अथ तस्य निनादं तं सुग्रीवस्य महात्मनः । (१।१)

शुश्रावान्तःपुरगतो वाली भ्रातुर् अमर्षणः ॥ (१।२)

श्रुत्वा तु तस्य निनदं सर्वभूतप्रकम्पनम् । (२।१)

मदश् चैकपदे नष्टः क्रोधश् चापतितो महान् ॥ (२।२)

स तु रोषपरीताङ्गो वाली संध्यातपप्रभः । (३।१)

उपरक्त इवादित्यः सद्यो निष्प्रभतां गतः ॥ (३।२)

वाली दंष्ट्राकरालस् तु क्रोधाद् दीप्ताग्निसंनिभः । (४।१)

भात्य् उत्पतितपद्माभः समृणाल इव ह्रदः ॥ (४।२)

शब्दं दुर्मर्षणं श्रुत्वा निष्पपात ततो हरिः । (५।१)

वेगेन चरणन्यासैर् दारयन्न् इव मेदिनीम् ॥ (५।२)

तं तु तारा परिष्वज्य स्नेहाद् दर्शितसौहृदा । (६।१)

उवाच त्रस्तसंभ्रान्ता हितोदर्कम् इदं वचः ॥ (६।२)

साधु क्रोधम् इमं वीर नदीवेगम् इवागतम् । (७।१)

शयनाद् उत्थितः काल्यं त्यज भुक्ताम् इव स्रजम् ॥ (७।२)

सहसा तव निष्क्रामो मम तावन् न रोचते । (८।१)

श्रूयताम् अभिधास्यामि यन्निमित्तं निवार्यसे ॥ (८।२)

पूर्वम् आपतितः क्रोधात् स त्वाम् आह्वयते युधि । (९।१)

निष्पत्य च निरस्तस् ते हन्यमानो दिशो गतः ॥ (९।२)

त्वया तस्य निरस्तस्य पीडितस्य विशेषतः । (१०।१)

इहैत्य पुनर् आह्वानं शङ्कां जनयतीव मे ॥ (१०।२)

दर्पश् च व्यवसायश् च यादृशस् तस्य नर्दतः । (११।१)

निनादस्य च संरम्भो नैतद् अल्पं हि कारणम् ॥ (११।२)

नासहायम् अहं मन्ये सुग्रीवं तम् इहागतम् । (१२।१)

अवष्टब्धसहायश् च यम् आश्रित्यैष गर्जति ॥ (१२।२)

प्रकृत्या निपुणश् चैव बुद्धिमांश् चैव वानरः । (१३।१)

अपरीक्षितवीर्येण सुग्रीवः सह नैष्यति ॥ (१३।२)

पूर्वम् एव मया वीर श्रुतं कथयतो वचः । (१४।१)

अङ्गदस्य कुमारस्य वक्ष्यामि त्वा हितं वचः ॥ (१४।२)

तव भ्रातुर् हि विख्यातः सहायो रणकर्कशः । (१५।१)

रामः परबलामर्दी युगान्ताग्निर् इवोत्थितः ॥ (१५।२)

निवासवृक्षः साधूनाम् आपन्नानां परा गतिः । (१६।१)

आर्तानां संश्रयश् चैव यशसश् चैकभाजनम् ॥ (१६।२)

ज्ञानविज्ञानसम्पन्नो निदेशो निरतः पितुः । (१७।१)

धातूनाम् इव शैलेन्द्रो गुणानाम् आकरो महान् ॥ (१७।२)

तत्क्षमं न विरोधस् ते सह तेन महात्मना । (१८।१)

दुर्जयेनाप्रमेयेन रामेण रणकर्मसु ॥ (१८।२)

शूर वक्ष्यामि ते किंचिन् न चेच्छाम्य् अभ्यसूयितुम् । (१९।१)

श्रूयतां क्रियतां चैव तव वक्ष्यामि यद्धितम् ॥ (१९।२)

यौवराज्येन सुग्रीवं तूर्णं साध्व् अभिषेचय । (२०।१)

विग्रहं मा कृथा वीर भ्रात्रा राजन् बलीयसा ॥ (२०।२)

अहं हि ते क्षमं मन्ये तव रामेण सौहृदम् । (२१।१)

सुग्रीवेण च सम्प्रीतिं वैरम् उत्सृज्य दूरतः ॥ (२१।२)

लालनीयो हि ते भ्राता यवीयान् एष वानरः । (२२।१)

तत्र वा सन्न् इहस्थो वा सर्वथा बन्धुर् एव ते ॥ (२२।२)

यदि ते मत्प्रियं कार्यं यदि चावैषि मां हिताम् । (२३।१)

याच्यमानः प्रयत्नेन साधु वाक्यं कुरुष्व मे ॥ (२३।२)