निहतं दूषणं दृष्ट्वा रणे त्रिशिरसा सह । (१।१)

खरस्याप्य् अभवत् त्रासो दृष्ट्वा रामस्य विक्रमम् ॥ (१।२)

स दृष्ट्वा राक्षसं सैन्यम् अविषह्यं महाबलम् । (२।१)

हतम् एकेन रामेण दूषणस् त्रिशिरा अपि ॥ (२।२)

तद् बलं हतभूयिष्ठं विमनाः प्रेक्ष्य राक्षसः । (३।१)

आससाद खरो रामं नमुचिर् वासवं यथा ॥ (३।२)

विकृष्य बलवच्चापं नाराचान् रक्तभोजनान् । (४।१)

खरश् चिक्षेप रामाय क्रुद्धान् आशीविषान् इव ॥ (४।२)

ज्यां विधुन्वन् सुबहुशः शिक्षयास्त्राणि दर्शयन् । (५।१)

चचार समरे मार्गाञ् शरै रथगतः खरः ॥ (५।२)

स सर्वाश् च दिशो बाणैः प्रदिशश् च महारथः । (६।१)

पूरयामास तं दृष्ट्वा रामो ऽपि सुमहद् धनुः ॥ (६।२)

स सायकैर् दुर्विषहैः सस्फुलिङ्गैर् इवाग्निभिः । (७।१)

नभश् चकाराविवरं पर्जन्य इव वृष्टिभिः ॥ (७।२)

तद् बभूव शितैर् बाणैः खररामविसर्जितैः । (८।१)

पर्याकाशम् अनाकाशं सर्वतः शरसंकुलम् ॥ (८।२)

शरजालावृतः सूर्यो न तदा स्म प्रकाशते । (९।१)

अन्योन्यवधसंरम्भाद् उभयोः सम्प्रयुध्यतोः ॥ (९।२)

ततो नालीकनाराचैस् तीक्ष्णाग्रैश् च विकर्णिभिः । (१०।१)

आजघान रणे रामं तोत्रैर् इव महाद्विपम् ॥ (१०।२)

तं रथस्थं धनुष्पाणिं राक्षसं पर्यवस्थितम् । (११।१)

ददृशुः सर्वभूतानि पाशहस्तम् इवान्तकम् ॥ (११।२)

तं सिंहम् इव विक्रान्तं सिंहविक्रान्तगामिनम् । (१२।१)

दृष्ट्वा नोद्विजते रामः सिंहः क्षुद्रमृगं यथा ॥ (१२।२)

ततः सूर्यनिकाशेन रथेन महता खरः । (१३।१)

आससाद रणे रामं पतंग इव पावकम् ॥ (१३।२)

ततो ऽस्य सशरं चापं मुष्टिदेशे महात्मनः । (१४।१)

खरश् चिछेद रामस्य दर्शयन् पाणिलाघवम् ॥ (१४।२)

स पुनस् त्व् अपरान् सप्त शरान् आदाय वर्मणि । (१५।१)

निजघान रणे क्रुद्धः शक्राशनिसमप्रभान् ॥ (१५।२)

ततस् तत् प्रहतं बाणैः खरमुक्तैः सुपर्वभिः । (१६।१)

पपात कवचं भूमौ रामस्यादित्यवर्चसः ॥ (१६।२)

स शरैर् अर्पितः क्रुद्धः सर्वगात्रेषु राघवः । (१७।१)

रराज समरे रामो विधूमो ऽग्निर् इव ज्वलन् ॥ (१७।२)

ततो गम्भीरनिर्ह्रादं रामः शत्रुनिबर्हणः । (१८।१)

चकारान्ताय स रिपोः सज्यम् अन्यन् महद् धनुः ॥ (१८।२)

सुमहद् वैष्णवं यत् तद् अतिसृष्टं महर्षिणा । (१९।१)

वरं तद् धनुर् उद्यम्य खरं समभिधावत ॥ (१९।२)

ततः कनकपुङ्खैस् तु शरैः संनतपर्वभिः । (२०।१)

चिछेद रामः संक्रुद्धः खरस्य समरे ध्वजम् ॥ (२०।२)

स दर्शनीयो बहुधा विच्छिन्नः काञ्चनो ध्वजः । (२१।१)

जगाम धरणीं सूर्यो देवतानाम् इवाज्ञया ॥ (२१।२)

तं चतुर्भिः खरः क्रुद्धो रामं गात्रेषु मार्गणैः । (२२।१)

विव्याध हृदि मर्मज्ञो मातंगम् इव तोमरैः ॥ (२२।२)

स रामो बहुभिर् बाणैः खरकार्मुकनिःसृतैः । (२३।१)

विद्धो रुधिरसिक्ताङ्गो बभूव रुषितो भृशम् ॥ (२३।२)

स धनुर् धन्विनां श्रेष्ठः प्रगृह्य परमाहवे । (२४।१)

मुमोच परमेष्वासः षट् शरान् अभिलक्षितान् ॥ (२४।२)

शिरस्य् एकेन बाणेन द्वाभ्यां बाह्वोर् अथार्पयत् । (२५।१)

त्रिभिश् चन्द्रार्धवक्त्रैश् च वक्षस्य् अभिजघान ह ॥ (२५।२)

ततः पश्चान् महातेजा नाराचान् भास्करोपमान् । (२६।१)

जिघांसू राक्षसं क्रुद्धस् त्रयोदश शिलाशितान् ॥ (२६।२)

ततो ऽस्य युगम् एकेन चतुर्भिश् चतुरो हयान् । (२७।१)

षष्ठेन च शिरः संख्ये चिछेद खरसारथेः ॥ (२७।२)

त्रिभिस् त्रिवेणुं बलवान् द्वाभ्याम् अक्षं महाबलः । (२८।१)

द्वादशेन तु बाणेन खरस्य सशरं धनुः । (२८।२)

छित्त्वा वज्रनिकाशेन राघवः प्रहसन्न् इव । (२८।३)

त्रयोदशेनेन्द्रसमो बिभेद समरे खरम् ॥ (२८।४)

प्रभग्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । (२९।१)

गदापाणिर् अवप्लुत्य तस्थौ भूमौ खरस् तदा ॥ (२९।२)

तत् कर्म रामस्य महारथस्य समेत्य देवाश् च महर्षयश् च । (३०।१)

अपूजयन् प्राञ्जलयः प्रहृष्टास् तदा विमानाग्रगताः समेताः ॥ (३०।२)