ततो निक्षिप्य मातॄन् स अयोध्यायां दृढव्रतः । (१।१)

भरतः शोकसंतप्तो गुरून् इदम् अथाब्रवीत् ॥ (१।२)

नन्दिग्रामं गमिष्यामि सर्वान् आमन्त्रये ऽद्य वः । (२।१)

तत्र दुःखम् इदं सर्वं सहिष्ये राघवं विना ॥ (२।२)

गतश् च हि दिवं राजा वनस्थश् च गुरुर् मम । (३।१)

रामं प्रतीक्षे राज्याय स हि राजा महायशाः ॥ (३।२)

एतच् छ्रुत्वा शुभं वाक्यं भरतस्य महात्मनः । (४।१)

अब्रुवन् मन्त्रिणः सर्वे वसिष्ठश् च पुरोहितः ॥ (४।२)

सदृशं श्लाघनीयं च यद् उक्तं भरत त्वया । (५।१)

वचनं भ्रातृवात्सल्याद् अनुरूपं तवैव तत् ॥ (५।२)

नित्यं ते बन्धुलुब्धस्य तिष्ठतो भ्रातृसौहृदे । (६।१)

आर्यमार्गं प्रपन्नस्य नानुमन्येत कः पुमान् ॥ (६।२)

मन्त्रिणां वचनं श्रुत्वा यथाभिलषितं प्रियम् । (७।१)

अब्रवीत् सारथिं वाक्यं रथो मे युज्यताम् इति ॥ (७।२)

प्रहृष्टवदनः सर्वा मातॄन् समभिवाद्य सः । (८।१)

आरुरोह रथं श्रीमाञ् शत्रुघ्नेन समन्वितः ॥ (८।२)

आरुह्य तु रथं शीघ्रं शत्रुघ्नभरताव् उभौ । (९।१)

ययतुः परमप्रीतौ वृतौ मन्त्रिपुरोहितैः ॥ (९।२)

अग्रतो गुरवस् तत्र वसिष्ठप्रमुखा द्विजाः । (१०।१)

प्रययुः प्राङ्मुखाः सर्वे नन्दिग्रामो यतो ऽभवत् ॥ (१०।२)

बलं च तद् अनाहूतं गजाश्वरथसंकुलम् । (११।१)

प्रययौ भरते याते सर्वे च पुरवासिनः ॥ (११।२)

रथस्थः स तु धर्मात्मा भरतो भ्रातृवत्सलः । (१२।१)

नन्दिग्रामं ययौ तूर्णं शिरस्य् आधाय पादुके ॥ (१२।२)

ततस् तु भरतः क्षिप्रं नन्दिग्रामं प्रविश्य सः । (१३।१)

अवतीर्य रथात् तूर्णं गुरून् इदम् उवाच ह ॥ (१३।२)

एतद् राज्यं मम भ्रात्रा दत्तं संन्यासवत् स्वयम् । (१४।१)

योगक्षेमवहे चेमे पादुके हेमभूषिते । (१४।२)

तम् इमं पालयिष्यामि राघवागमनं प्रति ॥ (१४।३)

क्षिप्रं संयोजयित्वा तु राघवस्य पुनः स्वयम् । (१५।१)

चरणौ तौ तु रामस्य द्रक्ष्यामि सहपादुकौ ॥ (१५।२)

ततो निक्षिप्तभारो ऽहं राघवेण समागतः । (१६।१)

निवेद्य गुरवे राज्यं भजिष्ये गुरुवृत्तिताम् ॥ (१६।२)

राघवाय च संन्यासं दत्त्वेमे वरपादुके । (१७।१)

राज्यं चेदम् अयोध्यां च धूतपापो भवामि च ॥ (१७।२)

अभिषिक्ते तु काकुत्स्थे प्रहृष्टमुदिते जने । (१८।१)

प्रीतिर् मम यशश् चैव भवेद् राज्याच् चतुर्गुणम् ॥ (१८।२)

एवं तु विलपन् दीनो भरतः स महायशाः । (१९।१)

नन्दिग्रामे ऽकरोद् राज्यं दुःखितो मन्त्रिभिः सह ॥ (१९।२)

स वल्कलजटाधारी मुनिवेषधरः प्रभुः । (२०।१)

नन्दिग्रामे ऽवसद् वीरः ससैन्यो भरतस् तदा ॥ (२०।२)

रामागमनम् आकाङ्क्षन् भरतो भ्रातृवत्सलः । (२१।१)

भ्रातुर् वचनकारी च प्रतिज्ञापारगस् तदा ॥ (२१।२)

पादुके त्व् अभिषिच्याथ नन्दिग्रामे ऽवसत् तदा । (२२।१)

भरतः शासनं सर्वं पादुकाभ्यां न्यवेदयत् ॥ (२२।२)