अथ रात्र्यां व्यतीतायां प्रातर् एवापरे ऽहनि । (१।१)

बन्दिनः पर्युपातिष्ठंस् तत् पार्थिवनिवेशनम् ॥ (१।२)

ततः शुचिसमाचाराः पर्युपस्थानकोविदाः । (२।१)

स्त्रीवर्षवरभूयिष्ठा उपतस्थुर् यथापुरम् ॥ (२।२)

हरिचन्दनसंपृक्तम् उदकं काञ्चनैर् घटैः । (३।१)

आनिन्युः स्नानशिक्षाज्ञा यथाकालं यथाविधि ॥ (३।२)

मङ्गलालम्भनीयानि प्राशनीयान् उपस्करान् । (४।१)

उपनिन्युस् तथाप्य् अन्याः कुमारीबहुलाः स्त्रियः ॥ (४।२)

अथ याः कोसलेन्द्रस्य शयनं प्रत्यनन्तराः । (५।१)

ताः स्त्रियस् तु समागम्य भर्तारं प्रत्यबोधयन् ॥ (५।२)

ता वेपथुपरीताश् च राज्ञः प्राणेषु शङ्किताः । (६।१)

प्रतिस्रोतस् तृणाग्राणां सदृशं संचकम्पिरे ॥ (६।२)

अथ संवेपमानानां स्त्रीणां दृष्ट्वा च पार्थिवम् । (७।१)

यत् तद् आशङ्कितं पापं तस्य जज्ञे विनिश्चयः ॥ (७।२)

ततः प्रचुक्रुशुर् दीनाः सस्वरं ता वराङ्गनाः । (८।१)

करेणव इवारण्ये स्थानप्रच्युतयूथपाः ॥ (८।२)

तासाम् आक्रन्दशब्देन सहसोद्गतचेतने । (९।१)

कौसल्या च सुमित्रा च त्यक्तनिद्रे बभूवतुः ॥ (९।२)

कौसल्या च सुमित्रा च दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा च पार्थिवम् । (१०।१)

हा नाथेति परिक्रुश्य पेततुर् धरणीतले ॥ (१०।२)

सा कोसलेन्द्रदुहिता वेष्टमाना महीतले । (११।१)

न बभ्राज रजोध्वस्ता तारेव गगनच्युता ॥ (११।२)

तत् समुत्त्रस्तसंभ्रान्तं पर्युत्सुकजनाकुलम् । (१२।१)

सर्वतस् तुमुलाक्रन्दं परितापार्तबान्धवम् ॥ (१२।२)

सद्यो निपतितानन्दं दीनविक्लवदर्शनम् । (१३।१)

बभूव नरदेवस्य सद्म दिष्टान्तम् ईयुषः ॥ (१३।२)

अतीतम् आज्ञाय तु पार्थिवर्षभं यशस्विनं संपरिवार्य पत्नयः । (१४।१)

भृशं रुदन्त्यः करुणं सुदुःखिताः प्रगृह्य बाहू व्यलपन्न् अनाथवत् ॥ (१४।२)