ततस्तु शिंशपामूले जानकीं पर्यवस्थिताम् । (१।१)

अभिवाद्याब्रवीद् दिष्ट्या पश्यामि त्वाम् इहाक्षताम् ॥ (१।२)

ततस्तं प्रस्थितं सीता वीक्षमाणा पुनः पुनः । (२।१)

भर्तृस्नेहान्वितं वाक्यं हनूमन्तम् अभाषत ॥ (२।२)

कामम् अस्य त्वम् एवैकः कार्यस्य परिसाधने । (३।१)

पर्याप्तः परवीरघ्न यशस्यस्ते बलोदयः ॥ (३।२)

बलैस्तु संकुलां कृत्वा लङ्कां परबलार्दनः । (४।१)

मां नयेद् यदि काकुत्स्थस्तस्य तत् सदृशं भवेत् ॥ (४।२)

तद् यथा तस्य विक्रान्तम् अनुरूपं महात्मनः । (५।१)

भवत्याहवशूरस्य तत्त्वम् एवोपपादय ॥ (५।२)

तद् अर्थोपहितं वाक्यं प्रश्रितं हेतुसंहितम् । (६।१)

निशम्य हनुमांस्तस्या वाक्यम् उत्तरम् अब्रवीत् ॥ (६।२)

क्षिप्रम् एष्यति काकुत्स्थो हर्यृक्षप्रवरैर् वृतः । (७।१)

यस्ते युधि विजित्यारीञ् शोकं व्यपनयिष्यति ॥ (७।२)

एवम् आश्वास्य वैदेहीं हनूमान्मारुतात्मजः । (८।१)

गमनाय मतिं कृत्वा वैदेहीम् अभ्यवादयत् ॥ (८।२)

ततः स कपिशार्दूलः स्वामिसंदर्शनोत्सुकः । (९।१)

आरुरोह गिरिश्रेष्ठम् अरिष्टम् अरिमर्दनः ॥ (९।२)

तुङ्गपद्मकजुष्टाभिर् नीलाभिर् वनराजिभिः । (१०।१)

सालतालाश्वकर्णैश्च वंशैश्च बहुभिर् वृतम् ॥ (१०।२)

लतावितानैर् विततैः पुष्पवद्भिर् अलंकृतम् । (११।१)

नानामृगगणाकीर्णं धातुनिष्यन्दभूषितम् ॥ (११।२)

बहुप्रस्रवणोपेतं शिलासंचयसंकटम् । (१२।१)

महर्षियक्षगन्धर्वकिंनरोरगसेवितम् ॥ (१२।२)

लतापादपसंबाधं सिंहाकुलितकन्दरम् । (१३।१)

व्याघ्रसंघसमाकीर्णं स्वादुमूलफलद्रुमम् ॥ (१३।२)

तम् आरुरोहातिबलः पर्वतं प्लवगोत्तमः । (१४।१)

रामदर्शनशीघ्रेण प्रहर्षेणाभिचोदितः ॥ (१४।२)

तेन पादतलाक्रान्ता रम्येषु गिरिसानुषु । (१५।१)

सघोषाः समशीर्यन्त शिलाश्चूर्णीकृतास्ततः ॥ (१५।२)

स तम् आरुह्य शैलेन्द्रं व्यवर्धत महाकपिः । (१६।१)

दक्षिणाद् उत्तरं पारं प्रार्थयंल्लवणाम्भसः ॥ (१६।२)

अधिरुह्य ततो वीरः पर्वतं पवनात्मजः । (१७।१)

ददर्श सागरं भीमं मीनोरगनिषेवितम् ॥ (१७।२)

स मारुत इवाकाशं मारुतस्यात्मसंभवः । (१८।१)

प्रपेदे हरिशार्दूलो दक्षिणाद् उत्तरां दिशम् ॥ (१८।२)

स तदा पीडितस्तेन कपिना पर्वतोत्तमः । (१९।१)

ररास सह तैर् भूतैः प्राविशद् वसुधातलम् । (१९।२)

कम्पमानैश्च शिखरैः पतद्भिर् अपि च द्रुमैः ॥ (१९।३)

तस्योरुवेगान्मथिताः पादपाः पुष्पशालिनः । (२०।१)

निपेतुर् भूतले रुग्णाः शक्रायुधहता इव ॥ (२०।२)

कन्दरोदरसंस्थानां पीडितानां महौजसाम् । (२१।१)

सिंहानां निनदो भीमो नभो भिन्दन् स शुश्रुवे ॥ (२१।२)

स्रस्तव्याविद्धवसना व्याकुलीकृतभूषणा । (२२।१)

विद्याधर्यः समुत्पेतुः सहसा धरणीधरात् ॥ (२२।२)

अतिप्रमाणा बलिनो दीप्तजिह्वा महाविषाः । (२३।१)

निपीडितशिरोग्रीवा व्यवेष्टन्त महाहयः ॥ (२३।२)

किंनरोरगगन्धर्वयक्षविद्याधरास्तथा । (२४।१)

पीडितं तं नगवरं त्यक्त्वा गगनम् आस्थिताः ॥ (२४।२)

स च भूमिधरः श्रीमान् बलिना तेन पीडितः । (२५।१)

सवृक्षशिखरोदग्रः प्रविवेश रसातलम् ॥ (२५।२)

दशयोजनविस्तारस्त्रिंशद्योजनम् उच्छ्रितः । (२६।१)

धरण्यां समतां यातः स बभूव धराधरः ॥ (२६।२)