ततो वित्रासयन्मर्त्यान् पृथिव्यां राक्षसाधिपः । (१।१)

आससाद घने तस्मिन्नारदं मुनिसत्तमम् ॥ (१।२)

नारदस्तु महातेजा देवर्षिर् अमितप्रभः । (२।१)

अब्रवीन्मेघपृष्ठस्थो रावणं पुष्पके स्थितम् ॥ (२।२)

राक्षसाधिपते सौम्य तिष्ठ विश्रवसः सुत । (३।१)

प्रीतो ऽस्म्यभिजनोपेत विक्रमैर् ऊर्जितैस्तव ॥ (३।२)

विष्णुना दैत्यघातैश्च तार्क्ष्यस्योरगधर्षणैः । (४।१)

त्वया समरमर्दैश्च भृशं हि परितोषितः ॥ (४।२)

किंचिद् वक्ष्यामि तावत् ते श्रोतव्यं श्रोष्यसे यदि । (५।१)

श्रुत्वा चानन्तरं कार्यं त्वया राक्षसपुंगव ॥ (५।२)

किम् अयं वध्यते लोकस्त्वयावध्येन दैवतैः । (६।१)

हत एव ह्ययं लोको यदा मृत्युवशं गतः ॥ (६।२)

पश्य तावन्महाबाहो राक्षसेश्वर मानुषम् । (७।१)

लोकम् एनं विचित्रार्थं यस्य न ज्ञायते गतिः ॥ (७।२)

क्वचिद् वादित्रनृत्तानि सेव्यन्ते मुदितैर् जनैः । (८।१)

रुद्यते चापरैर् आर्तैर् धाराश्रुनयनाननैः ॥ (८।२)

माता पितृसुतस्नेहैर् भार्या बन्धुमनोरमैः । (९।१)

मोहेनायं जनो ध्वस्तः क्लेशं स्वं नावबुध्यते ॥ (९।२)

तत् किम् एवं परिक्लिश्य लोकं मोहनिराकृतम् । (१०।१)

जित एव त्वया सौम्य मर्त्यलोको न संशयः ॥ (१०।२)

एवम् उक्तस्तु लङ्केशो दीप्यमान इवौजसा । (११।१)

अब्रवीन्नारदं तत्र सम्प्रहस्याभिवाद्य च ॥ (११।२)

महर्षे देवगन्धर्वविहार समरप्रिय । (१२।१)

अहं खलूद्यतो गन्तुं विजयार्थी रसातलम् ॥ (१२।२)

ततो लोकत्रयं जित्वा स्थाप्य नागान् सुरान् वशे । (१३।१)

समुद्रम् अमृतार्थं वै मथिष्यामि रसालयम् ॥ (१३।२)

अथाब्रवीद् दशग्रीवं नारदो भगवान् ऋषिः । (१४।१)

क्व खल्विदानीं मार्गेण त्वयानेन गमिष्यते ॥ (१४।२)

अयं खलु सुदुर्गम्यः पितृराज्ञः पुरं प्रति । (१५।१)

मार्गो गच्छति दुर्धर्षो यमस्यामित्रकर्शन ॥ (१५।२)

स तु शारदमेघाभं मुक्त्वा हासं दशाननः । (१६।१)

उवाच कृतम् इत्येव वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (१६।२)

तस्माद् एष महाब्रह्मन् वैवस्वतवधोद्यतः । (१७।१)

गच्छामि दक्षिणाम् आशां यत्र सूर्यात्मजो नृपः ॥ (१७।२)

मया हि भगवन् क्रोधात् प्रतिज्ञातं रणार्थिना । (१८।१)

अवजेष्यामि चतुरो लोकपालान् इति प्रभो ॥ (१८।२)

तेनैष प्रस्थितो ऽहं वै पितृराजपुरं प्रति । (१९।१)

प्राणिसंक्लेशकर्तारं योजयिष्यामि मृत्युना ॥ (१९।२)

एवम् उक्त्वा दशग्रीवो मुनिं तम् अभिवाद्य च । (२०।१)

प्रययौ दक्षिणाम् आशां प्रहृष्टैः सह मन्त्रिभिः ॥ (२०।२)

नारदस्तु महातेजा मुहूर्तं ध्यानम् आस्थितः । (२१।१)

चिन्तयामास विप्रेन्द्रो विधूम इव पावकः ॥ (२१।२)

येन लोकास्त्रयः सेन्द्राः क्लिश्यन्ते सचराचराः । (२२।१)

क्षीणे चायुषि धर्मे च स कालो हिंस्यते कथम् ॥ (२२।२)

यस्य नित्यं त्रयो लोका विद्रवन्ति भयार्दिताः । (२३।१)

तं कथं राक्षसेन्द्रो ऽसौ स्वयम् एवाभिगच्छति ॥ (२३।२)

यो विधाता च धाता च सुकृते दुष्कृते यथा । (२४।१)

त्रैलोक्यं विजितं येन तं कथं नु विजेष्यति ॥ (२४।२)

अपरं किं नु कृत्वैवं विधानं संविधास्यति । (२५।१)

कौतूहलसमुत्पन्नो यास्यामि यमसादनम् ॥ (२५।२)