ततः स किंकरान् हत्वा हनूमान् ध्यानम् आस्थितः । (१।१)

वनं भग्नं मया चैत्यप्रासादो न विनाशितः । (१।२)

तस्मात् प्रासादम् अप्येवम् इमं विध्वंसयाम्यहम् ॥ (१।३)

इति संचिन्त्य हनुमान्मनसा दर्शयन् बलम् । (२।१)

चैत्यप्रासादम् आप्लुत्य मेरुशृङ्गम् इवोन्नतम् । (२।२)

आरुरोह हरिश्रेष्ठो हनूमान्मारुतात्मजः ॥ (२।३)

संप्रधृष्य च दुर्धर्षश्चैत्यप्रासादम् उन्नतम् । (३।१)

हनूमान् प्रज्वलंल्लक्ष्म्या पारियात्रोपमो ऽभवत् ॥ (३।२)

स भूत्वा तु महाकायो हनूमान्मारुतात्मजः । (४।१)

धृष्टम् आस्फोटयामास लङ्कां शब्देन पूरयन् ॥ (४।२)

तस्यास्फोटितशब्देन महता श्रोत्रघातिना । (५।१)

पेतुर् विहंगा गगनाद् उच्चैश्चेदम् अघोषयत् ॥ (५।२)

जयत्यतिबलो रामो लक्ष्मणश्च महाबलः । (६।१)

राजा जयति सुग्रीवो राघवेणाभिपालितः ॥ (६।२)

दासो ऽहं कोसलेन्द्रस्य रामस्याक्लिष्टकर्मणः । (७।१)

हनुमाञ् शत्रुसैन्यानां निहन्ता मारुतात्मजः ॥ (७।२)

न रावणसहस्रं मे युद्धे प्रतिबलं भवेत् । (८।१)

शिलाभिस्तु प्रहरतः पादपैश्च सहस्रशः ॥ (८।२)

अर्दयित्वा पुरीं लङ्काम् अभिवाद्य च मैथिलीम् । (९।१)

समृद्धार्थो गमिष्यामि मिषतां सर्वरक्षसाम् ॥ (९।२)

एवम् उक्त्वा विमानस्थश्चैत्यस्थान् हरिपुंगवः । (१०।१)

ननाद भीमनिर्ह्रादो रक्षसां जनयन् भयम् ॥ (१०।२)

तेन शब्देन महता चैत्यपालाः शतं ययुः । (११।१)

गृहीत्वा विविधान् अस्त्रान् प्रासान् खड्गान् परश्वधान् । (११।२)

विसृजन्तो महाकाया मारुतिं पर्यवारयन् ॥ (११।३)

आवर्त इव गङ्गायास्तोयस्य विपुलो महान् । (१२।१)

परिक्षिप्य हरिश्रेष्ठं स बभौ रक्षसां गणः ॥ (१२।२)

ततो वातात्मजः क्रुद्धो भीमरूपं समास्थितः ॥ (१३।१)

प्रासादस्य महांस्तस्य स्तम्भं हेमपरिष्कृतम् । (१४।१)

उत्पाटयित्वा वेगेन हनूमान्मारुतात्मजः । (१४।२)

ततस्तं भ्रामयामास शतधारं महाबलः ॥ (१४।३)

स राक्षसशतं हत्वा वज्रेणेन्द्र इवासुरान् । (१५।१)

अन्तरिक्षस्थितः श्रीमान् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१५।२)

मादृशानां सहस्राणि विसृष्टानि महात्मनाम् । (१६।१)

बलिनां वानरेन्द्राणां सुग्रीववशवर्तिनाम् ॥ (१६।२)

शतैः शतसहस्रैश्च कोटीभिर् अयुतैर् अपि । (१७।१)

आगमिष्यति सुग्रीवः सर्वेषां वो निषूदनः ॥ (१७।२)

नेयम् अस्ति पुरी लङ्का न यूयं न च रावणः । (१८।१)

यस्माद् इक्ष्वाकुनाथेन बद्धं वैरं महात्मना ॥ (१८।२)