ते रावणवधं दृष्ट्वा देवगन्धर्वदानवाः । (१।१)

जग्मुस्तैस्तैर् विमानैः स्वैः कथयन्तः शुभाः कथाः ॥ (१।२)

रावणस्य वधं घोरं राघवस्य पराक्रमम् । (२।१)

सुयुद्धं वानराणां च सुग्रीवस्य च मन्त्रितम् ॥ (२।२)

अनुरागं च वीर्यं च सौमित्रेर् लक्ष्मणस्य च । (३।१)

कथयन्तो महाभागा जग्मुर् हृष्टा यथागतम् ॥ (३।२)

राघवस्तु रथं दिव्यम् इन्द्रदत्तं शिखिप्रभम् । (४।१)

अनुज्ञाय महाभागो मातलिं प्रत्यपूजयत् ॥ (४।२)

राघवेणाभ्यनुज्ञातो मातलिः शक्रसारथिः । (५।१)

दिव्यं तं रथम् आस्थाय दिवम् एवारुरोह सः ॥ (५।२)

तस्मिंस्तु दिवम् आरूढे सुरसारथिसत्तमे । (६।१)

राघवः परमप्रीतः सुग्रीवं परिषस्वजे ॥ (६।२)

परिष्वज्य च सुग्रीवं लक्ष्मणेनाभिवादितः । (७।१)

पूज्यमानो हरिश्रेष्ठैर् आजगाम बलालयम् ॥ (७।२)

अब्रवीच्च तदा रामः समीपपरिवर्तिनम् । (८।१)

सौमित्रिं सत्त्वसम्पन्नं लक्ष्मणं दीप्ततेजसं ॥ (८।२)

विभीषणम् इमं सौम्य लङ्कायाम् अभिषेचय । (९।१)

अनुरक्तं च भक्तं च मम चैवोपकारिणम् ॥ (९।२)

एष मे परमः कामो यद् इमं रावणानुजम् । (१०।१)

लङ्कायां सौम्य पश्येयम् अभिषिक्तं विभीषणम् ॥ (१०।२)

एवम् उक्तस्तु सौमित्री राघवेण महात्मना । (११।१)

तथेत्युक्त्वा तु संहृष्टः सौवर्णं घटम् आददे ॥ (११।२)

घटेन तेन सौमित्रिर् अभ्यषिञ्चद् विभीषणम् । (१२।१)

लङ्कायां रक्षसां मध्ये राजानं रामशासनात् ॥ (१२।२)

अभ्यषिञ्चत् स धर्मात्मा शुद्धात्मानं विभीषणम् । (१३।१)

तस्यामात्या जहृषिरे भक्ता ये चास्य राक्षसाः ॥ (१३।२)

दृष्ट्वाभिषिक्तं लङ्कायां राक्षसेन्द्रं विभीषणम् । (१४।१)

राघवः परमां प्रीतिं जगाम सहलक्ष्मणः ॥ (१४।२)

स तद् राज्यं महत् प्राप्य रामदत्तं विभीषणः । (१५।१)

प्रकृतीः सान्त्वयित्वा च ततो रामम् उपागमत् ॥ (१५।२)

अक्षतान्मोदकांल्लाजान् दिव्याः सुमनसस्तथा । (१६।१)

आजह्रुर् अथ संहृष्टाः पौरास्तस्मै निशाचराः ॥ (१६।२)

स तान् गृहीत्वा दुर्धर्षो राघवाय न्यवेदयत् । (१७।१)

मङ्गल्यं मङ्गलं सर्वं लक्ष्मणाय च वीर्यवान् ॥ (१७।२)

कृतकार्यं समृद्धार्थं दृष्ट्वा रामो विभीषणम् । (१८।१)

प्रतिजग्राह तत् सर्वं तस्यैव प्रियकाम्यया ॥ (१८।२)

ततः शैलोपमं वीरं प्राञ्जलिं पार्श्वतः स्थितम् । (१९।१)

अब्रवीद् राघवो वाक्यं हनूमन्तं प्लवंगमम् ॥ (१९।२)

अनुमान्य महाराजम् इमं सौम्य विभीषणम् । (२०।१)

प्रविश्य रावणगृहं विनयेनोपसृत्य च ॥ (२०।२)

वैदेह्या मां कुशलिनं ससुग्रीवं सलक्ष्मणम् । (२१।१)

आचक्ष्व जयतां श्रेष्ठ रावणं च मया हतम् ॥ (२१।२)

प्रियम् एतद् उदाहृत्य मैथिल्यास्त्वं हरीश्वर । (२२।१)

प्रतिगृह्य च संदेशम् उपावर्तितुम् अर्हसि ॥ (२२।२)