दत्त्वा तु सह वैदेह्या ब्राह्मणेभ्यो धनं बहु । (१।१)

जग्मतुः पितरं द्रष्टुं सीतया सह राघवौ ॥ (१।२)

ततो गृहीते दुष्प्रेक्ष्ये अशोभेतां तदायुधे । (२।१)

मालादामभिर् आसक्ते सीतया समलंकृते ॥ (२।२)

ततः प्रासादहर्म्याणि विमानशिखराणि च । (३।१)

अधिरुह्य जनः श्रीमान् उदासीनो व्यलोकयत् ॥ (३।२)

न हि रथ्याः स्म शक्यन्ते गन्तुं बहुजनाकुलाः । (४।१)

आरुह्य तस्मात् प्रासादान् दीनाः पश्यन्ति राघवम् ॥ (४।२)

पदातिं वर्जितच्छत्त्रं रामं दृष्ट्वा तदा जनाः । (५।१)

ऊचुर् बहुविधा वाचः शोकोपहतचेतसः ॥ (५।२)

यं यान्तम् अनुयाति स्म चतुरङ्गबलं महत् । (६।१)

तम् एकं सीतया सार्धम् अनुयाति स्म लक्ष्मणः ॥ (६।२)

ऐश्वर्यस्य रसज्ञः सन् कामिनां चैव कामदः । (७।१)

नेच्छत्य् एवानृतं कर्तुं पितरं धर्मगौरवात् ॥ (७।२)

या न शक्या पुरा द्रष्टुं भूतैर् आकाशगैर् अपि । (८।१)

ताम् अद्य सीतां पश्यन्ति राजमार्गगता जनाः ॥ (८।२)

अङ्गरागोचितां सीतां रक्तचन्दनसेविनीम् । (९।१)

वर्षम् उष्णं च शीतं च नेष्यत्य् आशु विवर्णताम् ॥ (९।२)

अद्य नूनं दशरथः सत्त्वम् आविश्य भाषते । (१०।१)

न हि राजा प्रियं पुत्रं विवासयितुम् अर्हति ॥ (१०।२)

निर्गुणस्यापि पुत्रस्य कथं स्याद् विप्रवासनम् । (११।१)

किं पुनर् यस्य लोको ऽयं जितो वृत्तेन केवलम् ॥ (११।२)

आनृशंस्यम् अनुक्रोशः श्रुतं शीलं दमः शमः । (१२।१)

राघवं शोभयन्त्य् एते षड्गुणाः पुरुषोत्तमम् ॥ (१२।२)

तस्मात् तस्योपघातेन प्रजाः परमपीडिताः । (१३।१)

औदकानीव सत्त्वानि ग्रीष्मे सलिलसंक्षयात् ॥ (१३।२)

पीडया पीडितं सर्वं जगद् अस्य जगत्पतेः । (१४।१)

मूलस्येवोपघातेन वृक्षः पुष्पफलोपगः ॥ (१४।२)

ते लक्ष्मण इव क्षिप्रं सपत्न्यः सहबान्धवाः । (१५।१)

गच्छन्तम् अनुगच्छामो येन गच्छति राघवः ॥ (१५।२)

उद्यानानि परित्यज्य क्षेत्राणि च गृहाणि च । (१६।१)

एकदुःखसुखा रामम् अनुगच्छाम धार्मिकम् ॥ (१६।२)

समुद्धृतनिधानानि परिध्वस्ताजिराणि च । (१७।१)

उपात्तधनधान्यानि हृतसाराणि सर्वशः ॥ (१७।२)

रजसाभ्यवकीर्णानि परित्यक्तानि दैवतैः । (१८।१)

अस्मत्त्यक्तानि वेश्मानि कैकेयी प्रतिपद्यताम् ॥ (१८।२)

वनं नगरम् एवास्तु येन गच्छति राघवः । (१९।१)

अस्माभिश् च परित्यक्तं पुरं संपद्यतां वनम् ॥ (१९।२)

बिलानि दंष्ट्रिणः सर्वे सानूनि मृगपक्षिणः । (२०।१)

अस्मत्त्यक्तं प्रपद्यन्तां सेव्यमानं त्यजन्तु च ॥ (२०।२)

इत्य् एवं विविधा वाचो नानाजनसमीरिताः । (२१।१)

शुश्राव रामः श्रुत्वा च न विचक्रे ऽस्य मानसम् ॥ (२१।२)

प्रतीक्षमाणो ऽभिजनं तदार्तम् अनार्तरूपः प्रहसन्न् इवाथ । (२२।१)

जगाम रामः पितरं दिदृक्षुः पितुर् निदेशं विधिवच् चिकीर्षुः ॥ (२२।२)

तत् पूर्वम् ऐक्ष्वाकसुतो महात्मा रामो गमिष्यन् वनम् आर्तरूपम् । (२३।१)

व्यतिष्ठत प्रेक्ष्य तदा सुमन्त्रं पितुर् महात्मा प्रतिहारणार्थम् ॥ (२३।२)

पितुर् निदेशेन तु धर्मवत्सलो वनप्रवेशे कृतबुद्धिनिश्चयः । (२४।१)

स राघवः प्रेक्ष्य सुमन्त्रम् अब्रवीन् निवेदयस्वागमनं नृपाय मे ॥ (२४।२)