देवतानां वचः श्रुत्वा भगवान् वै पितामहः । (१।१)

प्रत्युवाच सुसंत्रस्तान् कृतान्तबलमोहितान् ॥ (१।२)

यस्येयं वसुधा कृत्स्ना वासुदेवस्य धीमतः । (२।१)

कापिलं रूपम् आस्थाय धारयत्य् अनिशं धराम् ॥ (२।२)

पृथिव्याश् चापि निर्भेदो दृष्ट एव सनातनः । (३।१)

सगरस्य च पुत्राणां विनाशो ऽदीर्घजीविनाम् ॥ (३।२)

पितामहवचः श्रुत्वा त्रयस्त्रिंशद् अरिंदम । (४।१)

देवाः परमसंहृष्टाः पुनर् जग्मुर् यथागतम् ॥ (४।२)

सगरस्य च पुत्राणां प्रादुर् आसीन् महात्मनाम् । (५।१)

पृथिव्यां भिद्यमानायां निर्घातसमनिःस्वनः ॥ (५।२)

ततो भित्त्वा महीं सर्वां कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् । (६।१)

सहिताः सगराः सर्वे पितरं वाक्यम् अब्रुवन् ॥ (६।२)

परिक्रान्ता मही सर्वा सत्त्ववन्तश् च सूदिताः । (७।१)

देवदानवरक्षांसि पिशाचोरगकिंनराः ॥ (७।२)

न च पश्यामहे ऽश्वं तम् अश्वहर्तारम् एव च । (८।१)

किं करिष्याम भद्रं ते बुद्धिर् अत्र विचार्यताम् ॥ (८।२)

तेषां तद् वचनं श्रुत्वा पुत्राणां राजसत्तमः । (९।१)

समन्युर् अब्रवीद् वाक्यं सगरो रघुनन्दन ॥ (९।२)

भूयः खनत भद्रं वो निर्भिद्य वसुधातलम् । (१०।१)

अश्वहर्तारम् आसाद्य कृतार्थाश् च निवर्तथ ॥ (१०।२)

पितुर् वचनम् आस्थाय सगरस्य महात्मनः । (११।१)

षष्टिः पुत्रसहस्राणि रसातलम् अभिद्रवन् ॥ (११।२)

खन्यमाने ततस् तस्मिन् ददृशुः पर्वतोपमम् । (१२।१)

दिशागजं विरूपाक्षं धारयन्तं महीतलम् ॥ (१२।२)

सपर्वतवनां कृत्स्नां पृथिवीं रघुनन्दन । (१३।१)

शिरसा धारयामास विरूपाक्षो महागजः ॥ (१३।२)

यदा पर्वणि काकुत्स्थ विश्रमार्थं महागजः । (१४।१)

खेदाच् चालयते शीर्षं भूमिकम्पस् तदा भवेत् ॥ (१४।२)

तं ते प्रदक्षिणं कृत्वा दिशापालं महागजम् । (१५।१)

मानयन्तो हि ते राम जग्मुर् भित्त्वा रसातलम् ॥ (१५।२)

ततः पूर्वां दिशं भित्त्वा दक्षिणां बिभिदुः पुनः । (१६।१)

दक्षिणस्याम् अपि दिशि ददृशुस् ते महागजम् ॥ (१६।२)

महापद्मं महात्मानं सुमहापर्वतोपमम् । (१७।१)

शिरसा धारयन्तं ते विस्मयं जग्मुर् उत्तमम् ॥ (१७।२)

ततः प्रदक्षिणं कृत्वा सगरस्य महात्मनः । (१८।१)

षष्टिः पुत्रसहस्राणि पश्चिमां बिभिदुर् दिशम् ॥ (१८।२)

पश्चिमायाम् अपि दिशि महान्तम् अचलोपमम् । (१९।१)

दिशागजं सौमनसं ददृशुस् ते महाबलाः ॥ (१९।२)

तं ते प्रदक्षिणं कृत्वा पृष्ट्वा चापि निरामयम् । (२०।१)

खनन्तः समुपक्रान्ता दिशं सोमवतीं तदा ॥ (२०।२)

उत्तरस्यां रघुश्रेष्ठ ददृशुर् हिमपाण्डुरम् । (२१।१)

भद्रं भद्रेण वपुषा धारयन्तं महीम् इमाम् ॥ (२१।२)

समालभ्य ततः सर्वे कृत्वा चैनं प्रदक्षिणम् । (२२।१)

षष्टिः पुत्रसहस्राणि बिभिदुर् वसुधातलम् ॥ (२२।२)

ततः प्रागुत्तरां गत्वा सागराः प्रथितां दिशम् । (२३।१)

रोषाद् अभ्यखनन् सर्वे पृथिवीं सगरात्मजाः ॥ (२३।२)

ददृशुः कपिलं तत्र वासुदेवं सनातनम् । (२४।१)

हयं च तस्य देवस्य चरन्तम् अविदूरतः ॥ (२४।२)

ते तं यज्ञहनं ज्ञात्वा क्रोधपर्याकुलेक्षणाः । (२५।१)

अभ्यधावन्त संक्रुद्धास् तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रुवन् ॥ (२५।२)

अस्माकं त्वं हि तुरगं यज्ञियं हृतवान् असि । (२६।१)

दुर्मेधस् त्वं हि सम्प्राप्तान् विद्धि नः सगरात्मजान् ॥ (२६।२)

श्रुत्वा तद् वचनं तेषां कपिलो रघुनन्दन । (२७।१)

रोषेण महताविष्टो हुंकारम् अकरोत् तदा ॥ (२७।२)

ततस् तेनाप्रमेयेन कपिलेन महात्मना । (२८।१)

भस्मराशीकृताः सर्वे काकुत्स्थ सगरात्मजाः ॥ (२८।२)