तच् छ्रुत्वा राजशार्दूल विश्वामित्रस्य भाषितम् । (१।१)

मुहूर्तम् इव निःसंज्ञः संज्ञावान् इदम् अब्रवीत् ॥ (१।२)

ऊनषोडशवर्षो मे रामो राजीवलोचनः । (२।१)

न युद्धयोग्यताम् अस्य पश्यामि सह राक्षसैः ॥ (२।२)

इयम् अक्षौहिणी पूर्णा यस्याहं पतिर् ईश्वरः । (३।१)

अनया संवृतो गत्वा योद्धाहं तैर् निशाचरैः ॥ (३।२)

इमे शूराश् च विक्रान्ता भृत्या मे ऽस्त्रविशारदाः । (४।१)

योग्या रक्षोगणैर् योद्धुं न रामं नेतुम् अर्हसि ॥ (४।२)

अहम् एव धनुष्पाणिर् गोप्ता समरमूर्धनि । (५।१)

यावत् प्राणान् धरिष्यामि तावद् योत्स्ये निशाचरैः ॥ (५।२)

निर्विघ्ना व्रतवर्या सा भविष्यति सुरक्षिता । (६।१)

अहं तत्र गमिष्यामि न राम नेतुम् अर्हसि ॥ (६।२)

बालो ह्य् अकृतविद्यश् च न च वेत्ति बलाबलम् । (७।१)

न चास्त्रबलसंयुक्तो न च युद्धविशारदः । (७।२)

न चासौ रक्षसां योग्यः कूटयुद्धा हि ते ध्रुवम् ॥ (७।३)

विप्रयुक्तो हि रामेण मुहूर्तम् अपि नोत्सहे । (८।१)

जीवितुं मुनिशार्दूल न रामं नेतुम् अर्हसि ॥ (८।२)

यदि वा राघवं ब्रह्मन् नेतुम् इच्छसि सुव्रत । (९।१)

चतुरङ्गसमायुक्तं मया सह च तं नय ॥ (९।२)

षष्टिर् वर्षसहस्राणि जातस्य मम कौशिकः । (१०।१)

दुःखेनोत्पादितश् चायं न रामं नेतुम् अर्हसि ॥ (१०।२)

चतुर्णाम् आत्मजानां हि प्रीतिः परमिका मम । (११।१)

ज्येष्ठं धर्मप्रधानं च न रामं नेतुम् अर्हसि ॥ (११।२)

किंवीर्या राक्षसास् ते च कस्य पुत्राश् च के च ते । (१२।१)

कथंप्रमाणाः के चैतान् रक्षन्ति मुनिपुंगव ॥ (१२।२)

कथं च प्रतिकर्तव्यं तेषां रामेण रक्षसाम् । (१३।१)

मामकैर् वा बलैर् ब्रह्मन् मया वा कूटयोधिनाम् ॥ (१३।२)

सर्वं मे शंस भगवन् कथं तेषां मया रणे । (१४।१)

स्थातव्यं दुष्टभावानां वीर्योत्सिक्ता हि राक्षसाः ॥ (१४।२)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विश्वामित्रो ऽभ्यभाषत । (१५।१)

पौलस्त्यवंशप्रभवो रावणो नाम राक्षसः ॥ (१५।२)

स ब्रह्मणा दत्तवरस् त्रैलोक्यं बाधते भृशम् । (१६।१)

महाबलो महावीर्यो राक्षसैर् बहुभिर् वृतः ॥ (१६।२)

श्रूयते हि महावीर्यो रावणो राक्षसाधिपः । (१७।१)

साक्षाद् वैश्रवणभ्राता पुत्रो विश्रवसो मुनेः ॥ (१७।२)

यदा स्वयं न यज्ञस्य विघ्नकर्ता महाबलः । (१८।१)

तेन संचोदितौ तौ तु राक्षसौ सुमहाबलौ । (१८।२)

मारीचश् च सुबाहुश् च यज्ञविघ्नं करिष्यतः ॥ (१८।३)

इत्य् उक्तो मुनिना तेन राजोवाच मुनिं तदा । (१९।१)

न हि शक्तो ऽस्मि संग्रामे स्थातुं तस्य दुरात्मनः ॥ (१९।२)

स त्वं प्रसादं धर्मज्ञ कुरुष्व मम पुत्रके । (२०।१)

देवदानवगन्धर्वा यक्षाः पतगपन्नगाः ॥ (२०।२)

न शक्ता रावणं सोढुं किं पुनर् मानवा युधि । (२१।१)

स हि वीर्यवतां वीर्यम् आदत्ते युधि राक्षसः ॥ (२१।२)

तेन चाहं न शक्तो ऽस्मि संयोद्धुं तस्य वा बलैः । (२२।१)

सबलो वा मुनिश्रेष्ठ सहितो वा ममात्मजैः ॥ (२२।२)

कथम् अप्य् अमरप्रख्यं संग्रामाणाम् अकोविदम् । (२३।१)

बालं मे तनयं ब्रह्मन् नैव दास्यामि पुत्रकम् ॥ (२३।२)

अथ कालोपमौ युद्धे सुतौ सुन्दोपसुन्दयोः । (२४।१)

यज्ञविघ्नकरौ तौ ते नैव दास्यामि पुत्रकम् ॥ (२४।२)

मारीचश् च सुबाहुश् च वीर्यवन्तौ सुशिक्षितौ । (२५।१)

तयोर् अन्यतरेणाहं योद्धा स्यां ससुहृद्गणः ॥ (२५।२)