु राम यथावृत्तं पुरा त्रेतायुगे गते ॥ (१८।२)