पूर्वजो ऽप्य् उक्तमात्रस् तु लक्ष्मणेन सुभाषितम् । (१।१)

सारग्राही महासारं प्रतिजग्राह राघवः ॥ (१।२)

संनिगृह्य महाबाहुः प्रवृद्धं कोपम् आत्मनः । (२।१)

अवष्टभ्य धनुश् चित्रं रामो लक्ष्मणम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

किं करिष्यावहे वत्स क्व वा गच्छाव लक्ष्मण । (३।१)

केनोपायेन पश्येयं सीताम् इति विचिन्तय ॥ (३।२)

तं तथा परितापार्तं लक्ष्मणो रामम् अब्रवीत् । (४।१)

इदम् एव जनस्थानं त्वम् अन्वेषितुम् अर्हसि ॥ (४।२)

राक्षसैर् बहुभिः कीर्णं नानाद्रुमलतायुतम् । (५।१)

सन्तीह गिरिदुर्गाणि निर्दराः कन्दराणि च ॥ (५।२)

गुहाश् च विविधा घोरा नानामृगगणाकुलाः । (६।१)

आवासाः किंनराणां च गन्धर्वभवनानि च ॥ (६।२)

तानि युक्तो मया सार्धं त्वम् अन्वेषितुम् अर्हसि । (७।१)

त्वद्विधा बुद्धिसम्पन्ना महात्मानो नरर्षभ ॥ (७।२)

आपत्सु न प्रकम्पन्ते वायुवेगैर् इवाचलाः । (८।१)

इत्य् उक्तस् तद् वनं सर्वं विचचार सलक्ष्मणः ॥ (८।२)

क्रुद्धो रामः शरं घोरं संधाय धनुषि क्षुरम् । (९।१)

ततः पर्वतकूटाभं महाभागं द्विजोत्तमम् ॥ (९।२)

ददर्श पतितं भूमौ क्षतजार्द्रं जटायुषम् । (१०।१)

तं दृष्ट्वा गिरिशृङ्गाभं रामो लक्ष्मणम् अब्रवीत् । (१०।२)

अनेन सीता वैदेही भक्षिता नात्र संशयः ॥ (१०।३)

गृध्ररूपम् इदं व्यक्तं रक्षो भ्रमति काननम् । (११।१)

भक्षयित्वा विशालाक्षीम् आस्ते सीतां यथासुखम् । (११।२)

एनं वधिष्ये दीप्ताग्रैर् घोरैर् बाणैर् अजिह्मगैः ॥ (११।३)

इत्य् उक्त्वाभ्यपतद् गृध्रं संधाय धनुषि क्षुरम् । (१२।१)

क्रुद्धो रामः समुद्रान्तां चालयन्न् इव मेदिनीम् ॥ (१२।२)

तं दीनदीनया वाचा सफेनं रुधिरं वमन् । (१३।१)

अभ्यभाषत पक्षी तु रामं दशरथात्मजम् ॥ (१३।२)

याम् ओषधिम् इवायुष्मन्न् अन्वेषसि महावने । (१४।१)

सा देवी मम च प्राणा रावणेनोभयं हृतम् ॥ (१४।२)

त्वया विरहिता देवी लक्ष्मणेन च राघव । (१५।१)

ह्रियमाणा मया दृष्टा रावणेन बलीयसा ॥ (१५।२)

सीताम् अभ्यवपन्नो ऽहं रावणश् च रणे मया । (१६।१)

विध्वंसितरथच्छत्त्रः पातितो धरणीतले ॥ (१६।२)

एतद् अस्य धनुर् भग्नम् एतद् अस्य शरावरम् । (१७।१)

अयम् अस्य रणे राम भग्नः सांग्रामिको रथः ॥ (१७।२)

परिश्रान्तस्य मे पक्षौ छित्त्वा खड्गेन रावणः । (१८।१)

सीताम् आदाय वैदेहीम् उत्पपात विहायसम् । (१८।२)

रक्षसा निहतं पूर्वं न मां हन्तुं त्वम् अर्हसि ॥ (१८।३)

रामस् तस्य तु विज्ञाय सीतासक्तां प्रियां कथाम् । (१९।१)

गृध्रराजं परिष्वज्य रुरोद सहलक्ष्मणः ॥ (१९।२)

एकम् एकायने दुर्गे निःश्वसन्तं कथंचन । (२०।१)

समीक्ष्य दुःखितो रामः सौमित्रिम् इदम् अब्रवीत् ॥ (२०।२)

राज्याद् भ्रंशो वने वासः सीता नष्टा हतो द्विजः । (२१।१)

ईदृशीयं ममालक्ष्मीर् निर्दहेद् अपि पावकम् ॥ (२१।२)

सम्पूर्णम् अपि चेद् अद्य प्रतरेयं महोदधिम् । (२२।१)

सो ऽपि नूनं ममालक्ष्म्या विशुष्येत् सरितां पतिः ॥ (२२।२)

नास्त्य् अभाग्यतरो लोके मत्तो ऽस्मिन् सचराचरे । (२३।१)

येनेयं महती प्राप्ता मया व्यसनवागुरा ॥ (२३।२)

अयं पितृवयस्यो मे गृध्रराजो जरान्वितः । (२४।१)

शेते विनिहतो भूमौ मम भाग्यविपर्ययात् ॥ (२४।२)

इत्य् एवम् उक्त्वा बहुशो राघवः सहलक्ष्मणः । (२५।१)

जटायुषं च पस्पर्श पितृस्नेहं निदर्शयन् ॥ (२५।२)

निकृत्तपक्षं रुधिरावसिक्तं तं गृध्रराजं परिरभ्य रामः । (२६।१)

क्व मैथिलि प्राणसमा ममेति विमुच्य वाचं निपपात भूमौ ॥ (२६।२)