एवम् उक्त्वा तु परुषं मारीचो रावणं ततः । (१।१)

गच्छावेत्य् अब्रवीद् दीनो भयाद् रात्रिंचरप्रभोः ॥ (१।२)

दृष्टश्चाहं पुनस् तेन शरचापासिधारिणा । (२।१)

मद्वधोद्यतशस्त्रेण विनष्टं जीवितं च मे ॥ (२।२)

किं तु कर्तुं मया शक्यम् एवं त्वयि दुरात्मनि । (३।१)

एष गच्छाम्य् अहं तात स्वस्ति ते ऽस्तु निशाचर ॥ (३।२)

प्रहृष्टस् त्व् अभवत् तेन वचनेन स राक्षसः । (४।१)

परिष्वज्य सुसंश्लिष्टम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (४।२)

एतच् छौण्डीर्ययुक्तं ते मच्छन्दाद् इव भाषितम् । (५।१)

इदानीम् असि मारीचः पूर्वम् अन्यो निशाचरः ॥ (५।२)

आरुह्यताम् अयं शीघ्रं खगो रत्नविभूषितः । (६।१)

मया सह रथो युक्तः पिशाचवदनैः खरैः ॥ (६।२)

ततो रावणमारीचौ विमानम् इव तं रथम् । (७।१)

आरुह्य ययतुः शीघ्रं तस्माद् आश्रममण्डलात् ॥ (७।२)

तथैव तत्र पश्यन्तौ पत्तनानि वनानि च । (८।१)

गिरींश् च सरितः सर्वा राष्ट्राणि नगराणि च ॥ (८।२)

समेत्य दण्डकारण्यं राघवस्याश्रमं ततः । (९।१)

ददर्श सहमारीचो रावणो राक्षसाधिपः ॥ (९।२)

अवतीर्य रथात् तस्मात् ततः काञ्चनभूषणात् । (१०।१)

हस्ते गृहीत्वा मारीचं रावणो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१०।२)

एतद् रामाश्रमपदं दृश्यते कदलीवृतम् । (११।१)

क्रियतां तत् सखे शीघ्रं यदर्थं वयम् आगताः ॥ (११।२)

स रावणवचः श्रुत्वा मारीचो राक्षसस् तदा । (१२।१)

मृगो भूत्वाश्रमद्वारि रामस्य विचचार ह ॥ (१२।२)

मणिप्रवरशृङ्गाग्रः सितासितमुखाकृतिः । (१३।१)

रक्तपद्मोत्पलमुख इन्द्रनीलोत्पलश्रवाः ॥ (१३।२)

किंचिद् अभ्युन्नतग्रीव इन्द्रनीलनिभोदरः । (१४।१)

मधूकनिभपार्श्वश् च कञ्जकिञ्जल्कसंनिभः ॥ (१४।२)

वैडूर्यसंकाशखुरस् तनुजङ्घः सुसंहतः । (१५।१)

इन्द्रायुधसवर्णेन पुच्छेनोर्ध्वं विराजितः ॥ (१५।२)

मनोहरस्निग्धवर्णो रत्नैर् नानाविधैर् वृतः । (१६।१)

क्षणेन राक्षसो जातो मृगः परमशोभनः ॥ (१६।२)

वनं प्रज्वलयन् रम्यं रामाश्रमपदं च तत् । (१७।१)

मनोहरं दर्शनीयं रूपं कृत्वा स राक्षसः ॥ (१७।२)

प्रलोभनार्थं वैदेह्या नानाधातुविचित्रितम् । (१८।१)

विचरन् गच्छते सम्यक् शाद्वलानि समन्ततः ॥ (१८।२)

रूप्यबिन्दुशतैश् चित्रो भूत्वा च प्रियदर्शनः । (१९।१)

विटपीनां किसलयान् भङ्क्त्वादन् विचचार ह ॥ (१९।२)

कदलीगृहकं गत्वा कर्णिकारान् इतस् ततः । (२०।१)

समाश्रयन्मन्दगतिः सीतासंदर्शनं तदा ॥ (२०।२)

राजीवचित्रपृष्ठः स विरराज महामृगः । (२१।१)

रामाश्रमपदाभ्याशे विचचार यथासुखम् ॥ (२१।२)

पुनर् गत्वा निवृत्तश् च विचचार मृगोत्तमः । (२२।१)

गत्वा मुहूर्तं त्वरया पुनः प्रतिनिवर्तते ॥ (२२।२)

विक्रीडंश् च पुनर् भूमौ पुनर् एव निषीदति । (२३।१)

आश्रमद्वारम् आगम्य मृगयूथानि गच्छति ॥ (२३।२)

मृगयूथैर् अनुगतः पुनर् एव निवर्तते । (२४।१)

सीतादर्शनम् आकाङ्क्षन् राक्षसो मृगतां गतः ॥ (२४।२)

परिभ्रमति चित्राणि मण्डलानि विनिष्पतन् । (२५।१)

समुद्वीक्ष्य च सर्वे तं मृगा ये ऽन्ये वनेचराः ॥ (२५।२)

उपगम्य समाघ्राय विद्रवन्ति दिशो दश । (२६।१)

राक्षसः सो ऽपि तान् वन्यान् मृगान् मृगवधे रतः ॥ (२६।२)

प्रच्छादनार्थं भावस्य न भक्षयति संस्पृशन् । (२७।१)

तस्मिन्न् एव ततः काले वैदेही शुभलोचना ॥ (२७।२)

कुसुमापचये व्यग्रा पादपान् अत्यवर्तत । (२८।१)

कर्णिकारान् अशोकांश् च चूतांश् च मदिरेक्षणा ॥ (२८।२)

कुसुमान्य् अपचिन्वन्ती चचार रुचिरानना । (२९।१)

अनर्हारण्यवासस्य सा तं रत्नमयं मृगम् । (२९।२)

मुक्तामणिविचित्राङ्गं ददर्श परमाङ्गना ॥ (२९।३)

तं वै रुचिरदन्तौष्ठं रूप्यधातुतनूरुहम् । (३०।१)

विस्मयोत्फुल्लनयना सस्नेहं समुदैक्षत ॥ (३०।२)

स च तां रामदयितां पश्यन् मायामयो मृगः । (३१।१)

विचचार ततस् तत्र दीपयन्न् इव तद् वनम् ॥ (३१।२)

अदृष्टपूर्वं दृष्ट्वा तं नानारत्नमयं मृगम् । (३२।१)

विस्मयं परमं सीता जगाम जनकात्मजा ॥ (३२।२)