अथ जित्वा मरुत्तं स प्रययौ राक्षसाधिपः । (१।१)

नगराणि नरेन्द्राणां युद्धकाङ्क्षी दशाननः ॥ (१।२)

स समासाद्य राजेन्द्रान् महेन्द्रवरुणोपमान् । (२।१)

अब्रवीद् राक्षसेन्द्रस्तु युद्धं मे दीयताम् इति ॥ (२।२)

निर्जिताः स्मेति वा ब्रूत एषो हि मम निश्चयः । (३।१)

अन्यथा कुर्वताम् एवं मोक्षो वो नोपपद्यते ॥ (३।२)

ततस्तु बहवः प्राज्ञाः पार्थिवा धर्मनिश्चयाः । (४।१)

निर्जिताः स्मेत्यभाषन्त ज्ञात्वा वरबलं रिपोः ॥ (४।२)

दुष्यन्तः सुरथो गाधिर् गयो राजा पुरूरवाः । (५।१)

एते सर्वे ऽब्रुवंस्तात निर्जिताः स्मेति पार्थिवाः ॥ (५।२)

अथायोध्यां समासाद्य रावणो राक्षसाधिपः । (६।१)

सुगुप्ताम् अनरण्येन शक्रेणेवामरावतीम् ॥ (६।२)

प्राह राजानम् आसाद्य युद्धं मे सम्प्रदीयताम् । (७।१)

निर्जितो ऽस्मीति वा ब्रूहि ममैतद् इह शासनम् ॥ (७।२)

अनरण्यः सुसंक्रुद्धो राक्षसेन्द्रम् अथाब्रवीत् । (८।१)

दीयते द्वन्द्वयुद्धं ते राक्षसाधिपते मया ॥ (८।२)

अथ पूर्वं श्रुतार्थेन सज्जितं सुमहद्धि यत् । (९।१)

निष्क्रामत् तन्नरेन्द्रस्य बलं रक्षोवधोद्यतम् ॥ (९।२)

नागानां बहुसाहस्रं वाजिनाम् अयुतं तथा । (१०।१)

महीं संछाद्य निष्क्रान्तं सपदातिरथं क्षणात् ॥ (१०।२)

तद् रावणबलं प्राप्य बलं तस्य महीपतेः । (११।१)

प्राणश्यत तदा राजन् हव्यं हुतम् इवानले ॥ (११।२)

सो ऽपश्यत नरेन्द्रस्तु नश्यमानं महद् बलम् । (१२।१)

महार्णवं समासाद्य यथा पञ्चापगाजलम् ॥ (१२।२)

ततः शक्रधनुःप्रख्यं धनुर् विस्फारयन् स्वयम् । (१३।१)

आससाद नरेन्द्रास्तं रावणं क्रोधमूर्छितः ॥ (१३।२)

ततो बाणशतान्यष्टौ पातयामास मूर्धनि । (१४।१)

तस्य राक्षसराजस्य इक्ष्वाकुकुलनन्दनः ॥ (१४।२)

तस्य बाणाः पतन्तस्ते चक्रिरे न क्षतं क्वचित् । (१५।१)

वारिधारा इवाभ्रेभ्यः पतन्त्यो नगमूर्धनि ॥ (१५।२)

ततो राक्षसराजेन क्रुद्धेन नृपतिस्तदा । (१६।१)

तलेनाभिहतो मूर्ध्नि स रथान्निपपात ह ॥ (१६।२)

स राजा पतितो भूमौ विह्वलाङ्गः प्रवेपितः । (१७।१)

वज्रदग्ध इवारण्ये सालो निपतितो महान् ॥ (१७।२)

तं प्रहस्याब्रवीद् रक्ष इक्ष्वाकुं पृथिवीपतिम् । (१८।१)

किम् इदानीं त्वया प्राप्तं फलं मां प्रति युध्यता ॥ (१८।२)

त्रैलोक्ये नास्ति यो द्वन्द्वं मम दद्यान्नराधिप । (१९।१)

शङ्के प्रमत्तो भोगेषु न शृणोषि बलं मम ॥ (१९।२)

तस्यैवं ब्रुवतो राजा मन्दासुर् वाक्यम् अब्रवीत् । (२०।१)

किं शक्यम् इह कर्तुं वै यत् कालो दुरतिक्रमः ॥ (२०।२)

न ह्यहं निर्जितो रक्षस्त्वया चात्मप्रशंसिना । (२१।१)

कालेनेह विपन्नो ऽहं हेतुभूतस्तु मे भवान् ॥ (२१।२)

किं त्विदानीं मया शक्यं कर्तुं प्राणपरिक्षये । (२२।१)

इक्ष्वाकुपरिभावित्वाद् वचो वक्ष्यामि राक्षस ॥ (२२।२)

यदि दत्तं यदि हुतं यदि मे सुकृतं तपः । (२३।१)

यदि गुप्ताः प्रजाः सम्यक् तथा सत्यं वचो ऽस्तु मे ॥ (२३।२)

उत्पत्स्यते कुले ह्यस्मिन्न् इक्ष्वाकूणां महात्मनाम् । (२४।१)

राजा परमतेजस्वी यस्ते प्राणान् हरिष्यति ॥ (२४।२)

ततो जलधरोदग्रस्ताडितो देवदुन्दुभिः । (२५।१)

तस्मिन्न् उदाहृते शापे पुष्पवृष्टिश्च खाच्च्युता ॥ (२५।२)

ततः स राजा राजेन्द्र गतः स्थानं त्रिविष्टपम् । (२६।१)

स्वर्गते च नृपे राम राक्षसः स न्यवर्तत ॥ (२६।२)