बहूनि नाम वर्षाणि गतस्य सुमहद् वनम् । (१।१)

शृणोम्यहं प्रीतिकरं मम नाथस्य कीर्तनम् ॥ (१।२)

कल्याणी बत गाथेयं लौकिकी प्रतिभाति मे । (२।१)

एति जीवन्तम् आनन्दो नरं वर्षशताद् अपि ॥ (२।२)

राघवस्य हरीणां च कथम् आसीत् समागमः । (३।१)

कस्मिन् देशे किम् आश्रित्य तत् त्वम् आख्याहि पृच्छतः ॥ (३।२)

स पृष्टो राजपुत्रेण बृस्यां समुपवेशितः । (४।१)

आचचक्षे ततः सर्वं रामस्य चरितं वने ॥ (४।२)

यथा प्रव्रजितो रामो मातुर् दत्ते वरे तव । (५।१)

यथा च पुत्रशोकेन राजा दशरथो मृतः ॥ (५।२)

यथा दूतैस्त्वम् आनीतस्तूर्णं राजगृहात् प्रभो । (६।१)

त्वयायोध्यां प्रविष्टेन यथा राज्यं न चेप्सितम् ॥ (६।२)

चित्रकूटं गिरिं गत्वा राज्येनामित्रकर्शनः । (७।१)

निमन्त्रितस्त्वया भ्राता धर्मम् आचरता सताम् ॥ (७।२)

स्थितेन राज्ञो वचने यथा राज्यं विसर्जितम् । (८।१)

आर्यस्य पादुके गृह्य यथासि पुनर् आगतः ॥ (८।२)

सर्वम् एतन्महाबाहो यथावद् विदितं तव । (९।१)

त्वयि प्रतिप्रयाते तु यद् वृत्तं तन्निबोध मे ॥ (९।२)

अपयाते त्वयि तदा समुद्भ्रान्तमृगद्विजम् । (१०।१)

प्रविवेशाथ विजनं सुमहद् दण्डकावनम् ॥ (१०।२)

तेषां पुरस्ताद् बलवान् गच्छतां गहने वने । (११।१)

विनदन् सुमहानादं विराधः प्रत्यदृश्यत ॥ (११।२)

तम् उत्क्षिप्य महानादम् ऊर्ध्वबाहुम् अधोमुखम् । (१२।१)

निखाते प्रक्षिपन्ति स्म नदन्तम् इव कुञ्जरम् ॥ (१२।२)

तत् कृत्वा दुष्करं कर्म भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । (१३।१)

सायाह्ने शरभङ्गस्य रम्यम् आश्रमम् ईयतुः ॥ (१३।२)

शरभङ्गे दिवं प्राप्ते रामः सत्यपराक्रमः । (१४।१)

अभिवाद्य मुनीन् सर्वाञ् जनस्थानम् उपागमत् ॥ (१४।२)

चतुर्दशसहस्राणि रक्षसां भीमकर्मणाम् । (१५।१)

हतानि वसता तत्र राघवेण महात्मना ॥ (१५।२)

ततः पश्चाच्छूर्पणखा रामपार्श्वम् उपागता । (१६।१)

ततो रामेण संदिष्टो लक्ष्मणः सहसोत्थितः ॥ (१६।२)

प्रगृह्य खड्गं चिछेद कर्णनासे महाबलः । (१७।१)

ततस्तेनार्दिता बाला रावणं समुपागता ॥ (१७।२)

रावणानुचरो घोरो मारीचो नाम राक्षसः । (१८।१)

लोभयामास वैदेहीं भूत्वा रत्नमयो मृगः ॥ (१८।२)

सा रामम् अब्रवीद् दृष्ट्वा वैदेही गृह्यताम् इति । (१९।१)

अहो मनोहरः कान्त आश्रमे नो भविष्यति ॥ (१९।२)

ततो रामो धनुष्पाणिर् धावन्तम् अनुधावति । (२०।१)

स तं जघान धावन्तं शरेणानतपर्वणा ॥ (२०।२)

अथ सौम्य दशग्रीवो मृगं याते तु राघवे । (२१।१)

लक्ष्मणे चापि निष्क्रान्ते प्रविवेशाश्रमं तदा । (२१।२)

जग्राह तरसा सीतां ग्रहः खे रोहिणीम् इव ॥ (२१।३)

त्रातुकामं ततो युद्धे हत्वा गृध्रं जटायुषम् । (२२।१)

प्रगृह्य सीतां सहसा जगामाशु स रावणः ॥ (२२।२)

ततस्त्वद्भुतसंकाशाः स्थिताः पर्वतमूर्धनि । (२३।१)

सीतां गृहीत्वा गच्छन्तं वानराः पर्वतोपमाः । (२३।२)

ददृशुर् विस्मितास्तत्र रावणं राक्षसाधिपम् ॥ (२३।३)

प्रविवेश तदा लङ्कां रावणो लोकरावणः ॥ (२४।१)

तां सुवर्णपरिक्रान्ते शुभे महति वेश्मनि । (२५।१)

प्रवेश्य मैथिलीं वाक्यैः सान्त्वयामास रावणः ॥ (२५।२)

निवर्तमानः काकुत्स्थो दृष्ट्वा गृध्रं प्रविव्यथे ॥ (२६।१)

गृध्रं हतं तदा दग्ध्वा रामः प्रियसखं पितुः । (२७।१)

गोदावरीम् अनुचरन् वनोद्देशांश्च पुष्पितान् । (२७।२)

आसेदतुर् महारण्ये कबन्धं नाम राक्षसं ॥ (२७।३)

ततः कबन्धवचनाद् रामः सत्यपराक्रमः । (२८।१)

ऋश्यमूकं गिरिं गत्वा सुग्रीवेण समागतः ॥ (२८।२)

तयोः समागमः पूर्वं प्रीत्या हार्दो व्यजायत । (२९।१)

इतरेतरसंवादात् प्रगाढः प्रणयस्तयोः ॥ (२९।२)

रामः स्वबाहुवीर्येण स्वराज्यं प्रत्यपादयत् । (३०।१)

वालिनं समरे हत्वा महाकायं महाबलम् ॥ (३०।२)

सुग्रीवः स्थापितो राज्ये सहितः सर्ववानरैः । (३१।१)

रामाय प्रतिजानीते राजपुत्र्यास्तु मार्गणम् ॥ (३१।२)

आदिष्टा वानरेन्द्रेण सुग्रीवेण महात्मना । (३२।१)

दशकोट्यः प्लवंगानां सर्वाः प्रस्थापिता दिशः ॥ (३२।२)

तेषां नो विप्रनष्टानां विन्ध्ये पर्वतसत्तमे । (३३।१)

भृशं शोकाभितप्तानां महान् कालो ऽत्यवर्तत ॥ (३३।२)

भ्राता तु गृध्रराजस्य संपातिर् नाम वीर्यवान् । (३४।१)

समाख्याति स्म वसतिं सीताया रावणालये ॥ (३४।२)

सो ऽहं दुःखपरीतानां दुःखं तज्ज्ञातिनां नुदन् । (३५।१)

आत्मवीर्यं समास्थाय योजनानां शतं प्लुतः ॥ (३५।२)

तत्राहम् एकाम् अद्राक्षम् अशोकवनिकां गताम् । (३६।१)

कौशेयवस्त्रां मलिनां निरानन्दां दृढव्रताम् ॥ (३६।२)

तया समेत्य विधिवत् पृष्ट्वा सर्वम् अनिन्दिताम् । (३७।१)

अभिज्ञानं मणिं लब्ध्वा चरितार्थो ऽहम् आगतः ॥ (३७।२)

मया च पुनर् आगम्य रामस्याक्लिष्टकर्मणः । (३८।१)

अभिज्ञानं मया दत्तम् अर्चिष्मान् स महामणिः ॥ (३८।२)

श्रुत्वा तां मैथिलीं हृष्टस्त्वाशशंसे स जीवितम् । (३९।१)

जीवितान्तम् अनुप्राप्तः पीत्वामृतम् इवातुरः ॥ (३९।२)

उद्योजयिष्यन्न् उद्योगं दध्रे लङ्कावधे मनः । (४०।१)

जिघांसुर् इव लोकांस्ते सर्वांल्लोकान् विभावसुः ॥ (४०।२)

ततः समुद्रम् आसाद्य नलं सेतुम् अकारयत् । (४१।१)

अतरत् कपिवीराणां वाहिनी तेन सेतुना ॥ (४१।२)

प्रहस्तम् अवधीन्नीलः कुम्भकर्णं तु राघवः । (४२।१)

लक्ष्मणो रावणसुतं स्वयं रामस्तु रावणम् ॥ (४२।२)

स शक्रेण समागम्य यमेन वरुणेन च । (४३।१)

सुरर्षिभिश्च काकुत्स्थो वरांल्लेभे परंतपः ॥ (४३।२)

स तु दत्तवरः प्रीत्या वानरैश्च समागतः । (४४।१)

पुष्पकेण विमानेन किष्किन्धाम् अभ्युपागमत् ॥ (४४।२)

तं गङ्गां पुनर् आसाद्य वसन्तं मुनिसंनिधौ । (४५।१)

अविघ्नं पुष्ययोगेन श्वो रामं द्रष्टुम् अर्हसि ॥ (४५।२)

ततः स सत्यं हनुमद्वचो महन् निशम्य हृष्टो भरतः कृताञ्जलिः । (४६।१)

उवाच वाणीं मनसः प्रहर्षिणीं चिरस्य पूर्णः खलु मे मनोरथः ॥ (४६।२)