प्रत्याश्वस्तो यदा राजा मोहात् प्रत्यागतः पुनः । (१।१)

अथाजुहाव तं सूतं रामवृत्तान्तकारणात् ॥ (१।२)

वृद्धं परमसंतप्तं नवग्रहम् इव द्विपम् । (२।१)

विनिःश्वसन्तं ध्यायन्तम् अस्वस्थम् इव कुञ्जरम् ॥ (२।२)

राजा तु रजसा सूतं ध्वस्ताङ्गं समुपस्थितम् । (३।१)

अश्रुपूर्णमुखं दीनम् उवाच परमार्तवत् ॥ (३।२)

क्व नु वत्स्यति धर्मात्मा वृक्षमूलम् उपाश्रितः । (४।१)

सो ऽत्यन्तसुखितः सूत किम् अशिष्यति राघवः । (४।२)

भूमिपालात्मजो भूमौ शेते कथम् अनाथवत् ॥ (४।३)

यं यान्तम् अनुयान्ति स्म पदातिरथकुञ्जराः । (५।१)

स वत्स्यति कथं रामो विजनं वनम् आश्रितः ॥ (५।२)

व्यालैर् मृगैर् आचरितं कृष्णसर्पनिषेवितम् । (६।१)

कथं कुमारौ वैदेह्या सार्धं वनम् उपस्थितौ ॥ (६।२)

सुकुमार्या तपस्विन्या सुमन्त्र सह सीतया । (७।१)

राजपुत्रौ कथं पादैर् अवरुह्य रथाद् गतौ ॥ (७।२)

सिद्धार्थः खलु सूत त्वं येन दृष्टौ ममात्मजौ । (८।१)

वनान्तं प्रविशन्तौ ताव् अश्विनाव् इव मन्दरम् ॥ (८।२)

किम् उवाच वचो रामः किम् उवाच च लक्ष्मणः । (९।१)

सुमन्त्र वनम् आसाद्य किम् उवाच च मैथिली । (९।२)

आसितं शयितं भुक्तं सूत रामस्य कीर्तय ॥ (९।३)

इति सूतो नरेन्द्रेण चोदितः सज्जमानया । (१०।१)

उवाच वाचा राजानं सबाष्पपरिरब्धया ॥ (१०।२)

अब्रवीन् मां महाराज धर्मम् एवानुपालयन् । (११।१)

अञ्जलिं राघवः कृत्वा शिरसाभिप्रणम्य च ॥ (११।२)

सूत मद्वचनात् तस्य तातस्य विदितात्मनः । (१२।१)

शिरसा वन्दनीयस्य वन्द्यौ पादौ महात्मनः ॥ (१२।२)

सर्वम् अन्तःपुरं वाच्यं सूत मद्वचनात् त्वया । (१३।१)

आरोग्यम् अविशेषेण यथार्हं चाभिवादनम् ॥ (१३।२)

माता च मम कौसल्या कुशलं चाभिवादनम् । (१४।१)

देवि देवस्य पादौ च देववत् परिपालय ॥ (१४।२)

भरतः कुशलं वाच्यो वाच्यो मद्वचनेन च । (१५।१)

सर्वास्व् एव यथान्यायं वृत्तिं वर्तस्व मातृषु ॥ (१५।२)

वक्तव्यश् च महाबाहुर् इक्ष्वाकुकुलनन्दनः । (१६।१)

पितरं यौवराज्यस्थो राज्यस्थम् अनुपालय ॥ (१६।२)

इत्य् एवं मां महाराज ब्रुवन्न् एव महायशाः । (१७।१)

रामो राजीवताम्राक्षो भृशम् अश्रूण्य् अवर्तयत् ॥ (१७।२)

लक्ष्मणस् तु सुसंक्रुद्धो निःश्वसन् वाक्यम् अब्रवीत् । (१८।१)

केनायम् अपराधेन राजपुत्रो विवासितः ॥ (१८।२)

यदि प्रव्राजितो रामो लोभकारणकारितम् । (१९।१)

वरदाननिमित्तं वा सर्वथा दुष्कृतं कृतम् । (१९।२)

रामस्य तु परित्यागे न हेतुम् उपलक्षये ॥ (१९।३)

असमीक्ष्य समारब्धं विरुद्धं बुद्धिलाघवात् । (२०।१)

जनयिष्यति संक्रोशं राघवस्य विवासनम् ॥ (२०।२)

अहं तावन् महाराजे पितृत्वं नोपलक्षये । (२१।१)

भ्राता भर्ता च बन्धुश् च पिता च मम राघवः ॥ (२१।२)

सर्वलोकप्रियं त्यक्त्वा सर्वलोकहिते रतम् । (२२।१)

सर्वलोको ऽनुरज्येत कथं त्वानेन कर्मणा ॥ (२२।२)

जानकी तु महाराज निःश्वसन्ती तपस्विनी । (२३।१)

भूतोपहतचित्तेव विष्ठिता विस्मृता स्थिता ॥ (२३।२)

अदृष्टपूर्वव्यसना राजपुत्री यशस्विनी । (२४।१)

तेन दुःखेन रुदती नैव मां किंचिद् अब्रवीत् ॥ (२४।२)

उद्वीक्षमाणा भर्तारं मुखेन परिशुष्यता । (२५।१)

मुमोच सहसा बाष्पं मां प्रयान्तम् उदीक्ष्य सा ॥ (२५।२)

तथैव रामो ऽश्रुमुखः कृताञ्जलिः स्थितो ऽभवल् लक्ष्मणबाहुपालितः । (२६।१)

तथैव सीता रुदती तपस्विनी निरीक्षते राजरथं तथैव माम् ॥ (२६।२)